Vooroorlogse contacten met Mussolini en Hitler

Alhoewel hij dat na de oorlog zal blijven ontkennen, Degrelle zat nooit om een leugen verlegen, werd de partijkas regelmatig gespekt met grote sommen geld die hij vanuit het buitenland wist los te weken en dan vooral vanuit Italië en Duitsland. Zo was hij reeds in Berlijn op bezoek geweest, enkele maanden na de machtsovername door Hitler, van 29 april tot 3 mei 1933 met zijn twee medestanders Guido Eeckels en Jean Denis.

Na zijn onverwachte verkiezingsoverwinning van 1936 raken ook de Italianen in hem geïnteresseerd en hij wordt op 27 juli 1936 in Rome opgewacht door Il Duce -Benito Mussolini- en diens schoonzoon en minister van Buitenlandse Zaken Graaf Galeazzo Ciano (1903-1944). Mussolini is direct gecharmeerd door Degrelle en tussen augustus '36 en mei '37 verkrijgt REX een toelage van 250.000 Lire per maand.

Volgens de oud-Rexist en senator Xavier de Grunne kan Rex in die periode rekenen op ruim 19 miljoen Belgische franken vanuit Italië. Dat was voor die tijd enorm veel geld en beslist veel meer dan wat het VNV vanuit het buitenland kreeg. De eerste overhandiging van dergelijke fondsen door de koeriers van Mussolini hadden plaats op het kasteel van Oppem bij graaf Xavier de Grunne.

Op 6 september '36 richt Degrelle zich tot het Duitse gezantschap in Brussel en slaagt erin om een ontmoeting te regelen met de Führer. Op 26 september 1936 ontmoette Degrelle voor het eerst zijn grote idool Adolf Hitler. Geen enkele Vlaams-nationalistische voorman zal noch voor of tijdens de oorlog zo dicht bij de Führer zijn genaderd! Het levert Degrelle geen windeieren op en hij mag 100.000 rijksmarken incasseren die hij in de vorm van 140 ton papier toegezonden krijgt, bestemd voor pers- en propagandadoeleinden.

Ook in eigen land kan Rex rekenen op sympathie èn geld. Zo betaalde de bankier en industrieel Baron de Launoit in één keer 120.000 abonnementen op het dagblad van Rex Le Pays Réel.


Het voorlopige einde van het succes

Degrelle is nog dronken van het succes en waant zich al de nieuwe leider van België. Zijn overmoedigheid wordt hem spoedig fataal en de triomf van de Rex-beweging zal van korte duur blijken. In het voorjaar van 1937 lokt Rex tussentijdse verkiezingen in Brussel uit. Degrelle wilde hiervan een soort volksreferendum van maken en hoopte dat dit hem aan de macht zou brengen. Maar dat pakte helemaal anders uit. Alle partijen, zelfs de communisten maar uitgezonderd het VNV, schoven slechts één kandidaat naar voor: Paul Van Zeeland.

Ongetwijfeld had de persoonlijke tussenkomst van koning Leopold III, en zeker ook de uitdrukkelijke steun van kardinaal Van Roey, een belangrijke invloed op het resultaat. Een voortvarende en zegezekere Léon Degrelle kreeg een klinkende nederlaag te verwerken: Paul Van Zeeland kreeg 275.840 stemmen of 76%, terwijl Degrelle zich slechts 69.242 stemmen of 19% tevreden moest stellen.

Rex stortte bij de vervroegde verkiezingen van 1939 praktisch volledig in elkaar met nog slechts 4 volksvertegenwoordigers (waaronder hijzelf) en behield slechts 1 senator. De partij viel terug op 4,43% van de stemmen en kon in Vlaanderen nog maar op weinig aanhang rekenen. De oorzaken van die nederlaag lagen ongetwijfeld aan de wispelturigheid, zijn eeuwige bluf en grootspraak en zeker ook aan het herstel van de economische crisis.