Al kort na het verschijnen in Europa toonde Lucien Wolf (1857-1930), een Engelse journalist en schrijver van de Londense Times, uitvoerig en overtuigend het bedrog van dit pamflet aan. Wolf haalde er zelfs getuigen bij en het boek werd als een primitieve vervalsing aan de kaak gesteld. Maar het mocht allemaal niet meer baten, het kwaad was al geschied. Algauw dook deze bijbel van de antisemieten overal op in heel Europa en in de Verenigde Staten. Niet veel later werden ze door de NSDAP, de partij van Hitler, ook in Duitsland uitgegeven en gepropageerd.

In 1934 en 1935 werden er zowel in Zuid-Afrika als in het Zwitserse Bern geprobeerd om via openbare processen de valsheid van de Protocollen aan te tonen. Rabbijn Abraham Levy kloeg de antisemitische Zuid-Afrikaanse Niet-joodse Nationaal Socialistische Beweging aan voor het verspreiden van de Protocollen. Na enkele weken oordeelde de rechter '..dat het bestaan van een zogenaamde wereldwijde samenzwering met het doel de christelijke kerk en godsdienst in hun geheel ten gronde te richten en de beschaafde wereld joods te maken, niet was vastgesteld.'. Al bij al een magere overwinning.

In oktober 1934 begon in Bern, gesterkt door het Zuid-Afrikaanse magere vonnis, andermaal een proces voor een verschijningsverbod op de Protocollen waarbij de rechtbank uitspraak moest doen over vier vragen: 1. Zijn de Protocollen een vervalsing? 2. Is er sprake van plagiaat? 3. Zo ja, wie is de bron en wie is de schrijver? 4. Vallen de Protocollen onder minderwaardige literatuur? Getuigen draafden aan en af en vertelden hoe ze de originele manuscripten hadden gezien van de agenten Kogan en Golovinski, toonden het boek van Maurice Joly waarop de geschriften waren gebaseerd. De rechter was duidelijk in zijn oordeel: 'Belachelijke nonsens, vervaardigd in de laatste jaren van de negentiende eeuw op grond van een ander geschrift uit de jaren tachtig en minderwaardige lectuur.' Het vonnis werd echter drie jaar later, november 1937, gedeeltelijk teniet gedaan. Op de vierde vraag was de wet verkeerd geînterpreteerd rond wat onder minderwaardige lectuur moest begrepen worden. Maar de andere drie beschuldigingen, de valsheid, het plagiaat en de dubieuze herkomst bleven onaangetast.

Hadassa Benito beschrijft in haar boek Anatomie van een vervalsing - De protocollen van de wijzen van Sion [blz. 246-247] haar wanhoop om mensen te overtuigen van de 'Leugen van de Protocollen': "De antisemieten hebben al voor Goebbels uitgevonden dat gedrukte leugens hun beste wapens zijn. Een leugen in de vorm van een boek of document gaat zijn eigen leven leiden. Ze wordt aan goedgelovige mensen in de boekhandel verkocht, bevindt zich in gerenommeerde bibliotheken, wordt geciteerd en verkrijgt daardoor legitimiteit. Wil een vervalsing duurzame geldigheid hebben, dan moet ze op een legitieme plaats te verkrijgen zijn. Daarvoor moet ze in een overtuigende vorm worden verpakt. Ze kan dan bekritiseerd, genegeerd, afgewezen of in diskrediet worden gebracht - dat heeft allemaal geen invloed op haar bestaan.

Er zullen altijd mensen zijn die de leugen geloven of ze voor hun eigen doeleinden gebruiken. Sommige mensen weten zelfs dat het een vervalsing is of het interesseert ze gewoonweg niet. Alleen het feit dat ze bestaat, is genoeg om haar voor de waarheid te houden. Zo wordt bijvoorbeeld het feit dat een exemplaar van de Protocollen in het gerenommeerde Britisch Museum in Londen staat, dikwijls gebruikt om de echtheid en de authenticiteit ervan te bewijzen. Wetenschappelijke argumenten kunnen tegen een vervalsing niets beginnen.

Heeft de leugenaar eenmaal een platform geschapen, dan wordt hij als partner in een serieuze discussie geaccepteerd: dan heeft hij al gewonnen. Dan wordt hij erkend. Nu is het aan de grote, meest onwetende massa om over die leugen te oordelen. Is de vervalsing van dien aard dat ze bestaande vooroordelen bevestigt, reeds aanwezige haat aanwakkert en antwoorden geeft op werkelijke problemen? Is de leugenaar bovendien zeer gemotiveerd? Dan kan hij er zeker van zijn dat hij succes heeft. Het publiek heeft niet de mogelijkheid over een leugen te oordelen. Haar te willen weerleggen is bijna uitzichtloos."

In het licht van het nog steeds toenemende succes van de Protocollen in de arabische landen en onder vele moslims in de wereld, is zeker het bovenstaande citaat helaas maar al te waar en schrikbarend[sic]...(lees verder)