Verzet.org - Hitlers Paus. Deel 1: Het Vatikaan en de Joden.

Inleiding

De relatie tussen de Joden en de Christenen de voorbije 2000 jaren is, op enkele uitzonderingen na, altijd een geweest van veel bloed en tranen. De Joden zouden Yeshua HaMashiach (Jezus de Messias) hebben vermoord, iets wat historisch onjuist is want dat waren de Romeinen. Toch houdt deze mythe al tweeduizend jaar stand, naast het feit dat de joden hardnekkig weigeren om Christus als 'de Messias' -de Verlosser- van hun erfzonde te erkennen. Nog in 1965 haalde Paus Paulus VI in zijn preek op Paaszondag deze oude beschuldiging aan het adres van de Joden andermaal uit de Vatikaanse kast: "De Joden waren voorbestemd om de messias te ontvangen en hadden al duizenden jaren op hem gewacht. Als Christus komt, verzuimt het joodse volk niet alleen Hem te herkennen, maar keert het zich tegen hem; het hoont en bespot Hem en brengt Hem tenslotte ter dood."

Iedereen -en dan in het bijzonder het zwaar beproefde joodse volk- hoopt tevergeefs tot op de dag van vandaag dat er ooit een Paus zal opstaan die boos en schuldig zal uitroepen: "Nooit meer concentratiekampen! Geen gaskamers meer! Geen pogingen meer om een heel volk te vernietigen! Het moet uit zijn met de vervolging van de joden!", maar het enige wat zij te horen kregen is het oude voorspelbare verdict van Paus Paulus VI: "De joden hebben Christus vermoord." Een goede verstaander kan tussen de lijnen door met stellige zekerheid verder aanvullen: "... en al wat de joden in het verleden werd aangedaan -en ooit nog zal aangedaan worden- hebben ze enkel en alleen aan zichzelf te danken. Amen."

Dit allemaal in de veronderstelling dat Christus ooit zou bestaan hebben, want ook die concrete bewijsvoering -behalve dan wat door mensen werd overgeleverd- is altijd al omstreden geweest. Zelfs het Nieuwe Testament dat het levensverhaal van de Jood Jezus van Nazareth vertelt, werd een eeuw tot verschillende eeuwen na zijn dood, door gepassioneerde en kompleet door devotie bedwelmde volgelingen neergeschreven. Die bijbel van de Christenen werd in de loop van de daarop volgende eeuwen herhaaldelijk door de verschillende censors en manipulators van hun tijd bijgewerkt. Komplete delen en hele paragrafen werden weggeschrapt, andere passages weer toegevoegd, opnieuw vertaald of geïnterpreteerd en het beeld van die Christus weer elke keer verder geïdealizeerd of bijgeschaafd conform de tijd en de verwachtingen van toen.

Zodanig veel en grondig zelfs dat een kat haar eigen jongen er niet meer in zou herkennen. Ook verleden jaar verscheen er andermaal een nieuwe bijbelvertaling en het is zeker niet de laatste geweest. De historiosofie die met de geschiedenis een loopje neemt in functie van haar kerkelijk-religieuze overtuiging en nooit met de bedoeling om een autentiek verslag te schrijven, borduurt nog steeds verder en slechts een enkele wetenschapper die het aandurft om die Bijbel te demythologiseren.

In elk geval is over het leven en de executie van de jood Jezus Christus, de jodin Maria-Magdalena -zijn waarschijnlijke levensgezellin- en zijn moeder de jodin Maria en haar joodse man Jozef de Timmerman -zijn vader dus- al zoveel gezegd en geschreven dat we wel geneigd moeten zijn om aan te nemen dat Jezus Christus heeft bestaan, hebben we nog de keuze? (note: de auteur is zelf een 'heidene' en die vervolging van heidenen door het Vatikaan is beslist een verhaal apart). De eerste Christenen waren dus joden en ook de eerste Paus -Petrus- was een jood en het Christendom is onmiskenbaar van joodse oorsprong.

Die joodse origine is hen echter niet in dank afgenomen. Waar het precies fout is gelopen tussen Joden en Christenen, is thans niet zo goed meer uit te maken, maar het Kruis van Christus hangt tot op de dag van vandaag als een zwaard van Damocles boven het hoofd van de Joden van de wereld. De eerste Christenen werden vervolgd en moesten hun geloof dikwijls met hun leven bekopen. De Christus figuur en het Christendom staan symbool voor lijden. Hij is gestorven aan het Kruis om de wereld te redden van hun zonden. Door lijden hebben de Christenen al na enkele eeuwen na het begin van het Christendom over hun vervolgers getriomfeerd. Het kon -helaas voor de Joden, heidenen, ketters en andersgelovigen- niet lang uitblijven dat de Christenen zèlf, de grootste geloofsvervolgers zouden worden die de wereld ooit heeft gezien. Zij vervolgden zelfs het ras waar hun grote geestelijke leider en voorbeeld, Jezus Christus en Petrus de eerste Paus zijn voortgekomen.

In de Kunst van het Vervolgen van Joden en andersdenkenden, zullen de Christenen slechts vele jaren later overtroffen worden door Adolf Hitler en zijn nationaal-socialisten. Sommigen zullen verbaasd opkijken als ze moeten vaststellen dat al wat Hitler de joden voorschotelde in de aanloop naar de Endlösung voordien al door de Christenen, en dat dat onder leiding van vele Pausen in het Vatikaan, veel eerder werd bedacht en voorgedaan. Hitler heeft maar weinig zèlf bedacht als het ging over hoe joden het best konden worden vervolgd. In de lange reeks anti-joodse verordeningen, wetten en maatregelen, hoefden zij maar weg te grijpen uit de grabbelton van het Vatikaan.

Echter, één van de grote verschillen tussen de Vatikaanse vervolgers en Hitlers beulen, is dat het Vatikaan vervolgde op basis van een religie en Adolf Hitler vervolgde op basis van een ras, een volk, een ethnische minderheid: het Joodse volk. Hitler had dus helemaal geen moeite om bekeerde en totaal geassimileerde joden naar de gaskamers te zenden. Alleen de verkeerde afstamming al -en dat soms vele generaties terug- betekende het doodvonnis in het Derde Rijk en dat allemaal op basis van een mythe.

Adolf Hitler wilde dus het Joodse volk totaal uitroeien en uitmoorden en hij was daar ook bijna ingeslaagd. Stel je voor dat morgen geen enkele inwoner -geen enkele Vlaming- nog in leven zou zijn in Vlaanderen. Ongeveer evenzoveel Joden heeft Hitler vermoord. Als iemand zou zeggen: "Sire, er zijn geen Vlamingen meer" (want ze zijn allemaal vermoord en dood) zou iedereen ontzet reageren: een volk weggevaagd van de kaart. Wanneer de leiders van de collaboratie in Vlaanderen alsmede vele Vlaamse katholieke priesters vanop hun kansel in de kerk jonge mannen en vrouwen ophitsten om onder de slogan "Rome of Moskou" te gaan kampen aan het Oostfront tegen het goddeloze communisme geleid door zogenaamde Joodse bolsjewisten, zal elkeen wel begrijpen dat de Joden alleen al bij het horen van het woord 'Rome' verschrikt opkijken en bij hen meteen een rist nare herinneringen opdoemen van 2000 jaar Christelijke vervolging, gedwongen bekeringen, uitsluiting, brandstapels, folteringen, getto's en pogroms.

Toen de joden systematisch en op industriële schaal aan de lopende band in de moordfabrieken in de Oostelijke veroverde gebieden werden vergast en verbrand (een ander belangrijk en essentieel verschil tussen enerzijds NS-vervolging en anderzijds door Christenen), en het Vatikaan al in 1942 over harde bewijzen beschikte dat inderdaad een genocide op een volk aan de gang was die voordien haar gelijke niet kende, toen... zweeg de Paus. Het grote zwijgen van de man die op dat ogenblik had moeten spreken en veroordelen, dat bewuste zwijgen van de 259ste opvolger van de jood Christus wordt hem nog steeds verweten.

Het openlijk uitblijven van een duidelijk moreel standpunt vanuit het Vatikaan waar de 1 miljard Christelijke volgelingen tevergeefs op wachtten, betekende concreet dat bisschoppen, priesters, kloosterbewoners en Christenen allen aan hun lot werden overgelaten en slechts moesten voortgaan op hun eigen geweten om in die zwarte periode zelf hun houding te bepalen ten aanzien van de judeocide. Velen collaboreerden openlijk of verdoken maar er zijn inderdaad vele priesters en gelovigen geweest die joden hebben geholpen onder te duiken en duizenden levens hebben gered. Onder hen zijn er ook velen die precies omwille van die hulp aan joden in de concentratiekampen zijn omgekomen. Op zeker ogenblik werden zelfs (Italiaanse) joden verborgen in het domein van de Heilige Stoel. Maar Paus Pius XII, Adolf Hitlers Paus, zal tijdens zijn ganse pontificaat van 1939 tot 1956 onwrikbaar blijven zwijgen en dat tot op zijn sterfbed. Het gezegde "Zwijgen is toestemmen" krijgt hier wel een erg nare connotatie mee met verstrekkende gevolgen.

Vorige - Volgende >>