In het vooruitzicht van de wet van 1934 (tegen de privémilities gericht en meer in het bijzonder dan de Dinaso-militie) plant de B.W.P. (Belgische Werklieden Partij) de ontbinding van de M.A.V. Aimé Verneirt, zoon van een metaalvakbondsleider en directeur van de krant 'La Liberté', besluit om de ontbinding voor te zijn en richt in 1933 de Unie van de Socialistische Antifascisten / Union Socialiste Anti-Fasciste (USAF) op. De leden van de USAF maken deel uit van de ordedienst van de BWP tijdens betogingen en meetings en verkopen de socialistische kranten in het bijzonder de Action Socialiste, de periodiek van de Brusselse socialist Paul-Henri Spaak. Verder nemen zij deel als ordedienst aan de verschillende campagnes van de BWP.

De USAF (Unie van de Socialistische Antifascisten) heeft duidelijk alle kenmerken van een privé-militie. De leden dragen bij elke gelegenheid hun uniform, paraderen op straat bijvoorbeeld bij 1 mei-optochten, ze organiseren allerlei trainingen (vechten, jiu jitsu, met wapens schieten enz.) Het principe van deze socialistische stoottroepen is vooral van fysieke aard: beletten dat de fascisten van exreemrechts zich kunnen uiten en in het openbaar op te treden. De USAF profileert zich als een antifascistische voorhoede die zich toelegt op het fysieke gevecht. Tegelijkertijd verklaart zij dat de strijd tegen het fascisme globaal genomen deel uitmaakt van de strijd voor het socialisme.

Hun activiteiten richten zich ondermeer om de lokalen van de socialistische partij (BWP) te beschermen tegen de soms gewelddadige aanvallen van de paramilitaire fascistische groepen. Op dat ogenblik hadden zowel in Italië (de 'Zwarthemden') als in Duitsland (SA-bruinhemden) hadden de fascistische groeperingen een klimaat van terreur geschapen en waren helemaal meester van de straat op het ogenblik dat ze de macht in handen namen. Het USAF wil het imago van de fascisten in de straat breken. Het USAF aarzelt niet en gaat snel over tot offensieve akties waarbij geweld niet geschuwd wordt.

Dominique Fervaille, secretaris bij de Algemene Centrale van het ABVV in Brussel: "Dit neemt dan ook verschillende vormen aan: stoppen van de verkoop van een fascistische krant, ervoor zorgen dat een meeting of een vergadering niet doorgaat of zelfs gewoon een sympathisant van een fascistische partij schrik aanjagen. Zo kan men in diverse politierapporten het volgende lezen: 5 april 1934, 4 mannen van het Nationaal Legioen aangevallen, alle 4 gewond waarvan één ernstig; 4 mei 1934, een lid van het Legioen wordt gevolgd en wordt door een vijftiental mannen van het USAF afgetroefd.

Op 5 april 1935 haalt een lid van het Nationaal Legioen een alarmpistool boven nadat hij slaag had gekregen van twee leden van het USAF; 20 augustus 1936, een rexist per fiets wordt omver gegooid door een tiental leden van het USAF; 16 oktober 1938, een fascist wordt gewond afgevoerd naar het hospitaal… De voorbeelden zijn talrijk en tonen aan welke gespannen sfeer de jaren kort voor de oorlog de straat beheerste. Wanneer op 11 november 1935 de rexistische partij een meeting organiseert in het sportpaleis, tracht het USAF het doorgaan van deze meeting tegen te houden door projectielen naar binnen te smijten, door de trams die de deelnemers vervoerden aan te vallen, … Zij verhinderen de betoging voorzien door het Nationaal Legioen op 4 april 1936 bij het graf van de Onbekende Soldaat: ze mobiliseren en vormen een tegenbetoging."

Tijdens verkiezingen gaat het er hard aan toe. In de nacht van zaterdag 23 op zondag 24 mei 1936, de vooravond van de beruchte parlementsverkiezingen van mei 1936, komt het aan café-restaurant 'Atlantic' ('Grand Hotel') pal gelegen naast de Koninklijke Vlaamse Opera te Antwerpen, tot een zwaar treffen tussen een plakploeg van de Realistische Partij (Parti Réaliste) en een groep socialistische opposanten. De socialistische vakbondsleden Albert Pot en Theofiel Grijp worden door de Realist Jean Awouters doodgeschoten. De moord op Pot en Grijp zal de rechtstreekse aanleiding worden tot de grootste vooroorlogse havenstaking die ons land heeft gekend.

Ook te Luik werd slag geleverd waarbij twee arbeiders werden gedood tijdens een hardhandig treffen met het Légion National/Nationaal Legioen. In het Leuvense ging er geen week voor bij of er ontstonden rellen en opstootjes met de milities van exreem-rechts. Na een fascistische optocht van het Verdinaso te Leuven wordt een regelrechte veldslag geleverd in de bekende Leuvense zaal Chicago. Er vallen aan beide zijden vele gewonden en een aantal linkse militanten werden later tot zware gevangenisstraffen veroordeeld. Met de milities van het Verdinaso kwam het andermaal tot een hard treffen op de Leuvense Keizersberg, wanneer de met vlaggen versierde Dinaso-camions van bovenop de helling bekogeld worden met zware brokken ijzererts en stenen.

In 1936 breekt de Spaanse Burgeroorlog uit. Na een akkoord met de Spaanse Komintern van 20 oktober 1936, ontstaat een toevloed van buitenlandse vrijwilligers die aan de zijde van de Spanjaarden en het Frente Popular, de fascisten van Franco en zijn vreemdelingenlegioenen zal bekampen. Onder de vele duizenden vrijwilligers ook tussen de 2.000 en 2.500 Belgen, socialistische, communisten en andersgezinden. Ze sluiten zich vrijwillig aan bij de Internationale Brigades, om aan de zijde van de wettig verkozen Spaanse sociaal-democratische regering tegen Generaal Franco, geholpen door het Duitse Condorlegioen en Italiaanse legereenheden, hevig slag te leveren. Ook een 100-tal fascisten uit België trekken naar Spanje om aan de zijde van Franco tegen het socialistische regime te kampen.

De dan nog maar zeventienjarige Louis Van Brussel maakt zich op om als chauffeur, vergezeld van nagenoeg alle Leuvense Rode Valkers, een konvooi vliegtuigmotoren dwars door Frankrijk naar Spanje te voeren. Enkele dagen voor de afreis, wordt de hele operatie afgeblazen wanneer de westerse landen een non-interventiepact afsluiten en de Franse president Léon Blum de Frans-Spaanse grens sluit en aldus de facto Spanje overlevert aan Franco en zijn Duits-Italiaanse handlangers en de nederlaag in 1938 spoedig onafwendbaar wordt. Vele Belgische vrijwilligers van de Brigades -oud-Spanjestrijders genoemd- zullen na hun terugkeer opnieuw actief worden in het verzet, en dan vooral bij de Gewapende Partizanen wanneer België onder de voet wordt gelopen door nazi-Duitsland in mei 1940.

Louis en zijn kameraden beperken zich na het einde van de Spaanse tragedie noodgedwongen tot de opvang en het herbergen van Spaanse vluchtelingenkinderen en het inzamelen van voedsel, kleding en fondsen. Datzelfde jaar heeft te Leuven het stichtingscongres plaats van de Geunifieerde Socialistische Jonge Wacht en wordt aldus de samensmelting tussen de S.J.W. en de Kommunistische Jeugd wordt bezegeld. Groot is de teleurstelling van Louis, wanneer de Belgische Regering, met als minister van Buitenlandse Zaken Paul-Henri Spaak, als eerste land de nieuwe Spaanse fascistische Regering onder premier Burgos, als eerste erkent, nog voordat Madrid gevallen is.