|
De Privéoorlog van de Amerikaan Varian Fry in Vichy Frankrijk |
|
|
|
|
Thursday 05 February 2004 |
|
Pagina 7 van 8
Epiloog
 Na het vertrek van Varian Fry in september 1941 en het definitieve einde van het Centre Américain de Secours in Marseille onder zijn adjunct Bénédite op 2 juni 1942, moesten de grote razzia's en deportaties van de Joden van Frankrijk nog pas echt goed beginnen. Echter, na de Slag om Stalingrad was de Vichy-regering weigerachtig geworden om de nazi's te helpen bij hun jodenvervolging. De Duitsers hadden gedacht zo'n 8 tot 10.000 joden per week te deporteren, maar stelden in maart 1943 vast, dat er nog 'maar' 49.000 joden waren gedeporteerd.
Gelukkig voor de joden dat de Vichy-regering naar het einde toe haar foute keuze bijtijds heeft ingezien, anders zouden er wellicht veel meer joden zijn omgekomen. Toch blijft het bloed van zowat 30.000 van de gedeporteerde joden voor eeuwig aan de collaboratie van Vichy verbonden.
 Uiteindelijk werden er tussen maart 1942 en augustus 1944 van de ongeveer 320.000 joden in Frankrijk, naar schatting tussen de 80.000 en 90.000 joden naar de vernietigingskampen gedeporteerd, waarvan er maar weinig zullen terugkeren. Al bij al een 'beter' overlevingscijfer dan de andere Europese landen waar de vervolging veel 'efficienter' was geweest.
Maarschalk Pétain die Premier was van de collaborerende Vichy-regering, werd na de bevrijding voor het gerecht gebracht en ter dood veroordeeld, maar zijn straf werd omgezet in levenslange gevangenisstraf. Pétain overleed in 1951.
Pierre Laval, de vice-president van Vichy-Frankrijk, werd door Pétain in december 1940 aan de kant geschoven maar door de nazi's in 1942 weerom opgevist en aan het hoofd gezet van de Vichy-regering. Na de bevrijding tracht hij te vluchten maar wordt aangehouden en in 1945 gefusilleerd. Admiraal Darlan, de opvolger van Pierre Laval in december 1940, wordt op 24 december 1942 vermoord door de twintigjarige monarchist, Fernand Bonnier de la Chapelle.
|
|
Laatst geupdate op ( Sunday 14 October 2007 )
|
