Verzet.org - Adolf Eichmann, de Organisator van de Endlosung

Adolf Eichmann werd op 19 maart 1906 geboren in Sòlingen bij Keulen in Duitsland. Hij was de zoon van een protestantse boekhouder en zelfstandig ondernemer Adolf Eichmann en diens echtgenote Maria Schefferling. Wanneer zijn moeder overlijdt omstreeks 1914 en Eichmann nauwelijks 8 jaar oud is, verhuist het gezin naar Linz in Oostenrijk, toevallig ook de stad waar Adolf Hitler zijn thuis had gevonden.

Hij volgt les aan 'Höheren Bundeslehranstalt für Elektrotechnik, Maschinenbau und Hochbau' in Linz waar hij voor werktuigbouwkundige studeert maar verlaat de school vroegtijdig. Als jonge knaap wordt hij voortdurend gepest omwille van zijn uiterlijk en donkere complexiteit en wordt hij spottend 'de kleine jood' genoemd.

Na zijn studie werkt hij een tijdje bij zijn vader die een klein mijnbedrijf uitbaatte. Daarna bij de verkoopafdeling van een technisch bedrijf, 'Oberösterreichischen Elektrobau' en van 1927 tot 1933 was Adolf Eichmann handelsreiziger voor het Amerikaanse oliebedrijf 'Vacuum Oil Company' in Wenen.

Adolf Eichmann treed hij op aanraden van zijn vriend Ernst Kaltenbrunner op 1 april 1932 toe tot de Oostenrijkse afdeling van de NSDAP van Adolf Hitler. Hij werd dat zelfde jaar ook lid van de SS van Heinrich Himmler en bereikte binnen deze organisatie uiteindelijk de rang van Obersturmbahnführer. In 1934 werkt hij een tijdje in het de administratie van concentratiekamp in Dachau en wordt in september 1934 opgemerkt door de SD (Sicherheitsdienst van de SS) van Reinhard Heydrich en krijgt er een kantoorjob aangeboden.

Spoedig zal hij bekend worden voor zijn grote kennis van het zionisme. Aanvankelijk begint hij met de registratie van informatie over de Vrijmetselaars, maar wordt later toegevoegd aan de joodse afdeling die volop informatie aan het verzamelen was over alle prominente joden. Daar begon hij zich te interesseren voor de joden. Hij bestudeert alle aspecten van de joodse cultuur, hij bezoekt vele joodse bijeenkomsten en neemt poolshoogte in de vele joodse wijken in verschillende steden van het land waar hij aldoor nota's neemt. Hij verdiept zich in het Zionisme, leert de Hebreeuwse taal en beheerst zelfs gedeeltelijk het Jiddisch.

SS Reichsführer Heinrich Himmler vertrouwt hem op 1 oktober 1934 de leiding toe van een nieuwe afdeling van de Sicherheitsdienst, het Wetenschappelijk Museum voor Joodse Zaken (Referat II 112 of 'Referat Juden' geheten). Hij krijgt daarna de opdracht van Himmler om verschillende mogelijkheden te onderzoeken tot het oplossen van de joodse kwestie.

In 1931 had hij zich verloofd met Veronika Liebl waarmee hij in maart 1935 in het huwelijk treed. Vera Eichmann zal hem voor het einde van de oorlog drie zonen baren: Horst, Klaus en Dieter. Later (1953) in Argentinië krijgt hij nog een vierde zoon, Ricardo Francisco genaamd.

Hij reist in 1937 af naar Palestina en later nog eens naar een ontmoeting in Caïro, waar hij met verscheidene Zionistische leiders de mogelijkheid bespreekt van grootschalige joodse immigratie naar het Midden-Oosten. Maar de Britse autoriteiten bevelen hem het land te verlaten.

In de morgen van 12 maart 1938 steken Duitse troepen van de Wehrmacht de Duits-Oostenrijkse grens over. Al een dag later, in de stad Linz kondigt Adolf Hitler de "Anschluss" (annexatie) aan van Oostenrijk bij het Duitse Rijk. Na de machtsovername door de nazi's wordt Eichmann terug naar Wenen gezonden om daar het Centraal Bureau voor Joodse emigratie te installeren. In ruil voor achterlating van hun bezittingen en waardevolle zaken, mogen joden het land verlaten. Zowat 100.000 Oostenrijkse joden slagen erin en verlaten totaal berooid het land. Maar de formule blijkt toch zo succesvol te zijn voor de nazi's dat soortgelijke kantoren en initiatieven ook in Praag en Berlijn worden opgezet.

1939 keert Eichmann terug naar Berlijn waar hij tot hoofd van de Gestapo Sectie IV B4 van het nieuwe RSHA (Reichssicherheitshauptambt) wordt benoemd. Hij wordt vanaf dan verantwoordelijk voor de implementatie van de nazi-politiek tegenover de joden in het Derde Rijk en tevens in al de bezette gebieden (in het totaal zestien landen). Eichmann werd aldus een van de machtigste mannen van het Derde Rijk en hij zal tot aan het einde van het Rijk de chef blijven van Sectie IV B4.

Tot aan de zomer van 1940 wordt nog altijd gedacht om de joden weg te krijgen uit het Rijk door vooral de emigratie van de joden aan te moedigen. Zo presenteert Adolf Eichmann in juli 1940 het Madagaskar plan, dat een voorstel inhield de joden te deporteren naar het eiland Madagaskar voor de oostkust van Afrika. Een paar maanden lang wordt met dat idee gespeeld, maar uiteindelijk zal het nooit worden uitgevoerd. Het begin van de Tweede Wereldoorlog gevolgd door de bezetting van Polen en de inval in Rusland doen het plan snel naar de achtergrond verdwijnen.

Op 1 september 1939 was Duitsland Polen binnengevallen. Speciale Einsatzgruppen vermoorden de Poolse elite, de aristocratie, de politieke commissarissen, verdachte saboteurs, joodse mannen en al wie eventueel verdacht leek. De grootste joodse bevolking bevind zich in Polen, waar zo'n 3.35 miljoen joden leven. Eichmann en Heydrich drijven de Poolse joden in getto's en werkkampen. Het grootste getto bevind zich in de hoofdstad Warschau waar honderdduizenden joden worden samengedreven en langzaam worden uitgehongerd of sterven aan vele ziekten.

De getto's werden speciaal uitgekozen gelegen nabij spoorwegstations en dichte spoorwegkruispunten, dit natuurlijk in afwachting van een definitieve beslissing omtrent hun lot. Eichmann installeerde ook overal joodse administratieve raden om de nazi-politiek en de vele verordeningen gemakkelijker en efficiënter te kunnen toepassen.

Vorige - Volgende >>