Verzet.org - Rijksmaarschalk Hermann Göring, de 2de man achter Hitler

Op 20 april 1945 begaf Göring zich voor de laatste keer naar de Rijkskanselarij ter gelegenheid van Hitlers laatste verjaardag. Daarna ging hij naar Karinhall en blies eigenhandig met explosieven het landgoed op en verdween naar zijn verblijf op de Obersalzberg. Blijkbaar bereidde hij zijn opvolging van Hitler al voor want op 23 april stuurde hij een telegram naar Hitlers bunker dat hij als opvolger onmiddellijk de leiding over het Rijk overnam. Wat prompt tot een arrestatiebevel leidde opgemaakt door Martin Bormann, Hitlers secretaris. Na de zelfmoord van Hitler trachtte hij de nieuwe en laatste Führer van het Derde Rijk, Admiraal Dönitz ervan te overtuigen om onderhandelingen te starten met de Amerikanen. Die weigerde en hij dacht het dan maar zelf te proberen.

Hermann Göring werd door de openbare aanklagers op het Proces van Nuerenberg na de zelfmoorden van Hitler, Goebbels en Himmler, beschouwd als de belangrijkste gevangene. Geen enkele aangehouden verdachte was bij zoveel terreinen in de besluitvorming en bij de oorlogsmisdaden betrokken en dat maakte hem tot sleutelfiguur tijdens het proces..

De 17 maanden gevangenschap hadden hem goed gedaan. Göring was voor het eerst afgekickt van de drugs en was rond de 40 kilogram vermagerd. Hij was aldus opnieuw de oude Göring van voor 1939 geworden. Hij probeerde al snel zijn medegevangenen te manipuleren en herinnerde hen eraan dat het hun plicht was om achter Hitler te blijven staan. Tijdens de middagpauzes vertelde hij hen hoe ze zich dienden te gedragen en wat ze mochten zeggen tijdens de verhoren. Het werd zelfs zo erg dat enkele van zijn vroege medestanders begonnen te klagen over hem en Göring werd uiteindelijk van de anderen gescheiden en kon voortaan alleen zijn maaltijd van bruine bonen verorberen.

Aanvankelijk trok hij alle verantwoordelijkheid naar zich toe, maar naarmate de getuigenissen omtrent de vernietiging van de joden zich opstapelden en bezwaarlijke documenten die hij had ondertekend als loodzwaar bewijsmateriaal werden aangevoerd, begon hij weer alles te ontkennen. Hij verklaarde dat hij het allemaal niet zo bedoeld had, dat hij gedacht had dat de joden allemaal geëmigreerd waren, en van de vernietigingskampen zou hij helemaal niks hebben gemerkt. Tegen het einde van zijn verhoor was er van zijn geloofwaardigheid geen spaander meer over.

Ondanks het ontkennen van aanklachten werd hij op alle punten schuldig bevonden. Enkele uren voordat hij moest opgehangen worden pleegde hij zelfmoord door op 15 oktober 1946 een gifcapsule met cyaankali in te slikken.

In zijn afscheidsbrief schreef hij "Ik had me wel willen laten fusilleren" en ook "Ooit zullen jullie onze beenderen in marmeren doodskisten leggen."