15 september 1935:
Gesetz zum Schutze des deutschen Blutes und der deutschen Ehre
Wet op de bescherming van het Duitse bloed en de Duitse eer

Durchdrungen von der Erkenntnis, daß die Reinheit des deutschen Blutes die Voraussetzung für den Fortbestand des Deutschen Volkes ist, und beseelt von dem unbeugsamen Willen, die Deutsche Nation für alle Zukunft zu sichern, hat der Reichstag einstimmig das folgende Gesetz beschlossen, das hiermit verkündet wird:

In de overtuiging dat de zuiverheid van het Duitse bloed een noodzakelijke voorwaarde is voor het voortbestaan van de Duitse natie en gedreven door de onwrikbare wil om het bestaan van de Duitse natie tot in de lengte van dagen te waarborgen, heeft de Rijksdag met algemene stemmen de volgende wet aangenomen, die hierbij van kracht wordt:

§ 1
(1) Eheschließungen zwischen Juden und Staatsangehörigen deutschen oder artverwandten Blutes sind verboten. Trotzdem geschlossene Ehen sind nichtig, auch wenn sie zur Umgehung dieses Gesetzes im Ausland geschlossen sind.
(1) Huwelijken tussen joden en staatsburgers van Duitsen of aanverwante bloede zijn verboden. Ondanks dit verbod gesloten huwelijken zijn ongeldig, ook indien ze in het buitenland zijn gesloten om dit verbod te ontduiken.
(2) Die Nichtigkeitsklage kann nur der Staatsanwalt erheben.
(2) Een procedure tot nietigverklaring kan alleen door het Openbaar Ministerie worden ingesteld.

De natuurlijke bestemming voor de 'Arische' vrouw was voor de nazi's echtgenote en moeder te zijn. Het parool voor meisjes was: rein blijven en rijp worden. De arbeidsdeling was seksespecifiek: mannen moesten betaalde arbeid verrichten, en vrouwen kinderen baren. De bevolkingspolitiek was immers op toename van het arische geboortecijfer gericht.

Ook de meisjes werden gelijkgeschakeld, niet met de man natuurlijk, hun taak lag elders. Reichsjugendführer Baldur von Schirach: "De meisjes hebben de plicht om te beantwoorden aan de schoonheidswens van de man."

Voor de meisjes van de BDM was het doel eenvoudig samen te vatten: hen voor te bereiden op het traditionele leven als huisvrouw en moeder en verder niks. Ze droegen speciale uniformen, rok en bloes, maar ze moesten ook wandelschoenen hebben. In het vooruitzicht van hun latere en voorbestemde carrière als broedkip voor het Derde Rijk en daartoe uiteraard veel gezonde zwangerschappen dienden te hebben om vele gezonde toekomstige volbloed Arische soldaten aan het Rijk te leveren, werd lichamelijke training essentieel geacht.

Voormalig BDM-lid Ursula Sonnemann: "Een Duits meisje trouwt met een Duitser. We moesten allemaal Ariër zijn, anders ging dat natuurlijk niet. We moesten een gezin stichten met twee, drie, liefst vier kinderen. Dan kreeg je het Moederkruis. Zo werd ons dat ingeprent."

Volgens Das Schwarze Korps, het tijdschrift van de SS, lijdt de echte vrouw diep onder het ongehuwd zijn: "Ze lijdt echter niet aan het ontbreken van het geslachtsverkeer, maar aan het ontbreken van een kind, aan het feit dat ze haar bestemming tot moederschap niet vindt." Kinderloze huwelijken werden als "nationale desertie" bestempeld.

Vooral de seksuele moraal, handel en wandel van nazikopstukken zoals Hitler, Goebbels, Rõhm, Himmler, Heydrich springt daarbij in het oog.

In de praktijk was het leven van mannen en vrouwen in het Derde Rijk, diep doordrongen van de officiële zorg om seks, voortplanting en ras. In het bijzonder moest de verkeerde soort seks worden tegengegaan.

Vooral de homoseksuelen moesten het ontgelden. Voor hen werd speciaal de reeds bestaande en beruchte Paragraaf 175 verder aangepast en geactiveerd. Lange tijd beschouwde Adolf Hitler prostitutie en de daaruit volgende venerische ziekten als typische symptomen van degeneratie en verval. Al in 1933 werden de eerste razzia's gehouden met het doel de straatprostitutie uit het zicht weg te bannen. Velen zouden spoedig in de concentratiekampen belanden, vooral in KZ Ravensbrück, en als ze daarbovenop nog homoseksueel (lesbisch) en/of joods waren, werden zij vanaf september 1939 regelrecht naar de vernietigingskampen in het geannexeerde Poolse gebied (Generalgouvernement) gedeporteerd.

Eveneens werd veelvuldig naar sterilisatie gegrepen nadat ze eerst als genetisch minderwaardig werden verklaard. Ook vrouwen die frequent van partner wisselden konden maar beter opletten om niet als prostituée te worden gebrandmerkt met de gekende vreselijke gevolgen. Willekeurige beschuldigingen waren niet uit de lucht. Of dat nu om prostitutie ging, dan wel homoseksualiteit, asociaal gedrag of werkschuwheid betrof: lastige en slordige vrouwen hoorden niet thuis in het Derde Rijk.

De voornaamste zorg van de SD (Sicherheitsdienst) en de Kripo (Kriminalpolizei) was de bestrijding van venerische ziekten tegen te gaan. Spoedig leidde dit beleid er toe dat de Kripo zelf begon met grote aantallen bordelen op te zetten(!) In 1942 had zij alleen al in Berlijn zo'n 28 bordelen in gebruik. Eind 1943 had de Kripo nog eens 60 bordelen voor buitenlandse arbeiders (»B« barakken genoemd) opgezet, met nog 50 in opbouw, waarin buitenlandse vrouwen als prostituée werkten.

Dit alles onder het mom dat ten allen prijzen moest vermeden worden dat het bloed van die buitenlandse dwangarbeiders 'onder geen beding mag leiden tot een verval of zelfs verwoesting van de Duitse bloedreserve'. Een en ander leidde zelfs tot protest onder de Duitse bevolking die het niet eens waren dat de staat zoveel geld en middelen besteedde aan het opzetten van dergelijke bordelen en dat geld liever besteed zag aan het onderbrengen van dakloze Duitsers.

Ook in de concentratiekampen werden bordelen ingericht, en werden vele gevangen vrouwen en meisjes, overwegend joodse, tot prostitutie (of de dood!) gedwongen.

In de praktijk liep het voor de nazi-bonzen allemaal niet zo'n vaart, en hadden zij zelf de grootste moeite om in het gareel te blijven, gareel dat ze wel aan het hele Duitse Volk met alle geweld opdrongen op straffe des doods of in het beste geval naar de concentratiekampen werden gezonden.