In 1909 richt Joris Lannoo (1891-1971) zijn Drukkerij-Uitgeverij Lannoo op, die in 1929 verhuist van de Ieperstraat naar de Kasteelstraat 97 in Tielt. De drukkerij-uitgeverij Lannoo begint haar activiteiten op een moment dat er in Vlaanderen, buiten De Nederlandsche Boekhandel, geen commerciële uitgeverij bestaat. De eerste uitgave is een bundel Vlaamse strijdliederen. Na de Eerste Wereldoorlog blijft de uitgeverij een Vlaamse en Vlaamsgezinde lijn volgen, met werk van auteurs als Stijn Streuvels, Lodewijk Dosfel, René de Clercq, Ward Hermans, Frans Daels, Desiderius A. Stracke, Albrecht Rodenbach, Guido Gezelle, Ernest van der Hallen en Emiel van Hemeldonck. Daarnaast wordt veel volkslectuur uitgegeven, en uitgaven over Vlaanderen en de Vlaamse Beweging.

Wanneer Joris Van Severen in oktober 1931 het Verdinaso opricht is ook Joris Lannoo geïnteresseerd. Joris Lannoo sluit zich aan bij het Verdinaso. In 1934 brengt Joris Lannoo het virulente anti-joodse en antisemitische boekje Het Jodenvraagstuk uit, dat vrij gunstig onthaald werd in de katholieke pers. Begin 1935 moest het tweede deel ervan verschijnen, dat de eerste Nederlandse vertaling van de Protocollen van de Wijzen van Zion zou bevatten, het ultieme bewijs van Joodse boosaardigheid. Maar de publicatie van deze tekst, die Lannoo sinds 1933 in handen had, liet op zich wachten. Eind 1940 werd het eerste deel heruitgegeven, het jaar daarop volgden de Protocollen van de Wijzen van Zion, de ‘bijbel der antisemieten’ en een ‘garantie voor genociden, en later in dat jaar een bundeling van beide teksten.

Historicus Gie Van den Berghe omtrent Lannoo: 'Het Jodenvraagstuk is meer dan een ongelukkige publicatie of misstap. Joris Lannoo stond achter de inhoud, geloofde in de Protocollen, publiceerde ze in volle oorlog en hield ze de hele bezetting door op zijn fondslijst. Aangezien hij de publicatie jarenlang uitstelde (mogelijk omwille van de toenemende afkeuring in katholieke kringen van de jodenvervolging in Duitsland), moet hij ook geweten hebben dat er stront aan de knikker was.' De uitgeverij heeft dit alles lange tijd toegedekt. De verschillende edities van Het Jodenvraagstuk en de briefwisseling erover waren zogenaamd uit het archief verdwenen. Pas toen Romain Vanlandschoot, biograaf van Joris Lannoo, met het oog op een referaat midden dit jaar, op meer openheid aandrong, doken enkele archiefstukken op.'

In Antwerpen was Volksverweering van René Lambrichts actief. Lambrichts was in de loop van september 1936 lid geworden van het Verdinaso. Wanneer René Lambrichts zijn felle anti-joodse Volksverwering in januari 1937 opricht, zal hij ook daarna nog tot eind 1937 actief blijven in het Verdinaso. Volksverwering organiseerde meetings waar diverse Vlaams-nationale sprekers hun ding deden. Zo ondermeer Jef De Langhe (Verdinaso), Edgar Lehembre (VNV en leider van de NSJV) en Ward Hermans (VNV en Algemeene SS-Vlaanderen).

Een ander beruchte 'Volksverweerder' was Felix Lauterborn die vooral tijdens de bezetting de nachtmerrie werd van de joodse gemeenschap in Antwerpen. Volksverwering bracht ook een krant uit onder dezelfde naam "Volksverwering". Zo verschijnt er in de krant vanaf maart 1938 in afleveringen De Protocollen van de Wijzen van Zion in een tekstvertaling van Jan Stoutenberg en die later -in 1938- ook als brochure werd uitgegeven...