Verzet.org - Rijksmaarschalk Hermann Göring, de 2de man achter Hitler

De verkiezingen van juli 1932 leveren de NSDAP een grootse verwinning op en in augustus 1932 wordt Göring gekozen als voorzitter van de Rijksdag. Vanuit deze positie is hij ideaal geplaatst om de machtsovername voor te bereiden. De machtsstrijd tussen Rijkskanselier Von Papen en de NSDAP wordt beslist in het voordeel van de nazi's maar Von Papen laat nog wel de Rijksdag ontbinden en schrijft vervroegde verkiezingen uit die in november 1932 plaatshebben. De NSDAP leid voor het eerst een nederlaag en verliest twee miljoen stemmen, het equivalent voor 34 zetels. Door het aanhoudende lobbywerk van Göring achter de schermen (zo krijgt hij ondermeer de zoon van de oude Rijkspresident Hindenburg achter zich), kan Göring op 29 januari 1933 het Kanselierschap aan Adolf Hitler aanbieden.

Op 30 januari 1933 vieren de nazi's de overwinning. Göring wordt door de kersverse Rijkskanselier Adolf Hitler beloond met een reeks ambten: Rijksminister, aanvankelijk zonder portefeuille, Rijkscommissaris voor de Luchtvaart en plaatsvervangend Minister van Binnenlandse Zaken van Pruisen. Hierdoor was Göring de facto de tweede man achter Hitler geworden. Hij krijgt de opdracht van Hitler om de luchtmacht in het geheim uit te bouwen, want door het Verdrag van Versaille bestonden er nog steeds de beperkingen op de herbewapening.

Göring laat er geen gras over groeien. Belangrijkste taak wordt nu zich te verzekeren van de macht. Als chef van de Pruisische politie ontslaat hij 22 van de 32 politiechefs en vervangt ze door zijn mensen gerekruteerd uit de SA en de SS. Op 22 februari 1933 richt Göring politiehulpkorpsen op waardoor hij 50.000 militanten uit de SA en de SS rekruteert. De Gestapa (Pruisische Geheime Politie) onder de leiding van Rudolph Diels (1900-1957) is een feit.

"In de toekomst zal er slechts één man in Pruisen zijn die macht zal uitoefenen en verantwoordelijkheid dragen - en dat ben ik. Een ieder die zijn plicht vervult in dienst van de staat, die mijn bevelen gehoorzaamt en meedogenloos gebruik maakt van zijn revolver als hij wordt aangevallen, kan zich verzekerd voelen van mijn bescherming. Een ieder die daarentegen de lafaard speelt, zal erop moeten rekenen door mij zo snel mogelijk eruit te worden geworpen. Een kogel afgevuurd door de loop van een politierevolver is mijn kogel. Indien U zegt, dat is de moordenaar dan ben ik de moordenaar... Ik ken twee soorten wetten omdat ik twee soorten mensen ken: zij die met ons zijn en zij die tegen ons zijn." Aldus sprak Göring in Dortmund omstreeks 20 februari 1933.

De terreur was een feit en zou niet meer ophouden tot aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Op 27 februari 1933 brandt de Rijksdag af. Alhoewel er geen direct bewijs is dat de nazi's de daders waren zijn er toch overvloedige aanwijzingen dat de brand vermoedelijk door een groep leden van de SA werd gesticht en dat in opdracht van Hermann Göring. De schuld werd gelegd bij de jonge Nederlander Van der Lubbe die van communististische sympathieën werd verdacht. Aldus kreeg Göring de perfecte gelengenheid om af te rekenen met de vijanden van de nazi's: de KPD (Kommunistische Partei Deutschlands). Meer dan 4000 functionarissen van vooral de KPD werden gearresteerd. De knokploegen dan de SA houden op bevel van Göring lelijk huis bij de opposanten van de nazi's.

De belangrijkste vijanden van de NSDAP zijn bijna uitgeschakeld en een zegezekere Hitler schrijft nieuwe verkiezingen uit. Op 5 maart 1933 hebben de laatste vooroorlogse Rijksdagverkiezingen plaats en trekt de NSDAP met een krappe meerderheid van zestien zetels, de absolute macht naar zich toe. Met het Ermächtigungsgesetz van 23 maart 1933 krijgen de nazi's quasi onbeperkte bevoegdheden.

Een eerste concentratiekamp Dachau werd geopend om de politieke gevangenen in op te sluiten. Göring laat ook de kampen Oranienburg en Papenburg oprichten waar hij tegen juli 1933 27.000 homoseksuelen, Jehova's Getuigen, politieke gevangenen enz. laat opsluiten. De meeste van hen zullen opgesloten blijven tot aan het einde van de oorlog en vele duizenden lieten er het leven. Korte tijd later verloor Göring de bevoegdheid over de concentratiekampen aan SS-Reichsführer Heinrich Himmler die er een waar regime van de dood zal installeren.

Ondertussen was de SA onder Ernst Röhm een geduchte concurrent voor de macht geworden. Röhms SA telde inmiddels ongeveer 3 miljoen leden, wat de rivaliteit met de Reichswehr verhoogde en op een groeiende tegenstand binnen de NSDAP stuitte. In het bijzonder Heinrich Himmler zag in de SA een gevaarlijke rivaal voor zijn concurrerende Schutzstaffeln (SS) en samen met de Reichswehr dringen zij bij Hitler aan om in te grijpen in de top van de SA.

Ook Hermann Göring zag de macht van Ernst Röhm toenemen en hij zocht naar bondgenoten om Röhm een hak te zetten. Die vond hij spoedig in de ambitieuze Heinrich Himmler en zijn elitaire SS. Op 20 april 1935 benoemde Göring de Reichsführer van de SS tot hoofd van de Pruisische Politie (de Gestapa). Göring, Himmler en Heydrich begonnen in het geheim plannen te smeden om Röhm te vernietigen.

Op 30 juni 1934 was het zover en tijdens de zogeheten Nacht van de Lange Messen, en de daaropvolgende dagen, werd de hele SA-top vermoord inclusief Ernst Röhm. Hermann Göring zal later op het proces van Nuerenberg over de moord op de SA-top getuigen: "Wat was die SA toch een bende perverse bandieten! Het is een verdomd goede zaak dat ik ze uit de weg geruimd heb, anders hadden ze ons van kant gemaakt."

Na de dood van Rijkspresident Paul von Hindenburg op 2 augustus 1934 werd Adolf Hitler zowel Reichsführer en Rijkskanselier’. In december 1934 ging Görings wens in vervulling. In het geheim wees Hitler hem als zijn opvolger aan. Nu was hij officieel de tweede man na Hitler. Nu stond niets de nazi's nog in de weg en de macht -alsook de rijkdom- van Göring zou van dan af alleen maar blijven toenemen.