|
|
|
Adolf Hitlers schaduw: Rijksleider Martin Bormann, Der Sekretär des Führers |
|
|
|
|
Saturday 30 April 2005 |
|
Pagina 3 van 7
Op weg naar de top
 Sinds 1927 werkte Bormann zich naar de top van de NSDAP, de partij van Adolf Hitler. In 1928 werd Bormann Gouwleider bij de de SA, de Stürmabteilung onder Ernst Röhm en maakt tussen 1928 en 1930 deel uit van de SA-staf. In 1933, na Hitlers machtsovername, werd Bormann door hem benoemd tot Reichsleiter van de NSDAP met als hoofdkwartier Das Braune Haus (het Bruine Huis) in München. Hij wordt tevens schatkistbewaarder van de partij en in november van datzelfde jaar parlementslid van de Reichstag. In juli 1933 wordt Bormann de Stabsleiter Der Stellvertreter des Führers (Stafleider van de Opvolger van de Führer), de ietwat teruggetrokken en zonderlinge Rudolf Hess.
Bormann treedt ook toe tot de SS van Heinrich Himmler die hem persoonlijk op 9 november 1937 beëdigde als SS-Gruppenführer: "Ik verplicht mij, als Gruppenführer der SS, met al mijn krachten er voor te zorgen dat, zonder te letten op de afzonderlijke persoon, op de verdienste van zijn ouders en voorvaderen, slechts zij tot de SS toegelaten worden die aan de meest strenge eisen die de SS stelt, geheel en al voldoen. Ik zal daarvoor opkomen, ook al gaat het om de afwijzing van mijn eigen kinderen of om kinderen van verwanten.(..) Ik zweer deze plichten te volbrengen bij mijn trouw aan onze Führer Adolf Hitler en bij de eer van mijn voorvaderen, zo waar helpe mij God almachtig."
 Fysiek kan Bormann maar moeilijk voldaan hebben aan de strenge eisen van de SS. Hij was vrij klein en dik maar vulde toch op zijn inschrijvingsformulier 1m70 in, alhoewel hij duidelijk kleiner was dan bv Hitler en Maarschalk Göring. Dit betekende helemaal niet dat vanaf dan Himmler de baas van Bormann werd. Bormann had maar één persoon boven zich te dulden en dat was zijn chef Adolf Hitler.
In april 1940 wordt Bormann nog eens bevorderd en krijgt de rang van SS-Obergruppenführer. Bormann zal zich tot het einde van de oorlog afwisselend in het uniform van de SA (zie foto) dan wel in dat van de SS kleden al naargelang de gelegenheid zich voordoet en het gezelschap waarin hij zich bevind.
De grote machtsdoorbraak voor Bormann komt er na de vlucht van zijn chef, Rudolf Hess die op 10 mei 1941 naar Groot-Brittannië 'vlucht'. Op 29 mei 1941 krijgt Bormann de absolute heerschappij over de Partij en is vanaf dan de belangrijkste vertrouweling van de Führer. Op 12 april 1943 wordt Bormann Sekretär der Führer, de privésecretaris van Hitler.
"Wer gegen Bormann ist, ist gegen mich" (A. Hitler)
 Bormann was een harde werker en zijn geweldige geheugen en zijn stiptheid waren waren beslist zijn topkwaliteiten. Van hem is ook het citaat: "Maar je weet toch, of niet soms, dat in mijn woordenboek PLICHT met hoofdletters wordt geschreven." Bormann stond met beide benen op de grond, was een meester in het intrigeren en bezat een geldingsdrang die slechts vergelijkbaar was met die van Himmler met wie hij vooral zijn minachting voor het menselijk leven deelde. Voor de waarheid had hij een verachting die zo totaal zonder scrupules was dat zelfs een man zoals Dr. J. Goebbels hem daarvoor benijdde. Doelbewust maar goed gecamoufleerd en in het diepste geheim, breidde hij zijn machtspositie uit zonder dat zijn omgeving hiervan in het algemeen bewust was.
Net zoals Reinhard Heydrich hield hij een uitgebreide cartotheek bij waar hij allerlei notities bijhield van bevorderingen van officieren of leden van de partij, maar ook informatie over de privézaken van zijn ondergeschikten en een eventuele politieke beoordeling over hen. Zienderogen groeide zijn macht en steeds en overal sprak hij een woordje mee in personeelskwesties en zeker vanaf 1943 toen hij Hitlers secretaris werd gebeurde er niets meer zonder zijn medeweten en instemming.
 De andere topnazi's ergerden zich blauw aan de machtspositie waarin Bormann zich na verloop van tijd had opgewerkt. Hermann Göring zei over Bormann op het proces in Nürenberg: " Ik heb nooit, zelfs niet tijdens de jaren waarin ik de meeste invloed had, zo'n invloed gehad op Hitler als Bormann in de laatste jaren. Wij noemden Bormann de 'kleine secretaris, de grote intrigant en het smerige zwijn'. Bormann was de satan van de Führer. Nauwelijks had Bormann tijdens een bespreking van de militaire situatie een aantekening op tafel, waarin de een of andere generaal werd verdacht gemaakt, of de desbetreffende was al in ongenade gevallen."
Toen Göring tijdens het proces in Nürenberg in de gevangenis zat, vertelde hij op 24 maart 1946 tegenover de gevangenispsycholoog Dr. G.M. Gilbert, het volgende over Bormann: "Ik zeg U, mijnheer Gilbert, als ik met dat zwijn vijf minuten alleen in mijn cel kon zijn en de deur blijft dicht, dan behoefde men hem niet meer voor het gerecht te brengen, dat verzeker ik U! Ik zou die prulkerel met mijn eigen handen wurgen! En niet alleen wegens dat, wat hij mij aangedaan heeft, maar wegens al zijn vuile, bedrieglijke geheimdoenerij met de Führer!"
 Ook de chauffeur van Hitler, SS-Sturmbanführer Erich Kempka (1910-1975), beschreef in zijn herinneringen Bormann als "..de meest gehate en dictatoriale persoonlijkheid in de naaste omgeving van Adolf Hitler. Terwijl hij naar buiten en als het hem noodzakelijk voorkwam, van een katachtige en ongelooflijke vriendelijkheid was, was hij echter meedogenloos tot het uiterste. Zijn meedogenloosheid kende geen grenzen. (..) Wee de ondergeschikte, die bij Martin Bormann in ongenade viel. Hij vervolgde hem met zijn haat, zover als zijn macht reikte."
Zijn grootste rivaal in de strijd om de macht en de gunst van Adolf Hitler was Heinrich Himmler. Himmler die hem af en toe een 'helpende hand reikte' als het ging om het uitschakelen van andere rivalen, gingen ogenschijnlijk erg vriendelijk met elkaar om. Als zij bv elkaar ontmoetten, reikten zij elkaar niet enkel de rechterhand, maar schudden zij opzettelijk beide handen. In werkelijkheid haatten en bestreden zij elkaar. Ieder van hen benijdde de ander om diens invloed op de 'chef' en was er slechts op uit om het eigen machtsgebied te vergroten.
 Na verloop van jaren ontwikkelde zijn positie zich tot een monopoliepositie. Bijna alle voor Hitler bestemde documenten passeerden eerst het bureau van Bormann. Het was de laatste jaren van de oorlog bijna voor iedereen onmogelijk om zonder de toestemming van Bormann bij de Führer door te dringen om verslag uit te brengen. Bij elke ontmoeting met de Führer zorgde Bormann er wel voor dat hij bij het onderhoud aanwezig was of verzon hij een smoes om in Hitlers werkkamer te verschijnen en deze dan niet meer te verlaten.
Zowat alles ging in Bormanns handen over -van de bewaking van de Führer tot aan de vaststelling van het menu. Bormann had zijn hele levensritme op dat van Hitler afgestemd. Hitler had de gewoonte om pas tegen 12 's middags op te staan en dat deed Bormann dan ook maar, zodat hij altijd en overal aan de zijde van zijn 'chef' kon zijn. Langzaam maar zeker verdrong hij eerst Göring, dan Goebbels en Rosenberg en op het einde gelukte het Bormann er zelfs in om Himmlers positie te laten wankelen.
|
|
Laatst geupdate op ( Monday 07 January 2008 )
|
|
|
