Verzet.org - Opstand in het Getto van Warschau, 19 april 1943

Op 24 mei 1943 had SS-Brigadeführer Stroop zijn rapport klaar over de opstand: Op het totaal van 56.065 werden ongeveer 7.000 joden vernietigd in het getto tijdens deze grootscheepse operatie. 6.929 joden werden vernietigd tijdens hun transport naar Treblinka. De totale som van vernietigde joden bedraagt 13.929. In het getal van 56.065 zit ook een geschat aantal van 5 tot 6.000 joden die werden vernietigd door explosies of omkwamen in de vlammen.

In totaal werden 631 bunkers (versterkte kelders) vernield. Waar Jürgen Stroop geen rekening mee had gehouden is dat dit zeven pagina's tellende rapport, na de oorlog als ultiem bewijsmateriaal werd gebruikt tijdens zijn proces. Hij had hiermede in feite zijn doodvonnis geschreven.

Niettegenstaande het officiële einde van de opstand werd afgekondigd op 16 mei 1943, bleven nog zeker tot in juni afzonderlijke verzetstrijders de strijd verder zetten en nog maanden later doken verzetsstrijders op uit de puinen van het verwoeste en zwartgeblakerde getto. Het is onbekend gebleven hoeveel slachtoffers er aan Duitse zijde vielen. De cijfers spreken over meer dan 300 doden en 1.000 gewonden, maar het kunnen er ook een veelvoud van zijn.

Nadat de opstand in het getto van Warschau definitief was neergeslagen, wilde Heinrich Himmler deze opstand voorgoed uit het verleden begraven. Hij beval dat de bunkers, kelders en riolen met puin werden volgestort en de ruïnes met de grond gelijk te maken, het geheel met aarde te bedekken en er een park aan te leggen. Om deze klus te klaren, vestigde de SS in het vroegere getto een concentratiekamp. Elke dag waren 3.500 arbeiders aan de slag.

In juli 1944 werden de werken noodgedwongen gestaakt omdat de Russische troepen op nauwelijks 23 kilometer van Warschau waren genaderd. Himmler liet alle arbeiders vermoorden en stuurde het ministerie van financiën een onkostenrekening van 155 miljoen Rijksmark.

Het verzet van de joden in het getto van Warschau bleef geen unicum. In augustus 1943 volgde nog een opstand in Bialystok en in de vernietigingskampen Treblinka (augustus 1943) en in oktober 1943 de beruchte Opstand in Sobibor.

Van de leiders van de opstand overleefde alleen Yitzak Zuckerman de oorlog en hij emigreerde in 1947 naar Israël waar hij de Getto Strijders Kibboetz vestigde en het Getto Strijders Museum oprichtte. Yitzhak Zuckerman, zal later nog als getuige optreden in het beruchte Adolf Eichmann proces in 1961. Zuckermann overleed in Israël in 1981.

Hans Frank, de gouverneur van het Generalgouvernement, werd op 4 mei 1945 ingerekend door de Amerikaanse strijdkrachten. Frank werd voor het oorlogstribunaal in Nürenberg gebracht en beschuldigd en berecht voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid. In tegenstelling tot de andere nazi-bonzen pleit Hans Frank schuldig. Op 1 oktober 1946 werd hij tot de strop veroordeeld en op 16 oktober 1946 opgehangen.

SS-Brigadeführer en Polizeiführer Odilo Globocnik, de politiechef van het Lublin district, had zich verscholen in een hut aan de Weissensee in Karinthië in Oostenrijk, en hij werd aldaar gearresteerd door Britse troepen op 31 mei 1945. Enkele dagen later -op 6 juni 1945- pleegde Globocnik zelfmoord door vergif in te nemen.

SS-Brigadeführer Jürgen Stroop werd als beloning na het neerslagen van de opstand in 1943 politiek leider in Griekenland. Na de oorlog werd Stroop gearresteerd en beschuldigd van oorlogsmisdaden. Hij werd schuldig bevonden door het Amerikaanse Tribunaal in Dachau en veroordeeld tot de strop. Jürgen Stroop werd opgehangen in Warschau op 8 september 1951.