Verzet.org - Adolf Hitlers schaduw: Rijksleider Martin Bormann, Der Sekretär des Führers

Naarmate het einde van het Derde Rijk snel naderbij komt, is ook de hoofdrol van Martin Bormann bijna uitgespeeld. Hitler besluit dat het Duitse Volk de Führer onwaardig is: "Als de oorlog verloren is, zal ook het volk verloren zijn. Dit noodlot is onafwendbaar... want het volk heeft in dat geval getoond het zwakste te zijn... wat na de oorlog overblijft, zijn toch alleen de minderwaardigen, want de goede (volksgenoten) zijn gevallen..."

Op 19 maart 1945 proclameert Adolf Hitler het beruchte Nero-bevel dat de vernietiging beveelt van alle militaire verkeers-, inlichtingen-, industriële en verzorgingsbouwwerken zowel als materialen binnen het Rijksgebied. Alleen Martin Bormann lijkt dit algemene vernietigingsplan van Duitse installaties en nutsvoorzieningen te steunen. Op 23 maart 1945 zet Bormann dit Nero-bevel om in een bijzondere verordening waarbij hij een lijst toevoegt van alle objecten die moeten worden vernietigd, zoals: alle industriële installaties, alle belangrijke elektriciteitsinstallaties, gasfabrieken en installaties voor de watervoorziening, alle voorraden van levensmiddelen en uniformen, alle bruggen, spoorweg- en verkeersinstallaties, alle kanalen, alle telegraafgebouwen, alle spoorwegstations en locomotieven. Als Hitlers bevel en Bormanns uitvoeringsbesluiten inderdaad werden opgevolgd en uitgevoerd zou er van Duitsland helemaal niets zijn overgebleven! Echter velen verzetten zich tegen de waanzinnige bevelen van Hitler en Bormann of saboteerden ze in elk opzicht.

Eén van de laatste verordeningen van Bormann was op 7 april 1945, waarvan paragraaf 3 luidde: "Als aan een huis een witte vlag verschijnt, moeten daarbij alle mannelijke personen dood geschoten worden. Er mag bij deze maatregelen geen moment geaarzeld worden." Maar het einde nadert snel. Op 20 april vierde Adolf Hitler zijn laatste -56ste- verjaardag, in het gezelschap van zijn nazi-getrouwen van het eerste uur: Himmler, Göring, Goebbels en Martin Bormann.

Op 25 april 1945 verlaat zijn vrouw, Gerda Bormann-Buch, Hitlers bunker in Berlijn. Het bevolkingsbureau van Berchtesgaden beantwoordde op 16 oktober 1952 een vraag uit Berlijn als volgt: "Mevrouw Bormann heeft de politie niet van haar vertrek op de hoogte gesteld. Toch is bekend geworden, dat zij met haar kinderen naar Italië is uitgeweken, nadat haar eigendom op de Obersalzberg bij de luchtaanval van 25 april 1945 totaal verwoest was. Mevrouw Bormann is op 23 maart 1946 in Merano (Italië), in het krijgsgevangenkamp gestorven."

Op 29 april 1945 vind dan het huwelijk plaats tussen Adolf Hitler en Eva Braun, met Goebbels en Martin Bormann als getuigen. Enkele uren later dicteert Hitler zijn testament aan zijn secretaresse Traudl Junge, en dat ondertekend wordt Goebbels, Bormann, Wilhelm Burgdorf (Hitlers adjudant) en Hans Krebs, die op 28 april tot chef van de Duitse generale staf was benoemd.

Daarin benoemt Hitler totaal onverwacht Admiraal Dönitz tot President van het Reich, Goebbels als Rijkskanselier en Martin Bormann als minister van de Partij. Zijn gedoodverfde opvolger Hermann Göring, was de laatste dagen van de oorlog in ongenade gevallen, evenals Himmler die op eigen houtje gesprekken met Zweden was begonnen over de capitulatie van Duitsland.

Hitler schrijft in zijn testament: "Ich stosse vor meinem Tod den frueheren Reichsmarschall Herman Göring aus der Partei aus und entziehe ihm alle Rechte, die sich aus dem Erlass vom 29. Juni 1941 sowie aus meiner Reichstagserklaerung vom 1. September 1939 ergeben koennten. Ich ernenne an Stelle dessen den Grossadmiral Dönitz zum Reichspraesidenten und Obersten Befehlshaber der Wehrmacht. Ich stosse vor meinem Tode den frueheren Reichsführer-SS und Reichsminister des Inneren, Heinrich Himmler aus der Partei sowie allen Staatsaemtern aus. Ich ernenne an seiner Stelle den Gauleiter Karl Hanke zum Reichsfuehrer-SS und Chef der deutschen Polizei und den Gauleiter Paul Giesler zum Reichsminister des Inneren. Göring und Himmler haben durch geheime Verhandlungen mit dem Feinde, die sie ohne mein Wissen und gegen meinen Willen abhielten, sowie durch den Versuch, entgegen dem Gesetz, die Macht im Staate an sich zu reissen, dem Lande und dem gesamten Volk unabsehbaren Schaden zugefuegt, gaenzlich abgesehen von der Treulosigkeit gegenueber meiner Person ..."

"Tot executeur-testamentair benoem ik mijn trouwste partijgenoot Martin Bormann. Hem wordt volledige volmacht verleend om alle nodige besluiten te nemen."

Op 1 mei 1945 om 14u46 zond Bormann zijn laatste telegram naar Admiraal Dönitz, de laatste Führer van het Derde Rijk, waarin hij hem opheldering verschaft over de dood van Adolf Hitler, diens benoeming als Rijkspresident en als laatste zin: "Rijksleider Bormann tracht nog vandaag bij U te komen, om U over de situatie in te lichten." Met de woorden: "Also denn auf Wiedersehen! Viel Sinn hat es doch nicht mehr. Ich werde es mal versuchen, aber durchkommen werde ich wohl nicht.", nam hij afscheid van zijn sekretaresse Else Krüger en dook de grauwe duisternis tegemoet.

<< Vorige - Volgende >>