Verzet.org - Rijksmaarschalk Hermann Göring, de 2de man achter Hitler

Op het Proces van Nurenberg in 1946 lichtte Göring de 'zondebokstrategie', die van alle tijden, alle beschavingen en alle landen is, als volgt toe: "Natuurlijk willen de gewone mensen geen oorlog maar uiteindelijk zijn het de leiders van het land die de politiek bepalen, en het is altijd een eenvoudige zaak geweest om mensen zo ver te krijgen, of het nu een democratie is of een fascistische dictatuur, of een parlement of een communistische dictatuur. Stem of geen stem, het volk kan er altijd toe gebracht worden om haar leiders te gehoorzamen. Dat is gemakkelijk. Het enige wat je moet doen is hen vertellen dat ze worden aangevallen, en de pacifisten beschuldigen van gebrek aan patriottisme en zij het land blootstellen aan het gevaar. Het werkt in elk land op dezelfde wijze."

In september 1935 had Göring als Rijksdagvoorzitter de rassenwetten afgekondigd en daarbij het hakenkruis uitgeroepen tot het ‘heilige symbool’ van de strijd tegen ‘de joden als rassenvernietigers’. De uitvoering van al die Judenverordenungen laat hij over aan Himmler, Heydrich en de SS.

Göring had tegelijkertijd ook de registratie van alle joodse bezittingen bevolen. Wanneer op 10 november 1938 de grootste pogrom tav de Joden (Reichskristallnacht) wordt gehouden olv. de SS en die grotendeels was aangewakkerd door Dr. J. Goebbels, was Göring daags nadien woedend over de vernielingen van zoveel Joods bezit. Göring belegt op 12 november een inderhaast bijeen geroepen meeting waar hij tekeer ging over de materiële schade die werd aangericht. "Om dol van te worden!", brieste Göring het uit, "Dit benadeelt de joden niet maar het schaadt de Duitse economie en de Duitse verzekeringsmaatschappijen Het zijn de Joden, waarvan wij ons willen ontdoen, niet hun eigendommen! (..) Ik wilde dat jullie tweehonderd joden hadden doodgeslagen en niet al die eigendommen hadden vernield!"

In het begin van 1939 overlijdt de weduwe van zijn vroegere joodse weldoeners uit zijn jeugd, Mevr. von Epenstein. In haar testament maakt zij de kastelen Mauterndorf en Veldenstein aan Göring over, die hij zonder blikken of blozen toevoegt aan zijn reeds lange lijst van bezittingen. Göring hield ervan als de rijkste man van Duitsland aanzien te worden, en het kon hem geen barst schelen hoe hij aan al die bezittingen was geraakt.

Na de inval in Rusland op 21 juni 1941 worden de joden achter de Duits-Russische frontlinies massaal opgepakt en vermoord. Ondertussen werden de belangrijkste vernietigingscentra in Polen opgericht. Heydrich, de voornaamste vervanger van Heinrich Himmler, was hier aanvankelijk mee belast. Op bevel van Hitler zend Göring op 31 juli 1941 het volgende in bedekte termen gestelde bericht door naar Reinhard Heydrich, die op het veld belast was met de jodenvernietiging: "Ter aanvulling van de taak die U op 24 januari 1939 werd toegewezen, de oplossing van het joodse probleem door middel van emigratie en evacuatie op de best mogelijke wijze overeenkomstig de huidige omstandigheden, gelast ik U hierbij alle noodzakelijke voorbereidingen te treffen op organisatorisch, financieel en materieel gebied voor een algehele oplossing (Gesamtlösung) van de joodse kwestie binnen het gebied van de Duitse invloed in Europa. Voorts gelast ik U mij zo spoedig mogelijk een algemeen plan te doen toekomen, dat de omvang vermeld van de organisatie en actie die noodzakelijk zijn om de verlangde definitieve oplossing (Endlösung) te bewerkstelligen." Dit bevel aan Heydrich zal Göring later op het Proces van Nuerenberg nog parten spelen als de geallieerden het aanvoeren als onweerlegbaar bewijsmateriaal dat Göring goed op de hoogte was van het uiteindelijke lot van de Joden.

Eichmann en Heydrich hebben het bevel van Göring goed ontvangen en beleggen een belangrijke meeting, die een paar keer moet worden uitgesteld, maar uiteindelijk toch plaats heeft op 20 januari 1942 en de geschiedenis zal ingaan als de Wannsee Conferentie. Op de agenda staat het plan voor een volkerenmoord op Europese schaal. Ook Göring heeft vanuit zijn Ministerie zijn Commissaris voor het Vierjarenplan gezonden, Staatssecretaris Erich Neumann(1892-1948), die een oogje in het zeil moet houden.

Het is de eerste bijeenkomst van de hoogste vertegenwoordigers van de ministeriële bureaucratie samen met de SS. De bedoeling van Heydrich, hoofd van de Veiligheidspolitie en de SD, is: de deelnemers over de opdracht van het Hoofdbureau van de Rijksveiligheid inlichten, de bevoegdheid van het bureau schriftelijk vastleggen en zich verzekeren van de medewerking van alle ministeries die noodzakelijk zijn bij de uitvoering van zijn plannen. De deelnemers hoeven geen besluit te treffen, ze moeten enkel de uitvoering van Hitlers besluit adviseren.

Op twee na zijn alle staatssecretarissen uitvoerig ingelicht over de deportaties en moordacties die op dat ogenblik reeds zijn uitgevoerd. De vertegenwoordigers van de SS zijn er rechtstreeks in verwikkeld. En wie nog niet van alles op de hoogte is, krijgt het op de conferentie te horen. Heydrich, die bedacht was op bezwaren en tegenkantingen van de ministeries, vindt voor zijn concept grote bijval en algemene bereidheid om aan de uitvoering van het plan mee te werken. Er wordt enkel nog over details gediscussieerd.