Op 6 april beleven de Antwerpse cinemazalen in Antwerpen (en de rest van de Belgische steden) de première van de antisemitische propagandafilm Der Ewige Jude van Fritz Hippler. Met meer dan 250.000 bezoekers is deze gore anti-joodse filmprent (samen met Jud Süss) de meest bekeken Duitse film tijdens de bezetting. Al op 10 april gooien militanten van Volksverwering vele uitstalramen van joodse winkels in de Lange Kievitstraat in diggelen. De onlusten blijven het hele Paasweekeinde voortduren tot Paasmaandag, de 14de april 1941, het geweld op zijn hoogtepunt geraakt. Op die dag stroomt cinema Rex op de Keyserlei vol voor een extravertoning van Der Ewige Jude, gefinancierd door Volksverwering. Advocaat Lambrichts spreekt de 1.500 genodigden toe en zweept het publiek op.

Na de filmvertoning trekken zo'n 200 relschoppers van de Vlaamse SS, de Zwarte Brigade, VNV en Volksverwering/Anti-Joodse Liga de straat op en vernielen 200 uistalramen van joodse winkels in de wijken gelegen rondom het Antwerpse Centraal Station. Waarna de opgehitste meute optrekt naar de joodse synagogen aan de Van den Nestlei en de Oostenstraat. De hele inboedel wordt kapot geslagen, de Torah-rollen worden op straat verbrand. Beide synagogen en het nabijgelegen huis van rabbijn Rottenberg gaan op in de vlammen. Daarna trok de hele bende jodenjagers naar de Somerstraat 22, waar de redactielokalen van Volk en Staat (de partijkrant van het VNV) waren gevestigd, en hieven een 'dreunende' Vlaams Leeuw aan, die doorheen de ganse joodse wijk galmde.

René Lambrichts verspreid in juli 1941 een rondzendbrief om zoveel mogelijk namen van joden die zich niet hadden laten registreren, door te geven aan Volksverwering, of hun bordje "Koop niet bij joden" of "Joodsche Handelsonderneming' niet hadden uitgehangen of hun radio niet hadden aangegeven [het bezit van een radio was voor joden verboden]. Ook last Lambrichts een speciale kolom in het blad in 'Ons Jodenregister' in, waarin hij vanaf 1942 adressenlijsten van joden in publiceert.

Al in augustus 1941 werd door Volksverwering een 'Jodencontrole' opgericht. Die speciale staf van een kleine twintig 'controleurs' schuimden de straten af, op zoek naar joden die zich niet aan de Verordnungen hielden. De controleurs waren voorzien van een kaart 'Controll-Auftrag' afgeleverd door de Duitse autoriteiten. Volksverwering ondernam uit eigen beweging ook een vorm van registratie van joden. Uiteraard speelde ze alle inlichtingen die ze bekwamen over Joden, systematisch door aan de Antwerpse en later aan de Brusselse Judenabteilung van de SIPO-SD.

De Duitsers wilden uiteraard dat die versnipperde en elkaar beconcurrerende vlaams-nationale en nationaal-socialistische groeperingen en verenigingen zouden fusioneren, in navolging van hoe het er in nazi-Duitsland aan toe ging. René Lambrichts weigerde echter om samen te gaan met de DeVlag van Jef Van de Wiele, en krijgt in februari 1943 verbod van de nazi's om enkele andere bladen, Volksche Aanval en L'Ami du Peuple nog langer uit te geven.

Op 4 augustus 1942 verlaat het eerste konvooi Mechelen richting Auschwitz. 14% onder hen zijn kinderen. De Antwerpse krant Volk en Staat, partijkrant van het VNV van Staf de Clercq, bericht cynisch op 13 augustus: "De zuiveringsmaatregelen tegen de joden volgen mekaar sterker op en worden met de dag strenger toegepast. Het schijnt zo dat we stilaan rondom onze redactiekantoren weer ruimer zullen kunnen ademhalen en nu er week na week huizen en appartementen in de buurt leegkomen kunnen we tenminste eens rustig van huis naar kantoor en van kantoor naar huis wandelen."

In dezelfde maand slaagt Lambrichts erin om een samenwerkingsakkoord tussen Volksverwering en de DOB (Dietsche Opvoedkundige Beweging) van Bert Van Boghout af te sluiten. Van Boghout zal in augustus 1944 dienst nemen bij de Waffen-SS en naar het Oostfront trekken. Van Boghout zullen we enkele jaren na de oorlog opnieuw tegenkomen, wanneer eind 1977 de VNP van Karel Dillen en de VVP van Lode Claes worden opgericht, die later beide zullen samensmelten tot het hedendaagse Vlaams Blok, dat zich sinds november 2004 -na een veroordeling voor het aanzetten tot racisme en discriminatie- om tactische en electorale redenen hernoemd heeft naar Vlaams Belang.

In het voorjaar van 1943 boterde het hoe langer hoe minder tussen de DeVlag en Volksverwering en het draaide er uiteindelijk op uit dat René Lambrichts in februari 1943 door de nazi's verplicht werd om zijn publicaties stop te zetten. Mede ook als gevolg van de machtsstrijd die zich tussen Pierre Beeckmans en Lambrichts de voorbije jaren had ontwikkeld. Beeckmans verhuisde zijn 'centrale' naar Brussel en plaatste ze rechtstreeks onder de hoede van Kurt Asche, die de Judenabteilung over gans België leidde.

Per 1 maart 1943 doopte Beeckmans zijn Centrale om naar 'Bureau voor Ras- en Sibbekundige Opzoekingen'. Beeckmans legde zich toe op het onderzoeken van Joodse 'twijfelgevallen'. Hierbij ging het om mensen die ervan 'verdacht' werden Jood te zijn maar dat ontkenden. Beeckmans zal zijn 'onderzoek' later uitbreiden naar de Dossinkazerne van waaruit de Joden van België naar Auschwitz werden gedeporteerd. Lambrichts rol was hierna uitgespeeld. Naar het einde van de bezetting toe, opteerde Lambrichts voor het VNV (Vlaams Nationaal Verbond) waar hij voor het dagblad Volk en Staat artikels publiceerde met als thema het zionisme. De Duitsers hadden inmiddels gekozen voor de DeVlag, als de enige nationaal-socialistische partij in Vlaanderen en de Algemeene SS-Vlaanderen als haar militaire oorlogs speerpunt.