Verzet.org - Dr. Joseph Goebbels, Virtuoos van de Leugen

De effectiviteit van de propaganda was uiteraard vooral tegen de joden gericht. Naast Julius Streicher, die op zijn onbehouwen en groteske wijze via zijn semi-pornografische blad Der Stürmer, bij vele Duitsers eerder weerzin opriep dan instemming, ging Goebbels veel subtieler en geslepener te werk in zijn anti-semitische hetze.

Zijn cynische misleidingsstrategie leidde er toe dat vele joden lang getwijfeld hebben hoe ernstig hun toekomstig lot wel zou kunnen zijn, en op tijd hun leven in veiligheid hadden kunnen brengen. Goebbels: "Als ik in de propaganda uitdruk: 'De joden hebben hoegenaamd niets meer te verliezen!' -ja, dan zal het U waarschijnlijk niet verbazen dat ze vechten," leerde hij in 1935 zijn volgelingen. "Nee, je moet dat altijd openlaten. Zoals de Führer dat gisteren op een meesterlijke wijze in zijn toespraak deed: 'We hopen dat... eh..., dat het met deze jodenwetten nu mogelijk is om een draaglijke verstandhouding tussen de Duitsers en het joodse volk te bewerkstelligen.'

Dat noem ik behendigheid! Dat is knap! Als hij er echter meteen achteraan had gezegd: 'Dit zijn de jodenwetten van dit moment; jullie moeten nu niet denken dat dit alles is, volgende maand komen de volgende, en wel zo, dat jullie uiteindelijk straatarm weer in het getto zitten,' ja, dan mag u er niet vreemd van opkijken als de joden de hele wereld tegen ons mobiliseren. Als u hen echter wat ruimte laat, een kleine levenskans biedt, dan zeggen de joden tegen elkaar: 'Kom, mensen, hou je nu eens gedeisd, misschien dat het toch nog goed komt!'"

Al in de zomer van 1938 was Goebbels, als gouwleider van Berlijn, begonnen met de 'rassenzuivering' van de hoofdstad. Na zijn affaire met Lida Baarova (zie verder) was hij naarstig op zoek om opnieuw in de gunst van de Führer te komen. Die kans werd hem onverwacht aangereikt door de zeventienjarige Poolse jood Herschel Grynszpan, die in de ochtend van 7 november 1938 de derde Duitse attaché Ernst vom Rath in Parijs had doodgeschoten.

Goebbels zorgde ervoor dat na die fatale schietpartij in Parijs in de nazi-pers felle aanvallen verschenen die gegarandeerd geweld zouden uitlokken. Al op de avond van 8 november braken er pogroms uit in verschillende delen van het land. 's Avonds hield Goebbels een korte maar krachtige toespraak voor de 'oude garde' en verstrekte hen gedetailleerde instructies van wat er wel en niet gedaan moest worden, maar dat het moest lijken alsof het spontane uitbarstingen waren van volkswoede tegen de joden. Toevallig was 9 november ook de feestdag van de nazi's die op die dag de vijftiende verjaardag vierden van de mislukte militaire staatsgreep van Hitler in 1923.

Op 9 november werden overal SA-mannen opgeroepen met de opdracht de synagogen in brand te steken of zich te storten op andere joodse bezittingen. De ganse dag werden in heel Duitsland acties gevoerd en branden gesticht. In de nacht van 9 op 10 november waren ongeveer 100 synagogen afgebrand, 8.000 joodse winkels en appartementen geplunderd en verwoest. Overal waren de plaveien van de grote steden bezaaid met glasscherven van de ingegooide ruiten van joodse handelszaken; koopwaar en inboedel op straat gesmeten. Privé-woningen waren verwoest, meubelen kapotgeslagen, kledingstulkken aan flarden gescheurd en geliefde voorwerpen moedwillig vernield. Ongeveer 100 joden werden ter plaatse vermoord. 30.000 joden werden opgepakt en afgevoerd naar de concentratiekampen Dachau, Buchenwald en Sachsenhausen, en velen van hen zouden omkomen in de weken na de pogrom als gevolg van de brutale behandeling die ze daar kregen.

Hoe treffend en schaamteloos Goebbels kon liegen bleek uit de persconferentie die Goebbels de dag na de Kristallnacht belegde op 10 november 1938 voor de buitenlandse correspondenten: "Alle verhalen die U heeft gehoord over zogenaamde plundering en vernieling van joodse eigendommen, zijn vuile leugens (sind erstunken und erlogen). De joden is geen haar gekrenkt (Den Juden ist kein Haar gekrümmt worden)." Waarop Goebbels alweer verdwenen was vooraleer de stomverbaasde journalisten van hun schok waren bekomen zich terug op straat bevonden waar ze op sommige plaatsen bijna tot aan hun kniëen doorheen het gebroken glas en kapotgeslagen huisraad zich weer naar hun logementen begaven.