In nazi Duitsland werden de Protocollen vertaald als Die Protokolle der Weisen von Zion en wrden zij voor het eerst in 1919 gedrukt en verspreid. Het boek werd een geliefd geschenk dat mensen elkaar cadeau deden. Ook Adolf Hitler las de Protocollen en besteedde er in zijn boek Mein Kampf ruimschoots aandacht aan. Het eerste deel van Mein Kampf had Hitler geschreven in de periode tussen 11 november 1923 en 20 december 1924 toen hij in de gevangenis van Landsberg aan de Lech geinterneerd was omwille van zijn aandeel als aanstoker van de mislukte militaire staatsgreep (Bierkellerputsch) in Munchen van 8 november 1923. Het eerste deel van Mein Kampf werd voor het eerst op 18 juli 1925 bij de uitgeverij Franz Eher Nachf in München uitgebracht in een oplage van 10.000 exemplaren.

Hitler aanzag de Protocollen als een van zijn belangrijkste bronnen en beschouwde ze als authentieke historische documenten. Complete passages in Mein Kampf lijken zo uit de Protocollen te zijn overgenomen, waarmee Hitler zich de theorie van de joodse samenzwering heeft eigengemaakt. Uit Hitlers Mein Kampf 1ste deel, 11de Hfd Ras en Volk: "Hoezeer het gehele bestaan van dit volk op een voortdurende leugen berust, wordt op een onvergelijkbare manier in de door de joden zo hartgrondig gehate 'Protocollen van de Wijzen van Zion' uit de doeken gedaan. Deze zouden op een vervalsing berusten, jammert telkens weer de Frankfurter Zeitung: het beste bewijs dat ze echt zijn. Wat veel joden onbewust willen doen, is hier bewust duidelijk gemaakt. Daar gaat het om. Het doet er niet toe, van welke jood deze onthullingen afkomstig zijn. Doorslaggevend is, dat ze met een welhaast griezelig aandoende zekerheid het karakter en de activiteiten van het jodenvolk bloot leggen en hun onderling verband en uiteindelijke doelen duidelijk maken. De beste kritiek daarop vormt de werkelijkheid. Wie de historische ontwikkeling van de laatste honderd jaar aan de hand van dit boek onderzoekt, zal ook het geschreeuw in de joodse pers direct duidelijk zijn. Want dan pas als dit boek gemeengoed zal zijn van het volk, dan kan het joodse gevaar ook als afgewend worden beschouwd."

["Wie sehr das ganze Dasein dieses Volkes auf einer fortlaufenden Lüge beruht, wird in unvergleichlicher Art in den von den Juden so unendlich gehaßten Protokollen der Weisen von Zion gezeigt. Sie sollen auf einer Fälschung beruhen stöhnt immer wieder die Frankfurter Zeitung in die Welt hinaus: der best Beweis dafür, daß sie echt sind. Was viele Juden unbewußt tun mögen, ist hier bewußt klargelegt. Darauf aber kommt es an. Es ist ganz gleich, aus wessen Judenkopf diese Enthüllungen stammen, maßgebend aber ist, daß sie mit geradezu grauenerregender Sicherheit das Wesen und die Tätigkeit des Judenvolkes aufdecken und in ihnen inneren Zusammenhägen sowie dan letzten Schlußzielen darlegen. Die beste Kritik an ihnen jedoch bildet die Wirklichkeit. Wer die geschichtliche Entwicklung der letzten hundert Jahre von den Gesichtspunkten dieses Buches aus überprüft, dem wird auch das Geschrei der jüdischen Presse sofort verständlich werden. Denn wenn dieses Buch erst einmal Gemeingut eines Volkes geworden sein wird, darf die jüdische Gefahr auch schon als gebrochen gelten."

Ook Rijkspropagandaleider Dr. Jozef Goebbels geloofde rotsvast in de authenticiteit van de Protocollen. Zijn Propagandaministerium van zal veel geld investeren in de verspreiding van de Protocollen in het Derde Rijk. Later, na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zal hij de vertaling in de vele Europese talen en de verspreiding van de Protocollen financieren en overal in de bezette gebieden op kosten van het Propagandaministerium laten verspreiden en herdrukken. Goebbels noteerde op 13 maart 1943 in zijn dagboek: "... Ich studiere noch einmal eingehend die Zionistischen Protokolle. Bisher war mir immer entgegengehalten worden, sie eigneten sich nicht für die aktuelle Propaganda. Ich stelle bei meiner Lektüre fest, daß wir sie sehr wohl gebrauchen können."