Verzet.org - Adolf Hitlers schaduw: Rijksleider Martin Bormann, Der Sekretär des Führers

Lange tijd heerste er controverse wat precies het lot is geweest van Bormann nadat Hitler op 30 april zichzelf een kogel door het hoofd joeg en Dr. J. Goebbels een dag later precies hetzelfde deed. In de aanloop naar het naoorlogse proces in Neurenberg, gingen de rechters er van uit dat Bormann getracht had de Rijkskanselarij te ontvluchten en dat hij, en twee medevluchters, toen hij een brug over de rivier de Spree wilde oversteken, hun pantserwagen vernield werd door een granaat. Bormann zou daarbij zijn omgekomen.

Maar omdat één van de drie geallieerde rechters meende dat Bormann slechts gewond zou zijn, werd toch beslist om Bormann voor het Internationaal Gerechtshof van Neurenberg te dagen. Op 1 oktober 1946 werd Martin Bormann aldus tot de strop veroordeeld.

Ondanks dat Bormann in de registers van de burgerlijke stand van Berlijn op 24 juli 1954 officieel als overleden werd ingeschreven, bleef de controverse -Bormann dood of levend?- voortduren. Mogelijke hypotheses waren dat Bormann direct na het einde van de oorlog naar Zuid-Amerika zou zijn gevlucht en nog drie jaar in Paraguay hebben gewoond als buurman van de beruchte en eveneens gezocht Dr. J. Mengele. Op 15 februari 1959 zou hij in Asuncion zijn overleden en begraven.

Bormann werd als Russisch spion gesignaleerd, als Broeder Martini in een Franciscanenklooster in Rome, als landbouwer in Spanje, hij werd gezien in Duits Zuidwest-Afrika (Namibië) en ook in Tirool en op vele andere plaatsen als je alle roddelbladen moest geloven. In de naoorlogse jaren werden zeker 15 mensen opgepakt, gearresteerd en weer vrijgelaten, van wie men dacht dat het Bormann was. Zelfs nazi-jager Simon Wiesenthal bleef er lange tijd van overtuigd dat Bormann nog in leven was en zette onvermoeid zijn speurtocht verder.

Echter, op 8 december 1972, werden bij grondwerken in Berlijn twee skeletten blootgelegd waarvan het ene mogelijk aan Bormann kon worden toegeschreven en het andere aan SS-arts Dr. Ludwig Stumpfegger. Op 4 april 1973 werd Bormann officieel doodverklaard door door het gerechtshof van Frankfurt. Het duurde uiteindelijk nog tot 1998 vooraleer op basis van genetische testen (een 83-jarige nauwe verwante van Bormann had genetisch materiaal ter beschikking gesteld) onomstotelijk kwam vast te staan dat het wel degelijk het lichaam van de rechterhand van Hitler Martin Bormann betrof.

Algemeen wordt nu aanvaard dat Bormann op 1 mei '45 uit Hitlers bunker ontkwam en getracht heeft om de linies van Admiraal Dönitz te bereiken. De Sovjets hadden echter het hele het centrum van Berlijn in handen en Bormann kon geen kant meer op. Om gevangenschap in Russische handen te ontlopen pleegde hij op 2 mei 1945 zelfmoord, hoogstwaarschijnlijk door een cyaankali tablet door te bijten. Zijn vrouw, Gerda Bormann-Buch overleed op 23 april 1946 aan kanker in Zuid-Tirool. Hun kinderen overleefden allen de oorlog.