Na het einde van de oorlog duiken de eerste negationisten op. De negationisten of ontkenners vormen een radicale breuk met de 'traditionele' onderzoekers van de jodenuitroeiing. Men vindt ze vooral in extreem-rechtse kringen, maar ook in academische kringen. De stroming ontstond kort na WOII, maar kende een grote bloei in de jaren '70 dankzij Robert Faurisson.

De negationisten interpreteren of verklaren het verleden niet. Ze ontkennen het alleen maar. Negationisten dragen niets bij tot het wetenschappelijk onderzoek. De ontkenners noemen zichzelf 'revisionisten', om verkeerdelijk de indruk te wekken dat zij de enige juiste herinterpretatie geven van de jodenuitroeiing. Karel Dillen, voormalig stichter voorzitter van het Vlaams Blok(=Belang), vertaalde naar het Nederlands het werk van de negationist Maurice Bardèche, Nuremberg ou la terre promise, het eerste revisionistische werk van na de oorlog uit 1947. Dillen en Roeland Raes, de ex-vice-voorzitter en ex-senator van het Vlaams Blok die later moest aftreden voor revisionistische uitspraken op de Nederlandse TV, zijn ook dikke vrienden met revisionist Robert Faurisson.

Raes was voorzitter van Were Di van 1970 tot 1977. Faurisson ontkent het bestaan van de gaskamers en betwijfelt de echtheid van het Dagboek van Anne Frank. In 1989 wordt Faurisson nog door Roeland Raes opgehemeld in Dietsland Europa, waar zowel Dillen als Raes redacteurs zijn en dat eigendom is van Waffen-SS'r Bert Van Boghout. In het januarinummer van 1965 schrijft J. Dierickx in Dietsland Europa over de Holocaust op de joden: 'De cijfers van het aantal vermoorde joden waren overdreven en niet gefundeerd, het resultaat van de geallieerde en communistische propaganda.' Dietsland Europa hield het bij 'een mogelijk maximum aantal slachtoffers van 1 miljoen, waarin begrepen de overlijdens ingevolge ziekte, ouderdom, bombardementen enzovoort, alsmede zij die ten offer vielen aan pogroms in Roemenië en elders in het Oosten.'

Roeland Raes was ook redacteur bij Haro, het blad van de voor revisionisme en negationisme veroordeelde Siegfried Verbeke van het beruchte negationistische VHO (Vrij Historisch Onderzoek) die een drukkerij uitbaatte waar naast antisemitische en negationistische brochures ook het Vlaams Blok tot in de jaren tachtig haar ledenblad liet drukken.

De wereld van revisionisten en negationisten, antisemieten, rechts-extremisten en conservatieve nationalisten blijkt inderdaad erg klein te zijn. Hun diverse organisaties, verenigingen en partijen, overlappen elkaar regelmatig door hun leden en volgelingen die altijd wel terug te vinden zijn in deze of gene en dat als lid, bestuurslid, stichter, redacteur e.a. Het volksgezegde: 'Wat de linkerhand doet, hoeft de rechter niet te weten' (ook al maken ze deel uit van hetzelfde lichaam), is in die kringen dan ook het meest gehoorde excuus...