Arrestatie en Proces van Eichmann

Na de overgave van Duitsland in mei 1945 werd Eichmann gearresteerd en opgesloten in een Amerikaans interneringskamp onder een valse naam, 2de lt. Otto Eckmann. Hij slaagt er echter in te ontsnappen uit het kamp en laat zich op 20 mei 1946 registreren onder een andere naam, Otto Heninger en vestigt zich in Everson waar hij enkele jaren werkt als kippenboer.

In juli 1950 vlucht hij met de hulp van de ondergrondse SS naar Argentinië en leeft er verder onder de naam Ricardo Klement. In 1952 laat hij zijn vrouw Vera en hun drie zonen, Horst, Dieters en Klaus vanuit Oostenrijk overkomen naar Argentinië In 1958 koopt Adolf Eichmann (Ricardo Klement) een stuk grond in de Garibaldistraat in San Fernando en bouwt er een kleine eengezinswoning.

Na een tip van Laslo Ungari komt Simon Wiesenthal Adolf Eichmann eindelijk op het spoor en Israëlische agenten van de Mossad slagen erin om hem op 11 mei 1960 te arresteren toen hij met de bus van zijn werk naar huis ging. Eichmann verzette zich niet tegen zijn arrestatie en zei dat hij bereid was om terecht te staan. De Israëlische agenten maakten Eichmann bewusteloos en smokkelden hem het land uit.

Israël had in feite bij de Argentijnse regering om uitlevering moeten vragen. Argentinië diende een klacht in bij de Verenigde Naties, maar die stemden in met een proces tegen Eichmann, ook al was Eichmann op een onwettige manier gearresteerd en naar Israël gebracht.

Het proces het proces tegen Adolf Eichmann werd op 11 april 1961 in Jeruzalem geopend. Eichmann is dan 55 jaar en het was het eerste proces tegen een oorlogsmisdadiger dat uitgezonden werd op televisie. Camera's volgden de aanklacht, de getuigenverklaringen van joodse overlevenden en de verdediging door Eichmann. De uitzendingen hadden een enorme impact. Veel joodse overlevenden hadden tot die tijd nauwelijks gesproken over hun gruwelijke ervaringen. Veel mensen maakten voor het eerst kennis met de gruwelijkheden van de jodenvervolging. In het onderwijs was er bijvoorbeeld nog nauwelijks aandacht voor de Holocaust.

Op het proces pleit Eichmann onschuldig want hij zou slechts de bevelen hebben uitgevoerd (Befehl ist Befehl, da kann man nichts machen): "Es wurde befohlen und infolgedessen ist es durchgeführt worden. Bekomme ich einen Befehl, so habe ich ihn nicht zu deuten, und wenn ich einen Befehl erteile, so ist es verboten, diesen Befehl zu begründen. (...) Was soll ich als kleiner Mann mir Gedanken darüber machen? Ich bekomme den Befehl von meinem Vorgesetzten und schaue nicht nach rechts und nicht nach links. Denn es ist nicht meine Aufgabe. Ich habe zu gehorchen und zu parieren."

Eichmann vondt dat hij geen straf verdiende, omdat hij een gezagsgetrouwe ambtenaar was. Hij zou slechts bevelen hebben uitgevoerd. "Waarom ik," vroeg hij steeds. "Waarom niet de locale politie, duizenden van hen? Zij zouden worden doodgeschoten als zij geweigerd hadden om de joden bijeen te brengen voor de dodenkampen. Waarom hen niet ophangen omdat ze niet wensten te worden doodgeschoten? Waarom ik? Iedereen nam deel aan de moord op de joden."

Maar een andere nazi Dieter Wisliceny, die onder Eichmann had gewerkt bij de Gestapo, getuigde in Jeruzalem tegen zijn voormalige baas dat Eichmann tegen hem al grijzend vertelde dat "Eichmann drukte zich nogal cynisch uit. Hij zei dat de wetenschap dat hij de dood van vijf miljoen mensen op zijn geweten had, hem zo buitengewoon bevredigde dat hij al lachend in zijn graf zou springen." ("Eichmann put it in a particularly cynical way. He said that the knowledge of having five million Jews on his conscience gave him such extraordinary satisfaction that he would jump into his grave laughing")

Eichmann werd op 15 december 1961 ter dood veroordeeld omdat hij verantwoordelijk was voor de deportatie, beroving en dood van miljoenen joden. Hij had joden met opzet in omstandigheden laten leven die moesten leiden tot de dood. Hij werd verantwoordelijk gehouden voor de deportatie van een half miljoen Polen, veertienduizend Slovenen, tienduizend zigeuners en honderd Tjechische kinderen.

Eichmann in de gevangenis in Jeruzalem Eichmann werd op 31 mei 1962 opgehangen in de Ramleh gevangenis. Kort voor hij werd opgehangen waren zijn laatste woorden: "In einem kurzen Weilchen, meine Herren, sehen wir uns ohnehin wieder. Das ist das Los aller Menschen. Gottgläubig war ich im Leben. Gottgläubig sterbe ich. Es lebe Deutschland. Es lebe Argentinien. Es lebe Österreich. Das sind die drei Länder, mit denen ich am engsten verbunden war. Ich werde sie nicht vergessen." Eichmann kreeg geen graf. Zijn as werd uitgestrooid boven de Middellandse Zee.

Simon Wiesenthal in 1988 over Eichmann:"Dat Eichmann de dood van zes miljoen joden op zijn geweten had kwam niet voort uit zijn criminele karakter, integendeel, dat kwam voort uit zijn bereidheid zich geheel in te zetten voor een gemeenschappelijke taak en deze met al zijn bekwaamheid en al zijn energie uit te voeren. Hij zou ook zes miljoen zigeuners hebben laten vergassen als er zoveel zouden zijn geweest. Of zes miljoen linkshandigen. En zou Hitler hem hebben bevolen de joden niet om te brengen, maar naar Palestina te verschepen om daar een joodse staat te stichten, dan zou hij dat onverwijld hebben gedaan."