Verzet.org - Rijksmaarschalk Hermann Göring, de 2de man achter Hitler

Ondertussen werd in het geheim de oorlog voorbereid en Göring was verantwoordelijk voor de heropbouw van de luchtmacht. Als opperbevelhebber van de Luftwaffe leidde hij het Ministerie van Luchtmacht met 2800 kamers en naar eigen zeggen zo'n 1600 parate gevechtstoestellen. In werkelijkheid waren dit slechts 200 oude vliegtuigen. In de zomer van 1935 drong Göring er bij Hitler op aan om de Luftwaffe te verdubbelen. Dit was echter bijna onmogelijk wegens het tekort aan grondstoffen. Hitler gaf Göring de leiding van het nieuwe Ministerie van Grondstoffen en Deviezen.

In juli 1936 breekt in Spanje de burgeroorlog uit en Göring krijgt de kans om zijn nieuwe gevechtsvliegtuigen uit te testen en zond via Afrika complete bemanningen en hun nieuwste gevechtsjagers naar Spanje, het zogenaamde Condor Legioen. In feite was dit de generale repetitie voor de inval in Polen op 1 september 1939.

In oktober 1936 benoemt Hitler Göring tot Commissaris van het Vierjarenplan, wat inhield dat vier jaar later het Duitse leger moest paraat zijn en de Duitse economie klaar moest zijn voor de oorlog. In de laatste jaren voor de oorlog was Göring meer in de ban van zijn groeiende genotzucht en begon steeds meer te verlangen naar een leven van zalig nietsdoen, jagen, reizen, kunstschatten 'verzamelen', bouwen en op grootse wijze de rol van gastheer spelen.

In het voorjaar van 1938 komt het tot een crisis in de bevelstructuur en door middel van intriges slagen Hitler, Göring en Himmler erin om de opperbevelhebber van het Duitse Leger Werner Freiherr von Fritsch en de Generaal-veldmaarschalk Werner von Blomberg af te voeren. Göring hoopte om chef van het leger te worden maar Hitler beslist er anders over en Göring mag zich tevreden stellen met de titel van Veldmaarschalk van de Wehrmacht, titel die hij op 8 februari 1938 verwerft.

Göring lobbyde opnieuw om de aansluiting van Oostenrijk mogelijk te maken: de Anschluss. Op 11 maart 1938 had Göring via 27 telefoongesprekken tussen Berlijn en Wenen de weg vrijgemaakt voor de Anschluss. Hij eiste van kanselier Kurt von Schuschnigg dat hij aftrad en zijn opvolger zou Arthur Seyss-Inquart zijn. Bondspresident Wilhelm Miklas weigerde echter Seyss-Inquart te benoemen. Toen vaststond dat Italië en Engeland niets zouden doen als Duitsland Oostenrijk zou binnenvallen begon de inval. Het werd een snelle overwinning en de Anschluss was geslaagd nagenoeg zonder slag of stoot.

Het volgende doel na de Anschluss was de Sudeten-kwestie. Göring wist dat Engeland en Frankrijk er alles aan deden om de oorlog met Duitsland te vermijden en hij wilde de Sudeten-kwestie op dezelfde diplomatieke manier oplossen als die van Oostenrijk. Op 11 maart 1939, een zaterdag, viel het startschot voor het offensief. Generaal Wilhelm Keitel kreeg het bevel om Tsjechië een ultimatum te stellen: Praag moest de bezetting van Bohemen en Moravië gewoon slikken.

Göring werd overal buitengehouden. Ziek en uitgeput kuurde hij in San Remo. Wandelingen en tenniswedstrijden stonden in een bizar contrast met de ernstige crisis die als een schaduw over Europa hing. Hitler zelf had verlof verordend om ongestoord de doodsteek voor Tsjechië te kunnen voorbereiden. "Zijn verblijf", zo verkondigde hij, "draagt er toe bij dat de gemoederen in Italië tot bedaren komen."

Zo vernam Göring pas op de dag van de inval, 15 maart 1939, wat Hitler achter zijn rug had bekokstoofd. "Ik was kwaad", herinnerde hij zich in Nürenberg, "omdat de hele zaak over mijn hoofd heen was beslist. Ik advizeerde om geduldig te zijn en benadrukte dat een schending van het Verdrag van München voor Chamberlain prestigeverlies zou betekenen, waardoor Churchill waarschijnlijk aan de macht zou komen. Hitler luisterde niet naar mij." Klaarblijkelijk wilde Hitler voorkomen dat Göring net als in München voor vrede zou pleiten.

Het machtsspel tussen de Tsjechische President Emil Hacha en Hitler liep nog een tijdje verder tot op 14 maart Hacha tot een ultimatum werd gedwongen. De ganse missie eindigde in een vernederende vertoning, waarin de inmiddels weer op krachten gekomen Göring een hoofdrol speelde.

Waarschijnlijk om Hitler te plezieren wedijverden Göring en von Ribbentrop voor de vorm met elkaar in beschrijvingen van wat er zeker zou gebeuren als Hacha niet zou zwichten voor het ultimatum en weigerde zijn handtekening te plaatsen. "Praag zal binnen twee uur in puin liggen" en "Honderden bommenwerpers wachtend op het startbevel dat 's ochtends om 6 uur gegeven wordt als de handtekeningen niet gezet zijn." Gebroken door Görings psychologische terreur plaatste Hacha zijn handtekening en enkele uren later, op 15 maart 1939 marcheerden de nazi's zonder slag of stoot Tsjechië binnen en annexeerden het land bij het Duitse Rijk. De volgende stap zou Polen zijn.