Verzet.org - DeVlag van Jef Van de Wiele zweert trouw aan den Fuhrer

Op 10 mei 1940 bezetten de Duitsers België. Als bij toeval was Van de Wiele door de Belgische Veiligheidsdienst niet opgepakt zoals vele andere Vlaamse en Waalse leiders die naar Frankrijk werden gedeporteerd zoals bv. Léon Degrelle en Joris Van Severen. Van de Wiele ziet met de Duitse bezetting nieuwe mogelijkheden. Zijn Duitse DeVlag collega Rolf Wilkening was onder het Duits Militair Bestuur (Militäverwaltung) hoofd van de Propaganda Abteilung Belgien geworden, en ook DeVlag-lid Ludwig Pesch was als Sonderoffizier in de diensten van het Militair Bestuur werkzaam.

Reeds in juni 1940 steken Van de Wiele, Pesch en Wilkening de koppen bij elkaar om de DeVlag opnieuw leven in te blazen. In augustus verschijnt opnieuw het weekblad de DeVlag waarin regelmatig bijdragen verschijnen van Albert Servaes, Ferdinand Vercnocke, Toon Maes, Filip De Pillecyn en Jef Rottiers.

Ook de relaties met het VNV (Vlaams Nationaal Verbond) zijn prima. Het partijblad Volk en Staat van het VNV bericht regelmatig over de activiteiten van de DeVlag en andersom ook schrijft Jef Van de Wiele af en toe wat voor Volk en Staat. Via Staf de Clercq treden VNV'rs toe tot de DeVlag, uiteraard ook met de bedoeling de werking ervan te kunnen controleren. In het eerste oorlogsjaar treden een paar honderd leden toe maar niet echt spectaculair, dat zal pas veranderen in het voorjaar van 1941.

In oktober 1940 worden eveneens de Vlaamse en Waalse Cultuurraad opgericht. De bedoeling was behalve het culturele leven in het binnenland te bevorderen, maar ook en vooral de culturele banden tussen Vlaanderen met Duitsland aan te halen. Priester-dichter Cyriel Verschaeve (1874-1949) wordt voorzitter van de Vlaamse Cultuurraad (en dat tot het einde van de oorlog) en Jef Van de Wiele zijn secretaris. De eerste toespraak van Verschaeve wordt ook integraal in DeVlag afgedrukt.

In het decembernummer van 1940 van DeVlag drukt Cyriel Verschaeve het vertrouwen uit dat volgens hem het Vlaamse Volk heeft in Duitsland: "Duitschland, 't allerrijkste kultuurland, reikt ons de hand tot samenwerking. Waarom zouden wij het wantrouwen? Waarom zou Duitschland verkiezen met knechten dan met vrienden samen te werken?(..) Het Duitsche volk dat zo fier zong: Der Gott der Eisen wachsen liess / Der oltte keine Knechte, zalzelf geen knechten willen, en 't weet dat het de hand reikt tot een aanverwant volk, dat even fier zong: Zij zullen hem niet temmen / den fieren Vlaamschen Leeuw."

Enkele jaren later zal Verschaeve voluit voor DeVlag kiezen dat de annexatie van Vlaanderen door Duitsland verdedigde.

Van de Wiele trekt ook andere medewerkers aan. Rik Wyckmans neemt de administratie op zich en krijgt spoedig J. Henskens en Leo Schalenbourg naast zich die de afdelingen Sekretariaat en Zaakleiding op zich nemen.

Op medewerking van het Militair Bestuur (Militärverwaltung) hoeft de DeVlag niet te rekenen. Sinds 28 mei 1940 was die in handen van officieren van het Duitse Landleger. Met Von Falkenhausen aan het hoofd maar Eggert Reeder als feitelijke Militärverwaltungschef, keek het maar met lede ogen tegen de groei van de DeVlag aan. Robert Wilkening besluit tot actie over te gaan en reist in mei 1941 naar Berlijn waar hij een onderhoud heeft met de hoogste SS-leiders. Onmiddellijk resultaat was dat de DeVlag opgenomen werd in de structuren van de SS en dit zal het politieke landschap in Vlaanderen drastisch wijzigen.