Verzet.org - DeVlag van Jef Van de Wiele zweert trouw aan den Fuhrer

Wanneer aanvankelijk de relaties tussen de Eenheidsbeweging-VNV (Vlaams Nationaal Verbond) en de DeVlag vrij goed verliepen, verandert deze situatie helemaal in de loop van 1942. Aanvankelijk zag het VNV geen concurrent in DeVlag omdat haar doelstellingen louter cultureel waren. Vele VNV'rs waren trouwens gelijktijdig lid van DeVlag. De ledenwerving van de DeVlag werd sterk uitgebouwd. Het aantal leden ging dankzij de bijna onbeperkte (financiële) steun vanuit Duitsland in sterk stijgende lijn. De DeVlag beantwoordde niet meer aan de vroegere culturele doelstelling en was duidelijk op weg om de enige erkende nationaal-socialistische partij van Vlaanderen te worden. Op het toppunt van haar macht telde DeVlag meer dan 50.000 leden tegenover de Eenheidsbeweging VNV met 30.000 leden.

Vermits het VNV op een politiek monopolie uit was en geen concurrentie duldde, liet het zich snel verleiden tot een opbodpolitiek. Staf de Clercq had al verregaande toegevingen gedaan om in de gunst van het Militair Bestuur te blijven, maar de macht van de SS in Vlaanderen, en dus ook die van de DeVlag, nam zienderogen toe. Op 1 september 1941 werd de Algemene SS-Vlaanderen samengevoegd met de Germaansche SS en omgedoopt naar het 1ste SS-Standaard Vlaanderen met DeVlag-ger Raf Van Hulse als eerste Standartenführer.

Alhoewel zowel DeVlag als het VNV zich beiden uitdrukkelijk hadden uitgesproken voor het verwezenlijking van een nationaal-socialistisch Vlaanderen waren er belangrijke ideologische verschillen omtrent de toekomst van Vlaanderen. Daar waar de DeVlag zich onomwonden had uitgesproken voor een Groot-Germaans Rijk waarin Vlaanderen een plaats zou krijgen, hoopte Staf de Clercq -en na zijn dood ook Henrik Elias- nog steeds dat Vlaanderen een zekere mate van autonomie kon behouden.

De Clercq hield vast aan haar oorspronkelijke doelstellingen met name de oprichting van een Dietse Staat, waarin Vlaanderen, Nederland en eventueel Wallonnië zouden worden opgenomen. Uiteraard met vrijwaring van de Nederlandse taal, cultuur en volksaard. Maar al op 10 november 1940 had Staf de Clercq aan Eggert Reeder moeten beloven artikels omtrent de wensdromen van een Dietse Staat niet langer te publiceren in de VNV-pers. De Duitse Staat had immers andere plannen met Vlaanderen en Nederland voor. In de Devlag vonden de nazi's een bondgenoot die de opslorping van Vlaanderen door Duitsland mee kon helpen voorbereiden. De ruzie tussen beide Vlaams-nationaal-socialistische organisaties loopt verder op en op de VNV-landdag van 14 juni 1942 werd opgelegd dat het voortaan verboden was om tegelijk lid van het VNV en kaderlid van de DeVlag te zijn.

De Clercq had zich -en het VNV!- in de opbodpolitiek tav. de DeVlag in een erg benarde situatie geloodst en had zich met huid en haar overgeleverd aan Nazi-Duitsland. In de zomer van 1942 wordt Staf de Clercq ernstig ziek, en sommigen beweren dat De Clercq van dit bewustzijn ziek is geworden en later op 22 oktober 1942 overlijdt. Nauwelijks één dag later wordt hij opgevolgd door Henrik J. Elias, die een vergiftigd geschenk meekrijgt. SS-Gruppenführer Gottlob Berger is bijzonder ontstemd over de benoeming van Elias en beklaagt zich daarover bij Heinrich Himmler waarin hij Elias beschreef als "onze bitterste tegenstrever". Zowel het VNV als de DeVlag ronselden bij de Vlamingen vrijwilligers om aan het Oostfront te kampen. Daartoe had het VNV in de zomer van 1941 het Vlaams Legioen opgericht terwijl de DeVlag voor de Waffen-SS ronselde. Op 6 augustus 1941 was een eerste lichting Vlaamse vrijwilligers vertrokken naar het opleidingskamp in Debica (Polen) en op 13 oktober 1941 hadden de eerste Vlaamse Legioensoldaten hun eed afgelegd.

In tegenstelling tot de vrijwilligers voor de Waffen-SS legden de legioensoldaten een gewijzigde eed van trouw af. Die van de Vlaamse Legioensoldaten klonk als volgt: "Ich schwöre bei Gott diesen heiligen Eid dass ich im Kampf gegen den Bolschewismus dem obersten Befehlshaber der Deutschen Wehrmacht, Adolf Hitler, unbedingten Gehorsam leisten und als tapferer Soldat bereit sein will jederzeit für diesen Eid mein Leben einzusetzen."

Terwijl de oorspronkelijke SS-eed dit was: "Ich schwöre dir, Adolf Hitler, als Führer Treue und Tapferkeit. Ich gelobe dir und den von dir bestimmten Vorgesetzen Gehorsam bis in den Tod, so wahr mir Gott hilfe."

De Vlaamse vrijwilligers die tot de SS toetraden minachtten ronduit de VNV vrijwilligers die bij het Vlaams Legioen aansloten, en die Vlaamse SS'rs weigerden zelfs om op hun uniform het kenteken van de Vlaamse Leeuw aan te brengen. Jef François was Raf Van Hulse opgevolgd als 3de opeenvolgende leider van de Vlaamse SS en krijgt er in april 1943 Tony Van Dijck bij als zijn adjunct.

Op 9 november 1943 werd Tony Van Dijck dan officieel Standartenführer van de Vlaamse SS en blijft dit ook tot aan het einde van de oorlog. Vanaf de komst van Van Dijck werden omstreeks augustus 1943 de Vlaamse SS en de DeVlag de facto samengesmolten. Vanaf dan was elk lid van de Vlaamse SS ook automatisch lid van de DeVlag en andersom. Het streefdoel was om naar een verhouding te gaan zoals die in Duitsland bestond tussen de Germaanse SS en de NSDAP.

De spanningen tussen DeVlag en het VNV, veroorzaakt door al die manoeuvres van de DeVlag/Algemene SS-Vlaanderen, blijven verder oplopen. Op 23 juni 1943 laat SS'r Gottlob Berger VNV-leider Henrik Elias bij zich roepen in Berlijn maar dat deed de toestand alleen maar verergeren. Op 14 augustus 1943 zet Elias elke samenwerking met de SS stop en het VNV stopt met de werving voor de Waffen-SS. Op 17 oktober 1943 gaat Elias nog een stap verder en verbood hij alle VNV-leden lid te zijn of te worden van de DeVlag.

De DeVlag zal opnieuw het VNV de loef afsteken door op 17 oktober 1943 de Hitlerjeugd-Vlaanderen op te richten. Aanvankelijk was de top van deze Vlaamse HJ-afdeling volledig Duits maar korte tijd later stond de Duitse HJ-leiding toch toe dat SS'r Raf Van Hulse tot Vlaams Jeugdleider werd benoemd.

In de loop van de maand maart 1944 slaagt Jef Van de Wiele erin om priester-dichter Cyriel Verschaeve aan de zijde van de DeVlag te scharen. Het blijft een raadsel waarom Verschaeve met de DeVlag en de Algemeene SS-Vlaanderen scheep ging. Beide organisaties steunden onvoorwaardelijk het Duitse nationaal-socialisme en het idee van het Groot-Germaansche Rijk. Hij zal zich vanaf dan volledig in de collaboratie met de nazi's verliezen. Anderzijds deed het groot moreel gezag dat Verschaeve genoot bij de Vlaams-nationalisten het prestige van de DeVlag nog doen toenemen.

Nadat het verzet op 4 december 1942 SS-Untersturmführer August Schollen had omgebracht, wordt in de schoot van de DeVlag een wachtkorps opgericht olv. Robert Verbelen, de DeVLag-Wacht. Zware vergeldingsacties hebben plaats over het hele landen, en voor de moord op Schollen worden in het kamp van Breendonk onmiddellijk 10 politieke gevangenen opgehangen.

In het najaar van 1943 en vooral in het voorjaar van 1944 nemen de acties van het Verzet tegenover collaborateurs zienderogen toe. Om hiertegen het hoofd te bieden, de 'tegenterreur' te organiseren, wordt omstreeks mei/juni 1944 DeVlag-Wacht omgevormd tot het Veiligheidskorps. Robert Verbelen en Tony Van Dijck hadden rondom zich een groep verzameld die bestond uit 2.000 tot 2.500 manschappen, die uitgerust waren met revolvers en geweren.

Het DeVlag-Veiligheidskorps organiseerde vele razzia's, vooral tegen verzetsleden gericht, maar ook om de gezinnen van collaborateurs bescherming te bieden. Alleen al tussen juli en augustus 1944 werden door het korps 304 verzetsstrijders aangehouden en 10 gedood. Tientallen onschuldige werden door het Veiligheidskorps opgepakt en naar gevangenissen en concentratiekampen gedeporteerd. Een triest voorbeeld is de raid in Meensel-Kiezegem van 1 en 11 augustus 1944.