Onder het nieuwe Joegoslavische communistische bewind van voormalig partizanenleider maarschalk Tito wordt een voorlopige balans opgemaakt: de totale dodentol onder het bewind van de Ustasa wordt geschat op 1,8 miljoen slachtoffers. Volgens het Simon Wiesenthal Center zijn de Ustasa verantwoordelijk voor de moord op 30.000 joden, 29.000 zigeuners en 500.000 Serviërs en dat op amper vier jaar tijd. Het Holocaust Museum van de Verenigde Staten schat het aantal Servische slachtoffers tussen 330.000 en 390.000.

Het lot van Ante Pavelic blijft lange tijd onbekend. In mei 1945 was Pavelic in het gezelschap van een onbekend aantal Ustasa-leiders naar Oostenrijk gevlucht waar hij zich schuilhield in de Amerikaanse bezettingszone. In 1946 wordt Pavelic gesignaleerd in Italië waar hij ondergedoken leefde in het klooster van San Girolamo onder de hoge bescherming van het Vaticaan(!) De Amerikaanse inlichtingendiensten bevestigen het gerucht maar grijpen niet in. Pavelic en de meeste Ustasa leiders blijven ondergedoken in het bezette Italië.

Vanaf de lente in 1946 begint in Joegoslavië een drie jaar durende harde sabotage- en bommencampagne door de zogeheten Krizari (Kruisvaarders) van de voormalige Ustasa commandant en beruchte beul in Jasenovac Vjekoslav 'Maks' Luburic (1914-1969) die opereert vanuit het bezette Italië. De Krizari zijn zich niet bewust dat hun hele beweging geïnfiltreerd werd door verklikkers en verschillende leiders worden opgepakt. Onder hen ook de voormalige kampcommandant van Jasenovac, Ljubo Milos, die in de zomer van 1948 gearresteerd, berecht en terechtgesteld werd. De Krizari die altijd in een waas van geheimzinnigheid opereerde zou opgehouden te bestaan vanaf het ogenblik dat Pavelic in 1948 via de zogeheten 'Rattenlijn' naar Argentinië in Zuid-Amerika definitief kon ontkomen aan vervolging.

In 1947 wordt kardinaal Alojzije Stepinac voor de rechter gedaagd en schuldig bevonden en veroordeeld voor de steun van de Kroatische Kerk aan de Ustasa en medeplichtig aan de moorden en slachtpartijen uitgevoerd onder het regime van Ante Pavelic. Onder de veroordeelden is ook de beruchte franciscaanse monnik Filipovic-Majstorovic, ook bekend als Fra Sotona (Broer van de Duivel), die ontelbare onschuldigen vermoordde in het Jasenovac dodenkamp.

Wanneer paus Johannes-Paulus II vijftig jaar later, nadat Kroatië opnieuw onafhankelijk werd, een bezoek aan het land brengt, kondigt hij tot ieders ongeloof en stomme verbijstering op 3 oktober 1998 de zaligverklaring af van kardinaal Stepinac (zie afb. links). Het Vaticaan blijkt andermaal de misdaden van de Kroatische Rooms-katholieke Kerk tijdens WOII te zijn vergeten en/of te hebben vergeven.

In de lente van 1947 komt Andrija Artukovic, de Himmler van de Balkan en voormalig Ustasa minister van Binnenlandse Zaken, aan in Ierland. Later emigreert hij met Pavelic naar Argentinië en nog later naar Californië waar hij door de Amerikaanse autoriteiten ongemoeid wordt gelaten. Joodse organisaties ijveren sinds de jaren 80 tevergeefs om zijn uitlevering aan Joegoslavië. Uiteindelijk wordt het uitleveringsverzoek ingewilligd in 1986 en wordt Artukovic uitgeleverd. Hij wordt berecht en ter dood veroordeeld. Voor de executie kon worden uitgevoerd sterft hij in 1988 in het gevangenisziekenhuis.

In 1949 leeft Ante Pavelic openlijk in Buenos Aires in Argentinië van waaruit hij ongestoord zijn Kroatisch nationalistische activiteiten verder zette. Hij vormt een nieuwe beweging, de Hrvatska Drzavotvorna Stranka, en vormt met voormalige Ustasa officieren een zogenaamde Regering in Ballingschap. Honderden Ustasa oorlogsmisdadigers leven ongemoeid verder in Spanje, Zuid-Amerika, de Verenigde Staten, Canada en in Australië.

Enkele jaren later, het is dan 1956, richt Pavelic het H.O.P. op, de Kroatische Bevrijdings Beweging. Om een idee te geven over hoeveel voormalige Ustasa naar Zuid-Amerika konden ontkomen volstaat het om de Oprichtingsacte in te kijken die ondertekend werd door 12(!) ministers van de voormalige NDH-Ustasa staat. In april 1957 wordt een mislukte aanslag uitgevoerd op Pavelic die tijdelijk uitwijkt naar Franco's Spanje. Hij krijgt er onderdak bij de ex-commandant van Jasenovac, Vjekoslav 'Max' Luburic, die daar de Europese afdeling van de Kroatische Verzets Beweging (H.O.P.) had opgericht.

Op 28 december 1959 overleed Ante Pavelic in een Duits hospitaal in Madrid (Spanje). Zijn plaats bij de Kroatische Bevrijdingsbeweging wordt ingenomen door Stjepan Hefer, voormalig minister van de NDH-Ustasa staat. Vjekoslav Vrancic, die levenslang de secretaris was van Pavelic, betwist het leiderschap van Hefer en richt een splinterbeweging op.

Vanuit de organisatie van Max Luburic worden voortdurend aanslagen gepleegd op Joegoslavische doelwitten. In 1962 vermoorden twee Kroatische militanten een medewerker van de Joegoslavische ambassade in Duitsland. Op 10 september 1968 laten enkele Ustasa terroristen een bom ontploffen in een bioscoop in Belgrado. Eén persoon wordt gedood en 85 worden gewond. In 1969 wordt het lichaam van Max Luburic dood aangetroffen in zijn villa in Valentië, Spanje. Het lichaam is vreselijk toegetakeld door tientallen messteken en zijn schedel verbrijzeld met vermoedelijk een koevoet.

In 1970 wordt de Joegoslavische ambassadeur in Zweden, Vladimir Rolovic, vermoord door de neo-Ustasa terrorist Miro Baresic die zich met een aantal gewapende mannen zich al schietend een weg hadden gebaand doorheen de Zweedse ambassade. Vanaf 1972 plegen neo-Ustasa-leden verschillende bomaanslagen tegen vliegtuigmaatschappijen en wordt het ene vliegtuig na het ander gekaapt. In 1975 ontploft een bom in bergplaats in La Guardia, de luchthaven van New York.

In 1976 kapen vier neo-Ustasa een vliegtuig van TW airlines. In 1990 bleek dat één van de samenzweerders David Binder is die toen als bediende werkte in de Kroatische ambassade in Washington. En - last but not least - wordt in 1980 door neo-Ustasa een bom geplaatst onder het Vrijheidsbeeld in New York de schade blijft beperkt en er zijn ook geen gewonden. Het blijft de ganse jaren '80 aanslagen regenen tot aan de val van het IJzeren Gordijn waarna alle Kroatische nationalisten van over de hele wereld zich verenigen en opnieuw de kans grijpen om Kroatië onafhankelijk te maken.