Paul Silver, één van de naar schatting 320 door Dom Bruno geredde Joden vertelt over de laatste keer dat hij Dom Bruno na het einde van de oorlog had gezien: "De laatste keer dat ik Dom Bruno zag was kort na de Bevrijding van België. Het was tijdens de Joodse Feestdagen van 1944. De Nederlandse synagoge te Brussel zat pakkensvol kerkgangers. Opeens stopte de rabbijn de eredienst met de melding dat zojuist Dom Bruno was aangekomen om een laatste keer tussen 'zijn' kinderen te zijn vooraleer hij terug naar het leger moest als aalmoezenier. De ontvangst die Dom Bruno te beurt viel verliep in het grootste tumult en chaos. Kinderen hingen overal rondom hem, torkken en klemden zich vast aan zijn armen en benen. Ouders lieten hun tranen de vrije loop en dankten en zegenden hem. Het eerbetoon nam een hele tijd in beslag vooraleer de eredienst weer kon worden verder gezet. Toen ik wat later weer naar hem zocht, zag ik hem stilletjes uit de synagoog wegglippen."

Afbeelding rechts: 1964: Dom Bruno in Jeruzalem met enkele van 'zijn' kinderen die hij verborgen kon houden voor de nazi's

Na het einde van de oorlog neemt Dom Bruno opnieuw dienst als aalmoezenier bij het leger bij de bezettingsmacht in Duitsland. Later aanvaard hij een directeurspositie aan het Collegio Greco di San Atanasio te Rome... Behalve dan tijdens zijn laatste levensjaren, laat hij zich maar zelden zien in België. Naar eigen zeggen "omdat hij niet als een held wil behandeld worden".

In 1964 wordt hij voor het redden van ongeveer 320 Joden, door Yad Vashem opgenomen in de laan van de Rechtvaardige onder de Rechtvaardigsten. Voor dit eerbetoon reist hij naar Jeruzalem, waar hij zijn eerders toesprak: "Gered? Maar wie gered? Wat ik gedaan heb? Ik heb gezocht; maar zoeken zonder te vinden is perfect vruchteloos: vinden is essentieël. Maar vinden was niet wat me bezighield... vinden betekende voor mij dat er deuren werden geopend, de deur van een huis, de deur van een hart."

Op 26 oktober 1981 overleed Dom Bruno in het hospitaal van Elsene. Tien jaar later werd een plein in Ottignies, waar hij tien jaar gewoond heeft, naar hem genoemd. De bisschop van Luik, Monseigneur Louis-Joseph Kerkhofs werd door Yad Vashem in 1981 opgenomen als Rechtvaardige onder de Rechtvaardigsten. De in KZ Neuengamme omgekomen advocaat Albert Van den Berg werd postuum en samen met zijn zus Germaine en schoonbroer Georges Fonsny in 1996 eveneens door Yad Vashem erkend.

"Als het enige zin heeft om naar de redenen te zoeken waarom juist mijn leven, onder duizenden net zulke levens, de proef heeft kunnen doorstaan, dan geloof ik dat ik het aan Lorenzo dank dat ik nu in leven ben; niet zozeer om zijn materiële hulp als wel omdat hij me, met zijn aanwezigheid en zijn natuurlijke, vanzelfsprekende goedheid, voortdurend deed voelen dat er nog een rechtschapen wereld buiten de onze bestond, iemand en iets die zuiver en echt waren gebleven, niet verdorven en niet verruwd, vrij van haat en angst; iets dat heel moeilijk te omschrijven was, een verre mogelijkheid van betere dingen, maar waarvoor het de moeite waard was te blijven leven." (Primo Levi beschrijft zijn redder, Lorenzo Perrone, uit: Is dit een mens? blz. 137.)