De serieproductie van de eerste V-2 raketten gebeurde in drie centra: in Peenemünde, het testcentrum en modelfabriek gelegen op het eiland Usedom in de Baltische Zee, het tweede in Friedrichshafen in de Zeppelinfabrieken en het derde in Wiener-Neustadt (Oostenrijk) in de Rax-Werke fabriek. De geallieerde bombardementen namen vanaf begin 1943 sterk toe, en ook de productiefabrieken van de V-bommen werden het doelwit. Friedrichshafen werd gebombardeerd op 22 juni 1943, Wiener-Neustadt op 13 augustus en de installaties van Peenemünde in de nacht van 17/18 augustus 1943.

De Duitsers besloten de productie over te brengen naar een plek waar de montage kon gebeuren zonder gevaar voor bombardementen. Die vonden ze in de onderaardse stockeerplaatsen van de firma Wifo, gelegen in het Harzmassief bij Nordhausen, waar al enkele galerijen waren uitgegraven voor de delging van anhydriet.

Hitler had aan de SS de toestemming verleend om, voor de productie van de V-wapens en het zware werk dat nog moest uitgevoerd worden om bijkomende tunnels en galerijen uit te graven, daarbij de gevangenen uit de concentratiekampen te gebruiken. De productie was hoogst geheim en aangezien de gevangenen volledig van de buitenwereld afgesloten waren, werd de geheimhouding aldus verzekerd. Via het Nacht und Nebel decreet was er een quasi onbeperkt aanbod van dwangarbeiders.

Op 27 augustus en 2 september 1943 werden de eerste gevangenen gedeporteerd vanuit KZ Buchenwald naar de ondergrondse productiehallen. Deze gevangenen waren voor het overgrote deel politieke gevangenen, herkenbaar aan hun omgekeerde rode driehoek en een letter erop genaaid, die hun land van herkomst aangaven. Onder hen bevonden zich enkele duizenden Belgen.

In het Dora-kamp heerste de ware hel. Vooral bij het uitgraven van de tunnels en de galerijen stierven de gevangenen bij bosjes tegelijk. Ondervoeding, ziektes en epidemiën en erbarmelijke levensomstandigheden in de barakken, maakte van Dora-Mittelbau misschien wel het meest gevreesde concentratiekamp van allemaal. Van de ±60.000 gevangenen die tussen 27 augustus 1943 en het begin van april 1945 in de slavenarbeid werden ingezet stierven er meer dan 20.000 aan de ontberingen.

Vooral de dodental bij de Belgische politieke gevangenen lag bijzonder hoog. Van de plusminus 2.184 Belgen (officieël geregistreerd cijfer, het geschatte aantal ligt rond de 2.500) die in Dora-Mittelbau werkzaam zijn geweest, stierven er 1.241, of ruim 57%!

Verschillende Belgische verzetslieden kwamen hier aan hun einde. Onder meer ook een aantal van de Groep G en van de Zwarte Hand, een verzetsgroep uit de Rupelstreek. Van de Zwarte Hand stierven er vijf in Dora-Mittelbau en zeven anderen in Nordhausen. In het herinneringsboek 'Dora 1943-1945' van de auteurs B. D'Hainaut en C. Somerhausen wordt uitvoerig verslag gedaan van de slavenarbeid en de afschuwelijke levensomstandigheden in Dora-Mittelbau en bijkampen (zie bron onderaan).

Op 2 april 1945 scheerden Amerikaanse vliegtuigen over Dora-Mittelbau en werd op 3 april de productie van de V-bommen definitief gestaakt. De SS besloot het kamp en de werkplaatsen te ontruimen en de gevangenen te evacueren.

Die evacuatie vond plaats op 4 en 5 april 1945. Sommige konvooien vertrokken naar Bergen-Belsen, andere naar Sachsenhausen-Oranieënburg, Ravensbrück en elders. Tijdens die dodenmarsen zouden nog duizenden gevangenen omkomen.

Op 11 april 1945 komen de Amerikaanse strijdkrachten eindelijk toe in Nordhausen. In de Boelcke-Kaserne van Nordhausen troffen ze verschrikkelijke taferelen aan. De lijken lagen verspreid over alle barakken en terreinen van het kamp. In de werven van Dora-Mittelbau treffen ze nog een 600-tal onvervoerbare zieken die door de SS werden achtergelaten.