Ernst Röhm werd op 28 november 1887 in München geboren. In 1906 studeert hij af aan het Maximiliaan Gymnasium te München en wordt beroepsmilitair. Hij neemt dienst in het 10de Beierse Infanterie regiment "Prinz Ludwig". In 1908 wordt hij verder opgeleid aan de Officierenschool van de krijgsmacht in München en wordt Luitenant.
Met de aanslag op de Oostenrijks-Hongaarse troonopvolger Franz Ferdinand in Sarajevo op 28 juni 1914, breekt de Eerste Wereldoorlog uit. Röhm krijgt de leiding over een bataljon en wordt aan het Westfront ingezet. Al enkele weken later wordt hij levenslang verminkt in zijn gelaat wanneer een paar granaatscherven een stuk van zijn neus wegslagen. Nadat hij hersteld is van zijn verwondingen, keert hij terug naar het front en neemt opnieuw het bevel over. Maar in 1916 loopt hij aan het front in Verdun opnieuw zware verwondingen op en moet noodgedwongen het front vaarwel zeggen. Hij krijgt een baan bij het Ministerie van Oorlog.
Gedurende de laatste jaren van de oorlog is hij Ordonnanzoffizier en aansluitend 2de Generalstabsoffizier van zijn Divisie aan het Westfront. Hij promoveert nog tot Hauptmann (kapitein), en zijn drie verwondingen bezorgen hem ettelijke onderscheidingen. Ernst Röhm is een soldaat in hart en nieren en bekijkt de wereld doorheen een militaire bril: "Ik beschouw de wereld bewust vanuit een eenzijdig standpunt, dat van een soldaat", verklaart hij kordaat in die tijd.
Kapitein Röhm was een ruige kerel. Hij sprak altijd ruw en zakelijk en gaf toe dat hij soms bedreigingen uitte om zijn zin door te voeren. Met zijn ruwe openhartige natuur koesterde hij een diepe minachting voor de meer gecultiveerde officieren van de Reichswehr. Later zal hij zich graag laten omringen door gedistingeerde officieren en jonge edellieden uitgedost in knappe uniformen, om zijn eigen voorkomen in het publiek wat op te krikken.
Röhm had echter ook een facet dat hem tot paria maakte binnen de officiersstand: hij was namelijk een homoseksueel. Zijn 'verdorvenheid' was algemeen bekend en zou hem later zuur opbreken. Hij koesterde diepe verachting voor de kwezelachtige houding in die tijd ten aanzien van homoseksualiteit."Die schijnheiligen! Homoseksualiteit is geen voldoende reden om een bekwaam en rechtschapen leider uit te sluiten van enigerlei positie zo lang hij tactvol blijft, met zulk een min of meer 'natuurlijke' afwijking heeft niemand iets te maken. Binnen mijn vier muren doe ik wat mij behaagt, zoals iedereen. Maar naar de hel met pederastie! En daarbij: 'Niets is valser dan deze zogenaamde sociale ethiek. Ik verklaar ronduit dat ik geen van die zedelijk hoogstaande lieden ben en ik voel er ook niets voor er een te worden. Ik wil in geen geval tot de 'zedelijkheidsapostelen' worden gerekend, daar ik uit ervaring geleerd heb dat de 'zeden' van deze 'zedelijkheidsapostelen' veelal ook niet je dat zijn."
Kapitein Röhm was een ruige kerel. Hij sprak altijd ruw en zakelijk en gaf toe dat hij soms bedreigingen uitte om zijn zin door te voeren. Met zijn ruwe openhartige natuur koesterde hij een diepe minachting voor de meer gecultiveerde officieren van de Reichswehr. Later zal hij zich graag laten omringen door gedistingeerde officieren en jonge edellieden uitgedost in knappe uniformen, om zijn eigen voorkomen in het publiek wat op te krikken.
