Verzet.org - De Nationaal-Socialistische Jeugd in Vlaanderen (NSJV), Dietsche Meisjesscharen en Blauwvoetvendels

Na de oorlog verkeert de Vlaamse Beweging een tijdje in ademnood. Zo ook de jeugdbewegingen. De IJzerbedevaarten werden tijdelijk door de overheid opgeschort en zullen pas vanaf 1948 weer jaarlijks gehouden worden. De oorlogsbedevaarten worden gewist en vergeten en de nieuwe worden opnieuw vernummerd. In 1946 wordt wel naar aanleiding van de dynamitering van de IJzertoren in de zomer een Bedevaart van de Jeugd georganiseerd door het KVHV, maar wel op voorwaarde als ook het Belgische volkslied, den Brabaçonne wordt gespeeld.

In 1960 besluit Jaak Van Haerenborgh (4.03.1919-6.01.2004) niet bij de pakken te blijven zitten. De architect stamde uit een Vlaams-nationalistische familie. Van Haerenborgh militeerde tijdens de jaren dertig in het Algemeen Vlaamsch Nationaal Jeugdverbond (AVNJ), dat tijdens de bezetting wordt omgeturnd tot NSJV, de Nationaal-Socialistische Jeugd Vlaanderen. Na de oorlog vliegt Jaak Van Haerenborgh voor zes maanden achter de tralies.

In de zomer van 1961 richt hij het VNJ (Vlaams Nationaal Jeugdverbond) opnieuw op. De Dietse Meisjescharen (DMS) en de Blauwvoetvendels (DBV) zijn opnieuw actief onder verbondsleider Van Haerenborgh. Aan het hoofd van elke groep, onderverdeeld in afdelingen en gewesten, staat een banleid(st-)er. Ban betekent hier groep, roedel, patrouille. De organisatie en de activiteiten zijn dezelfde als die van vroeger. Verbondsleider is thans Mark van der Borgt en voor de meisjes Ledy Broeckx (beide ook bestuurslid van IJzerwake vzw)

Het ultieme doel van het VNJ is een onafhankelijk Vlaanderen. De organisatie beoogt 'het opvoeden van jonge mensen tot een levenshouding, gesteund op volksbewuste inzet'. Jongens- en meisjesgroepen blijven strikt gescheiden, de leiding dringt aan op het dragen van een strikt, quasi-militair uniform. In 2003 heeft het VNJ ongeveer 1.200 leden over gans Vlaanderen. Vergelijk met 1942-1943 toen haar voorloper ongeveer 7.000 leden telde. Hun periodiek heet 'Storm'.

Op 22 september 1991 wordt in Hasselt het 30-jarig bestaan van het VNJ gevierd met als eregaste Jetje Claessens, de leidster van de DMS tijdens WOII. Ledy Broeckx (º05/05/45), nationaal VNJ-Verbondsleidster en huidig gemeenteraadslid voor het Vlaams Blok in Antwerpen en bestuurslid van IJzerwake vzw, mag de feestrede houden die in de VNJ-periodiek Storm (nr 6 van 1991) wordt afgedrukt: "Kotsmisselijk worden wij, jongeren, als men ons Belg noemt. Wij willen geen staatsburger zijn van een land dat 242 moorden op zijn geweten heeft, moorden met voorbedachte rade nog wel! Als Vlaams-nationale en radicale jeugdbeweging zullen wij amnestie eisen van deze onstaat. Eisen, geen gestamel of gebedel aan de poort. We zullen ons niet met een lekstok laten paaien."

Maar Vlaanderen zou niet Vlaanderen zijn als er weer niet gauw een scheurlijst komt. In 1971 gaat olv. Piet Vereecken een aantal VNJ'rs apart en richten opnieuw het AVNJ op, zoals het vooroorlogse zusje. Belangrijkste leden zijn Patrick Molle (Voorzitter VB-Schoten), Ralf Van De Haute (gemeenteraadslid VB, Kamerlijst VB, L'Anneau, Europe Nouvelles), Hans Van Vlierberghe (ex-provincieraadslid VB) en Daniël Deconynck.

In 1978 wordt in Brugge de Vlaamse Studenten ActieGroep (VSAG) opgericht maar verandert enkele jaren later haar naam naar Nationalistisch Jong-Studenten Verbond (NJSV). Philippe Dewinter, het boegbeeld van het Vlaams Blok, wordt de eerste voorzitter. Enkele jaren later sterft het NJSV een stille dood, leeft even op in 1998 en verdwijnt dan weer.

Sinds 2002 is in Antwerpen opnieuw een NJSV-kern actief. Filip Dewinter is voordien ook drie jaar actief geweest binnen het NSV waar hij praeses werd en in 1987 richt hij de Vlaams Blok Jongeren op, waarvan hij de voorzitter blijft tot hij eind 1990 opgevolgd werd door Jan Huybrechts.

Ook de VMO (Vlaams Militanten Orde-Organisatie) komt en gaat. Oorspronkelijk werd de eerste VMO opgericht door Wim Maes. Willem Maes kwam uit een Vlaamsgezinde familie. Zijn vader was al lang actief in de Vlaamse beweging en was tijdens de oorlog schepen voor het VNV te Kontich. Hijzelf werd als kind lid van het Algemeen Vlaams Nationaal Jeugdverbond (AVNJ).

Tijdens de oorlog werd Wim Maes lid van de Dietse Militie-Zwarte Brigade en daarna van de zogenaamde 'Fabriekswacht'. Bij de bevrijding gingen zowel Wim als zijn vader de gevangenis in. Omstreeks 1957/58 vervoegd hij de VMO van Bob Maes (geen familie) en bouwt de VMO uit tot een geduchte ordedienst voor de nieuwe vlaams-nationale partijen. Eerst de Vlaams Concentratie en later de Volksunie. In 1968 overlijd Wim Maes en wordt de VMO opgedoekt. Niet voor lang want Armand ('Bert') Eriksson richt de VMO opnieuw op in Antwerpen.