Reinhard Heydrich, het hoofd van de RSHA (Reichssicherheitshauptambt) van de Nazi’s in Duitsland, besloot in 1939 dat prostituées gebruikt moesten worden om informatie te verzamelen over de opvattingen en het gedrag van partij functionarissen, topambtenaren, diplomaten en buitenlandse zakenlieden. Duitsland stond aan de vooravond van de inval in Oost Europa en Heydrich wilde weten of prominenten misschien hun mond voorbij zouden praten.

Walter Schellenberg (1910-1952), het hoofd van de contra spionage van de Gestapo kreeg de opdracht dit te realiseren. Maar Schellenberg vond het idee om prostituées te laten infiltreren in verschillende bordelen niet efficiënt genoeg. Hij besloot dat er een apart bordeel moest komen, waar de bezoekers tijdens hun intieme momenten met bordeeldames afgeluisterd zouden kunnen worden. Schellenberg wilde de verzamelde informatie ook gebruiken om zijn positie in het Derde Rijk te verstevigen. Hij schakelde het hoofd van de Berlijnse criminele politie Arthur Nebe in om een geschikt gebouw te vinden en om prostituées te rekruteren. Alfred Naujocks werd verantwoordelijk voor de realisatie van de technische voorzieningen in het gebouw.

  Arthur Nebe (1894-1945) kwam al snel terecht bij het bordeel 'Pension Schmidt' van Kitty Schmidt (1882-1954) in de Giesebrechtstrasse nr.11 te Berlijn. Vlak ernaast, op nr. 12, was het appartement van Ernst Kaltenbrunner (Chef van de SD - Sicherheitsdienst) gelegen(!)

Frau Kitty was een slagersdochter uit München en runde al enkele jaren een zeer succesvol bordeel voor de meest invloedrijke personen uit het Derde Rijk. De prijzen waren hoog, maar daar stond tegenover dat Madame Schmidt volledige discretie bood. Kitty Schmidt moest worden overgehaald haar bordeel beschikbaar te stellen aan de Sicherheitsdienst.

Schellenberg wist dat Kitty Schmidt een deel van de winst uit het bordeel over had gemaakt naar Britse banken. Zij gaf ook steun aan joden die door de nazi's werden vervolgd. Geconfronteerd met deze kennis van de Gestapo, stemde zij toe om mee te werken met de SD. Zij kon met haar eigen prostituées blijven werken, maar al het andere personeel werd vervangen door medewerkers van de Gestapo en een twintigtal nieuwe Gestapo prostituées gingen in het bordeel aan de slag.

Het gebouw werd van binnen helemaal vernieuwd. In elke kamer werden microfoons geïnstalleerd, die verbonden waren met een opnamestudio in de kelder van het gebouw. Tien opname apparaten stonden klaar, die permanent bezet waren. Honderden prostituées uit nachtclubs en bars werden onderzocht door de SS, psychiaters en dokter. Tenslotte bleven er een twintigtal over die onder meer werden opgeleid in interview technieken voordat zij in Salon Kitty gingen werken. Schellenberg vertelde na de oorlog dat het niet alleen professionele prostituées waren, maar ook dames uit hogere kringen die voor het heil van het Derde Rijk als prostituée wilden werken.

In maart 1940 ging het vernieuwde bordeel van start. De oude klanten keerden snel terug, maar er kwamen ook regelmatig nieuwe klanten die zeiden dat zij "van Rothenburg kwamen". Dit waren speciale gasten van de nazi's die het beste van het beste kregen. Alleen deze klanten mochten gebruik maken van de door de Gestapo geselecteerde prostituées. Wat zij uiteraard niet wisten was dat al hun gesprekken met de gastvrouwen werden opgenomen.

De Italiaanse minister van buitenlandse zaken Graaf Galeazzo Ciano(1903-1944), de schoonzoon van Mussolini en Minister van Buitenlandse Zaken voor Italië, bezocht als een Rothenburg Romeo regelmatig het Salon Kitty en zo hoorde Schellenberg op een keer dat Graaf Ciano zich zeer negatief had uitgelaten over Hitler. Schellenberg informeerde Hitler, die daarna een merkelijk koelere houding naar Italië had.

Frau Kitty kreeg een toelage van 15.000 D Mark per week(!) om haar salon luxueus te drijven en om de meisjes te betalen. Deze meisjes mochten nooit uitgaan tenzij onder begeleiding van de Gestapo. Ook stonden zij voortdurend onder medische controle en van de Sicherheitsdienst. Elke soort van venerische besmettelijke ziekten werd aldus snel opgemerkt en behandeld, maar dit was ook bruikbaar materiaal om eventueel in de toekomst de besmetter op te sporen en te chanteren.

Ook Reinhard Heydrich was een geregelde gebruiker van de diensten van Salon Kitty, evenals in andere nachtclubs van topklasse maar hij verbleef ook regelmatig in die van minder allooi elders in Berlijn. Buiten de huiselijke kring vond hij enkel ontspanning in alcohol en seks. Zijn aanpak van vrouwen was recht op het doel af en heftig. Als de meisjes niet wilden doen wat hij verlangde, probeerde hij hen altijd over te halen door hun bang te maken. Voor de meisjes was er maar één manier om aan het salon en haar speciale klanten te ontsnappen en dat was richting concentratiekampen.

Uiteindelijk leverde het bordeel minder op dan werd gehoopt. Al snel deden trouwens geruchten in Berlijn de ronde dat in Salon Kitty gesprekken en bedgeheimen werden opgenomen. Het verhaal gaat dat een Bulgaarse diplomaat de Engelsen informeerden over het spionage bordeel. In juli 1942 werd het bordeel gebombardeerd en enkele maanden later werden alle activiteiten beëindigd. De 25.000 wasplaten met opnamen werden overgebracht naar het hoofdkwartier van de Gestapo. Daar werden zijn bij de val van Berlijn in beslag genomen door de Russen. In 1963 beweerde een Britse schrijver dat de wasplaten in het bezit zouden zijn van de Oost-Duitse geheime dienst.

Heydrich werd in 1942 geëxecuteerd door Tsjechische partizanen in dienst van de Britse geheime dienst. Schellenberg werd na de oorlog gearresteerd en overleed in 1952. Arthur Nebe werd de leider van een van de Einsatzgruppen die in de Sovjet Unie honderdduizenden joden en communisten afslachtten. Na de oorlog is hij spoorloos verdwenen. Kitty Schmidt overleefde de oorlog en stierf in 1954 zonder ooit iets te hebben verteld over Salon Kitty.