Verzet.org - De Vervolging van de Joden in België, en de rol van de collaboratie

Vanaf 29 juni ´41 worden de joden verplicht om op hun identiteitskaarten een stempel 'JOOD-JUIF' te laten aanbrengen. Op 29 november 1941 werd dan de V.J.B. (Vereniging voor joden in België), de zogenaamde Judenrat, opgericht, waarvan elke jood lid moest worden. Die vereniging opereerde als doorgeefluik van de Duitse bevelen aan de joodse gemeenschap. Die oprichting paste zoals in de andere bezette landen in het kader van de nazitactiek om joden te laten meewerken aan de jodenpolitiek van de nazi's.

Vanaf 1942 versnelde het tempo van de 'verordnungen'. Ze moesten het maatschappelijk isolement van de joden totaal maken en hen klaar maken voor deportatie. Joden mochten het land niet meer uit, joodse bedrijven worden verbeurd verklaard, joodse bezittingen mochten niet te gelde worden gemaakt, de inbeslagname van joodse bezittingen door het Reich werd juridisch mogelijk en de verplichte tewerkstelling van niet-Belgische joden wordt mogelijk gemaakt.

Vanaf 27 mei 1942 werden de joden van Antwerpen verplicht de gele jodenster te dragen en moesten hun verblijfplaats laten optekenen in het jodenregister. 5 juni is Brussel aan de beurt, waar de vergadering van de burgemeesters van Brussel meldt aan de plaatselijke Oberfeldkommandatur haar weigering om de gemeentelijke ambtenaren de verdeling van de gele sterren aan de joden in de hoofdstad te laten uitvoeren. Dit verschil met Antwerpen is beslist opvallend dat later grote consequenties zal hebben!

Tegen de zomer van 1942 was de wettelijke en administratieve regeling van de discriminatie van de joden een feit. Dat maakte dat de joden klaar waren voor deportatie. Ze werden door de verordeningen op een systematische en coherente manier geïdentificeerd, geregistreerd, gestigmatiseerd, herkenbaar gemaakt, geïsoleerd uit het openbaar, sociaal-economisch en cultureel leven, ontdaan van hun bezittingen, gegroepeerd in een joodse gemeenschap en 's nachts zijn ze op hun woonplaats te vinden.