Vrouwen en kinderen: de minsten van de minsten

De nazi's hadden zo hun eigen normen. Er bestonden mensen en Untermenschen (ondermensen). Met die laatste 'soort', kon men zoveel experimenten uitvoeren wat ze maar wilden. De joden waren voor hen tenslotte geen mensen integendeel, ze waren zelfs minder dan de dieren.

Commentaar bij de foto links -> Het Labo van Dr. Jozef Mengele: Eén bittere troost misschien. De jonge vrouw die zichtbaar zwaar verminkt werd door de perverte sadisten van de SS-dokters, houdt trots het hoofd opgericht en de blik rechtuit. Ze lijkt wel te willen zeggen: "Je kan wel mijn lichaam verwoesten maar niet mijn geest."

Op de vraag over bepaalde 'problemen' die ontstonden wanneer bleek dat moeders vooraleer zij de gaskamers ingingen, soms hun baby's verborgen in hun kleren en ze dan achterlieten in de kleedkamers antwoordde Höss op het Nürenbergtribunaal: "Ik denk dat deze zaak enigszins verkeerd begrepen is. De manier waarop dit ging, was dat moeders baby's bij zich hadden, die in dekens of doeken waren gewikkeld. Er was tegen de mensen gezegd dat ze een bad gingen nemen, ze hadden geen idee dat ze vermoord zouden worden. Dat was niet het idee, de moeders wilden de kinderen niet mee in bad nemen en ze lieten hen achter. Later kwam de werkploeg van de administratie die verantwoordelijk was, en zij pakten de baby's op en brachten hen dan naar de gaskamers."

Of zoals zijn ondergeschikte SS Unterscharführer Otto Möll in Nürenberg bevestigde: "Ze moesten de ruimte opruimen nadat de mensen eruit waren, ze raapten dan de baby's op en wierpen ze in de gaskamer."

Auschwitz zal ook, en misschien wel vooral, de geschiedenis ingaan als het KZ dat, niet gebonden aan enige God of gebod, een absolute vrijgeleide kreeg om medische experimenten toe te passen op haar reeds ter dood veroordeelde slachtoffers. In mei 1943 maakt Dr. J. Mengele zijn entree in het kamp en krijgt dra de bijnaam "Engel des Doods" toebedeeld, omdat hij altijd onverwacht ergens opduikt in het kamp, en mensen laat oppakken die later nooit meer iemand te zien krijgt.

Toch brak er af en toe een opstand uit in het kamp. Een onbekende joodse vrouw die vanuit KZ Bergen-Belsen samen met andere vrouwen op 23 oktober 1943 naar de gaskamers werden gevoerd, rukte plotseling een revolver uit de handen van een SS-man en schoot naar twee andere SS'rs. Oberscharführer Schillinger en Unterscharführer Emmerich, overleden ter plaatse.

 Bijna een jaar later werd een opstand georganiseerd door een Sonderkommando. Dat is een groep gevangenen die instaat voor het opruimen en cremeren van de lijken. Tijdens die opstand van 7 oktober 1944 werd minstens één van de gaskamers totaal verwoest. Alle deelnemers aan die opstand kwamen om in het gevecht. Na die opstand ontdekte de SS dat die groep aangevoerd werd door een jonge joodse vrouw, Roza Robota, afkomstig van het Monowitz kamp, die het dynamiet had binnengesmokkeld dat werd gebruikt voor de opstand. Vier van deze vrouwen, inbegrepen Roza Robota, werden terechtgesteld op 6 januari 1945.

Op 1 december 1943, wordt Rudolf Höss overgeplaatst naar Sectie 1D van het SS-WVHA (SS-Wirtschafts-Verwaltungs-Hauptamt) in Berlijn. Hij sukkelt al sinds de zomer van 1942 met zijn gezondheid, en is duidelijk aan rust toe. Hij wordt opgevolgd in zijn functie door SS-Obersturmführer Arthur Liebhenschel. Höss wordt substituut onder Richard Glück (1889-1945), de leider van het WVHA. Altijd steeds bezorgd om de massamoord op de joden te verbeteren en efficiënter te maken, voert hij als Inspecteur van de concentratiekampen in alle kampen het gebruik van het pesticide Zyklon B in. Hij roemt zich graag over deze merkelijke "hygienische Verbesserung des Vernichtungsapparates".