Verzet.org - De methode Brack: Vergassingstoestellen (Vergasungsapparate)

De methode-Brack: Vergassingstoestellen

Brackschen Hilfsmitteln: Vergasungsapparate

SS-Oberführer Viktor Brack (9.11.1904, Haazen - 2.06.1948, Landsberg-opgehangen) begon als burger in de Rijkskanselarij, daar geposteerd door zijn goede vriend Heinrich Himmler voor wie hij nog privé-chauffeur was geweest in 1930 en 1931. In 1934 wordt hij tot Chef van het Centraal Bureau II op de Rijkskanselarij van de Führer Adolf Hitler benoemd. Als Oberdienstleiter wordt hij belast met de organisatie van het euthanasie programma 'Aktion T4'.

Samen met Philipp Bouhler (11.09.1899, München - 19.05.1945, Dachau door zelfmoord) vormen zij de 'rode draad' in de holocaust die begon met het castreren van joden, zigeuners, homoseksuelen en andere ongewensten van het Derde Rijk d.m.v. röntgenstralen. Tussen december 1939 en augustus 1941 werden duizenden vermoord en vergast tijdens Aktion T4.

Het euthanasie programma T4 wordt stilaan bekend en stuit op verzet bij de bevolking en er moet een andere 'oplossing' gevonden worden, getuige deze nota van Reichsführer van de SS-Heinrich Himmler aan Hoofddienstleider Viktor Brack van 19 december 1940:

Wie ich höre, ist auf der Alb wegen der Anstalt Grafeneck eine große Erregung. Die Bevölkerung kennt das graue Auto der SS und glaubt zu wissen, was sich in dem dauernd rauchenden Krematorium abspielt. Was dort geschieht, ist ein Geheimnis und ist es doch nicht mehr. Somit ist dort die schlimmste Stimmung ausgebrochen, und es bleibt meines Erachtens nur übrig, an dieser Stelle die Verwendung der Anstalt einzustellen und allenfalls in einer klugen und vernünftigen Weise aufklärend zu wirken, indem man gerade in der dortigen Gegend Filme über Erb- und Geisteskranke laufen läßt. Ich darf Sie um eine Mitteilung bitten, wie dieses schwierige Problem gelöst wurde.

(Beste Brack,
Naar ik verneem is er grote opwinding onstaan rondom het Instituut Grafeneck [één van de zovele euthanasiehuizen van T4, nvdr] De bevolking kent goed de grauwe auto van de SS en gelooft te weten wat er zich in het altijd rokende crematorium afspeelt. Wat daar gebeurt, is geheim en dat moet ook zo blijven. Bijgevolg is daar een ongelukkige stemming ontstaan, (..) Ik verzoek u om mij spoedig mee te delen, hoe u dit netelige probleem zal aanpakken.

Na de inval op 22 juni 1941 in Rusland wanneer grote gebieden vrijkomen en joden, zigeuners enz. massaal uit het oude Rijk kunnen worden gedeporteerd, worden in de oostelijke bezette gebieden reusachtige concentratiekampen en een beperkt aantal vernietigingskampen opgezet waarna Viktor Brack en zijn nagenoeg voltallige staf van Aktion T4 zullen verkassen en hun opgedane ervaringen in het liquideren van mensen op industriële schaal zullen uitvoeren.

In het midden van 1941 had dit speciale team van Aktion T4 zich geperfectioneerd in de 'kunst van het moorden'. Maar die kennis was op dat ogenblik nog niet doorgedrongen bij de Einsatzgruppen en locale politieregimenten die daarbij gretig geholpen werden door locale antisemieten en milities, die op het terrein -en dat dan vooral in de Baltische staten- aan het moorden waren geslagen. Zo werden op 17 juli 1941 zevenhonderd joodse gevangenen afkomstig uit Vilna (Litouwen) geëxecuteerd aan het treinstation van Ponary.

Zulke bloedige taferelen die zich onder het oog van de bevoking afspeelden en daar aardig voor wat opschudding en afgrijzen veroorzaakte, waren uiteraard ongewenst voor het RSHA (Reichssicherhauptambt) in Berlijn dat de genocide op de europese joden in het grootste geheim had gepland en enkel kans op slagen had als die genocide zich ook in het grootste geheim en stilte kon voltrekken.

Geheimhouding was een absolute plicht en het onthullen ervan werd met de dood bestraft, getuige dit ongedateerde document (vermoedelijk einde juni of juli 1944) van SS-Unterscharführer Gottfried Weisse over een vrouw die toestanden uit KZ-Auschwitz-Birkenau onthulde en voor haar 'uit de biecht klappen' werd geëxecuteerd:

Ich wurde heute mit dem Schreiben des Chefs des SS-Wirtschafts- Verwaltungshauptamtes vom 29.6.44 über einen besonders krassen Fall der fahrlässigen Preisgabe eines Staatsgeheimnisses durch eine Fernschreiberin, die vom Volksgerichtshof zum Tode verurteilt wurde, bekanntgemacht und nochmals eingehend über die Geheimhaltung im Dienstbetrieb belehrt.

SS-Unterscharführer Weisse. Vandaag werd ik in kennis gesteld van een schriftelijke nota van de chef van het SS Hoofdkwartier van de Economische Administratie van 29 juni 1944, over het buitengewone nalatigheid over het onthullen van staatsgeheimen door een vrouwelijke telegrafie-operator, die door het Volksgerechtshof tot de doodstraf werd veroordeeld, en werd ik nogmaals gewezen op de absolute geheimhouding over alles wat tijdens de diensttijd gebeurt.

Een Geheim document

Hinrich Lohse (1896-1964) was sinds 17 juli 1941 Rijkscommissaris in de oostelijke bezette gebieden en de Baltische staten (Letland, Litouwen en Estland). In 1941 verhuist Lohse zijn kantoor naar Kovno en later naar Riga. 'Met zijn lachwekkende walrus-achtige verschijning leek de voormalige Gouwleider van Schleswig-Holstein de partijbaas van een klein dorpje en acteerde speelde zijn rol.' Op 29 juli in Kovno, twee weken na de bloedige massacre bij het treinstation van Ponary, uitte Hinrich Lohse een ernstige bedreiging aan het adres van de joden dat 'de joodse getto's enkel zoveel voedsel zouden krijgen net zoveel als dat de rest van de bevolking kon missen...' Hinrich Lohse werd in mei 1945 door de Britse geallieerden opgepakt en in 1948 tot 10 jaar opsluiting veroordeeld. In 1951 werd hij voortijdig vrijgelaten wegens ziekte. Hij overleed op 25 februari 1964.

Spoedig werden er meer drastische maatregelen genomen. Op 4 oktober 1941 schreef Lohse vanuit Riga een brief naar rechter en adviseur omtrent de joodse kwestie, Dr. Erhard Wetzel, 're: de oplossing van de joodse kwestie.' Drie weken later, op 25 oktober 1941, beantwoordde Dr. E. Wetzel de brief van Hinrich Lohse en komen we bij het document dat hieronder volgt. In deze repliek bericht Wetzel aan Viktor Brack over zijn voorstel om vergassingsapparaten (Vergasungsapparate) te gebruiken om aldus openbare bloedige -en door de SS ongewenste- massacres zoals die van Vilna in de toekomst te vermijden.

De introductie van de vergassingswagens -soms cynisch ook 'Entlausungswage' (ontluizingswagens) genoemd- waar door middel van een buis de koolmonoxidegassen van de uitlaat van een vrachtwagen naar de laadbak weer naar binnen werden geleid en tijdens hun laatste tocht naar de dood de slachtoffers achterin de gaswagen werden omgebracht, was spoedig een feit.

Deze 'techniek' die voordien ook al in de euthanasiehuizen zoals het Instituut Grafeneck werden aangewend, werd dra aangewend in verschillende vernietigingskampen zoals bv dat in het vernietingskamp van KZ Chelmno waar minstens 320.000 joden op die manier werden omgebracht en in KZ Treblinka 870.000. Enkel in KZ-Auschwitz-Birkenau werden massaal joden vergast met het beruchte insectenverdelgingsmiddel Zyklon-B. Op dit ogenblik wordt het totale aantal joden dat werd omgebracht dmv vergassing in mobiele gaswagens en in de gaskamers van de concentratiekampen geschat tussen 2,5 tot 3 miljoen.

Deze hiernavolgende afgedrukte brief, 'Geheim!' gemarkeerd, vormt aldus een belangrijk document dat de reeks van ketting reacties aantoont die begon met de sterilisatie van tienduizenden ongewensten, het vermoorden van meer dan 70.000 voornamelijk Duitse mentaal en lichamelijk gehandicapten tijdens Aktion T4 en die wel onvermijdelijk moest leiden tot het vermoorden van de joden aan het oostelijke front.

Dit document is eens te meer bijzonder waardevol omdat het, in tegenstelling tot de meeste communicatie omtrent de Eindoplossing (Endlösung) van de Europese joden, er hier onomwonden sprake is van het woord 'vergassen' in plaats van een of ander eufemisme dat de waarheid omtrent de gebruikte moordmethodes moest verdoezelen.

Vorige - Volgende >>