Verzet.org - Von Stauffenberg en de aanslag op Adolf Hitler op 20 juli 1944

Op het ogenblik dat de bom afging stond Hitler gebogen over de zware eiken tafel om de kaarten te bestuderen. Op het ogenblik van de explosie waren er 24 mensen in de barak. Enkelen waren door de explosie tegen de grond geslagen, bij anderen stonden hun haren en kleren in brand.

Elf van de zwaarste gewonden werden afgevoerd naar het ziekenhuis, maar er waren ook vier doden. Zoals de stenograaf Heinrich Berger, die beide benen verloor en nog dezelfde dag overleed. Kolonel Heinz Brandt die de tas verzette omdat hij in de weg stond en aldus het leven redde van Adolf Hitler, verloor een been een stierf de volgende dag. Generaal Ghünter Korten en generaal majoor Rudolf Schmundt bezweken enkele weken later in het ziekenhuis.

Als bij wonder had Hitler slechts lichte verwondingen opgelopen. Zijn direct bijgeroepen lijfarts Dr. Morell stelde een gezwollen en pijnlijke rechterarm vast, die hij amper kon optillen, brandwonden en blaren op handen en benen en snijwonden in het aangezicht. Ook zijn trommelvliezen waren gescheurd en hij zou daarvan slechts langzaam herstellen. Hitler herstelde zich snel na de aanslag en zijn wraak zou groot en bloedig worden.

Ondertussen was von Stauffenberg omstreeks 16u30 in Berlijn in het hoofdkwartier van de samenzwering in de Bendlerstraße toegekomen. In de vaste overtuiging dat Hitler was omgekomen trachtte hij de overname van de macht te organiseren maar toen dra bleek dat Hitler de aanslag had overleefd, liep alles spoedig in het honderd.

De door de samenzweerders gearresteerde Generaal Fromm -die zelf verdacht werd bij de aanslag betrokken te zijn geweest- werd terug vrijgelaten en Fromm arresteerde op zijn beurt de vijf putschisten: kolonel von Stauffenberg, stafchef kolonel Mertz von Quirnheim, Olbricht, Beck en Haeften werden de avond van 21 juli in het licht van van de koplampen van enkele militaire voertuigen, zonder pardon of proces doodgeschoten.

De Speciale Commissie 20 juli die door SS-Obersturmbahnführer Georg Kießel werd opgezet, leidde spoedig tot 600 aanhoudingen waaronder vele vooraanstaande top officieren.Een grootschalige politieoperatie Gewitteraktion (Stormactie) resulteerde eind augustus '44 tot ruim 5.000 arrestaties. Twee maanden na de aanslag had de Gestapo meer dan 7.000 mensen in hechtenis genomen waarvan 4.980 ter dood werden veroordeeld.

Hitler was verbijsterd door de omvang van het komplot. Himmler wreef zich in de handen en had geen stimulans nodig om zich te wreken op de gezinnen van de samenzweerders, en beloofde de Gauleiter op een bijeenkomst in Posen dat hij zou handelen volgens de bloedwraak (Blutrache)-tradities van het oude Germaanse recht door het 'verradersbloed' door de hele familie van de verraders te verdelgen. "De familie van Graaf Stauffenberg zal tot het laatste lid worden weggevaagd" beloofde hij.

Volksrechtbanken werden opgericht waar onder het voorzitterschap van Hitlers Bloedrechter Roland Freissler wansmakelijke schijnprocessen werden opgevoerd. Hitler had bevolen dat degenen die betrokken waren in de aanslag werden opgehangen als kadavers ("Ich will, daß sie gehängt werden, aufgehängt wie Schlachtvie.")

In de eerste jaren van het nazi-regime bestond de doodstraf meestal uit onthoofding met een bijl. In verschillende deelstaten werd al de guilliotine gebruikt, en dat werd later standaard over het gehele rijk. De enorme groei van het aantal executies noopten tot goedkopere middelen en de dood door ophanging werd snel algemeen, naast de reguliere executies dood met de kogel door executiepeletons.

Op bevel van Hitler werden zij inderdaad opgehangen als kadavers. In de executiekamer waren haken, net zoals vleeshaken aan een rail in het plafond gehangen. Hitler had bevolen de executies te fotograferen en te filmen. Het ophangen van de terdoodveroordeelden aan de vleeshaken gebeurde binnen de 20 seconden nadat ze de executieruimte betraden. De dood kwam echter niet onmiddelijk. Soms gebeurde het snel maar in andere gevallen duurde de doodstrijd lang -soms meer dan twintig minuten.

De foto's en de afschuwelijke film van de executies werden naar het hoofdkwartier van de Führer gebracht en Speer verklaarde later dat hij een stapel van zulke foto's had zien liggen op Hitlers kaartentafel toen hij op 18 augustus '44 de Wolfsschanze bezocht. De film werd herhaaldelijk vertoond aan SS-mensen in de bioscoop.

Onder de ter dood gebrachten was ook Graaf Berthold von Stauffenberg, de oudere broer van Claus. De kinderen van Claus von Stauffenberg werden gearresteerd en naar centrale gevangenkampen gebracht tot de SS zou beslissen wat er met hen moest gebeuren. Gelukkig naderde het einde van de oorlog snel en bleef het gezin verder bespaard van de de gruwelen.