In de jaren zeventig en tachtig organizeerde de zogenaamde 'Zwarte Weduwe' Rost Van Tonningen, echtgenote van de kort na de oorlog terechtgestelde NSB'r Rost Van Tonningen, regelmatig joelfeesten voor een rijk gevarieerd maar sinister gezelschap. Enkel in Zweden en Groot-Brittannië wordt nog vrij onschuldig het Joelfeest (het Germaanse Winterzonnewende) gevierd. Dit midwinterfeest werd later verzwolgen door het christendom en vervangen door het christelijke Kerstmis.
De cultus van Joelfeesten (Julfeste) en Joelkandelaars (Julleuchter) stond model voor de riten van de Hitlerjugend, de SS van Heirich Himmler en nazi-ideoloog Afred Rosenberg. De nazi's poogden de kerstmis-rituelen te vervangen door hun eigen symbolen zoals bijvoorbeeld de kerstboomstandaard in de vorm van een hakenkruis. Himmler en zijn nazi-elite cultiveerden het mystieke Germanendom in haar opleidingscentra, Ordenburgen en in haar absolute centrum de Wewelsburg nabij Paderborn.
Naast de Joelfeesten moesten ook huwelijken en geboortes volgens de SS-rite gevierd worden. Elk SS-huwelijkspaar kreeg op de dag van hun huwelijk een Joelkandelaar toegestopt. Als het huwelijk ooit ontbonden werd of de man uit de SS zou treden, moest de joelkandelaar onverbiddellijk worden teruggegeven. Nogal wat SS'rs bleven echter trouw aan hun christelijke religie, zij het van protestantse of rooms-kathlieke variant, en werden dikwijls uit de SS ontslagen als zij de rite niet aannamen. In 1940 zal Himmler wat soepeler optreden en ex-SS'rs die uit de orde waren gezet die de rite hadden geweigerd, terug opnemen in de SS.
Een Joelkandelaar werd gemaakt uit gebakken klei. De kandelaar loopt taps toe, met afgeschuinde hoeken aan de bovenzijde, en is deels opengewerkt aan alle vier de zijden. Onderin een hagal-rune, het zonnerad, samengang van begin- en eind-, van leven- en dood-rune. Deze eerste etage van de kandelaar waar een eerste korte kaars werd ingezet, wordt gevolgd door een tweede verdieping, met een open hartvorm, terwijl in de top een grote kaars werd geplaatst. Een en ander werd afgezet met enkele en dubbele stippellijnen.
De eerste Joelkandelaars werden vanaf 1935 aan de SS-mannen uitgedeeld. Telkens begeleid van dit schrijven: "Das kleine licht, das unter dem Leuchter steht, brenne als Sinnbild des zu Ende gehenden Jahres in seiner Letzten Stunde: das große Licht flamme auf im ersten Augenblick, da sas neue Jahr in seinen Gang anhebt. Es steckt eine tiefe Weisheit in dem alten Brauch. Möge jeder SS-Mann das Flämmchen des alten Jahres reinen sauberen Herzens verlöshen sehen und erhobenen Willens das Licht des neuen Jahres entzünden können. Das wünsche ich Ihnen und Ihrer Sippe heute und in aller Zukunft."
De Joelkandelaars werden vanaf 1936 massaal geproduceerd in twee centra. De eerste kandelaars werd gemaakt in het door de SS opgezette fabriek Porzelan Manufaktur Allach-München. Naast de joelkandelaars werden daar kitscherige beeldjes geproduceerd zoals de door beleggers in WOII prullaria zeer begeerde liggende herdershond (de concentratiekamphond bij uitstek) en vanaf 1940 werden ook joelborden (Jullteller) gefabriceerd.
De joelborden werden als een soort relatiegeschenk (1942-1945) van de economische tak van de SS, Obegruppenführer Oswald Pohl weggegeven, en waren meestal gedecoreerd met bloemetjes en andere versierselen. Een andere variant mocht, net als de joelkandelaars enkel door Himmler (of zijn persoonlijke afgevaardigde) worden uitgereikt. De borden werden dan versierd met opwekkende citaten, SS-runen en aanverwante versieringen.
Een tweede belangrijk -zoniet het belangrijkste- productiecentrum waren de concentratiekampen KZ Dachau en KZ Neuengamme, waar uitgemergelde dwangarbeiders, naast 'gewone' werknemers, de joelkandelaars vervaardigden. Himmler zag er blijkbaar geen graten in dat het zo belangrijke cultussymbool van de SS door de onreine handen van SS-slaven werden vervaardigd.
Het is niet precies bekend hoeveel joelkandelaars er in Neuengamme en Dachau werden gemaakt. Over Dachau is wel de productie bekend over het jaar 1939 toen er in het totaal 52 635 kandelaars werden gefabriceerd. In Neuengamme werden de kandelaars ook van klei vervaardigd, als bijproducten van het massieve 'Klinkerwerken', de baksteenfabriek die aanvankelijk (in 1938) de belangrijkste tewerkstelling vormde in het kamp.
Tussen 1940 en 1942 werd er een nieuwe, grotendeels geautomatiseerde steenbakkerij ingericht die bakstenen leverde voor de Führerbauten in Hamburg. Alles verliep via de Deutsche Erd- und Steinwerke GmbH, een SS-onderneming.
KZ Neuengamme werd op 13 december 1938 geopend en op 4 mei 1945 door de Geallieerden bevrijd. Tijdens deze periode verbleven ongeveer 106.000 mensen in Neuengamme. Het hoofdkamp, dat 213.000 vierkante meter groot is, ving de meeste mensen op, maar over het hele gebied lagen nog 96 locaties die bestuurlijk gezien ook onder Neuengamme vielen. De mensen in de kampen kwamen uit 28 landen; het waren veelal joden, zigeuners, homoseksuelen en krijgsgevangenen. Ook werden prostitués en Jehova's Getuigen naar het kamp gedeporteerd.
Neuengamme bezat geen gaskamers of vergelijkbare methoden om mensen massaal van het leven te beroven. Desondanks stierven er vijfenvijftigduizend mensen door de onmenselijke toestanden in het kamp, meestal door de slavenarbeid in de steenbakkerij, het gebrek aan voedsel en de vele epidemieën voornamelijk vlektyfus en cholera die om de regelmaat uitbraken in het kamp.
Naar Neuengamme werden ruim 5500 Nederlanders gedeporteerd, waarvan er slechts 600 de gruwel en het hard labeur overleefden. In Neuengamme bevonden zich ook vele Belgen, 300 vrouwen en 4.500 mannen, veelal politieke gevangenen die onder het Nacht und Nebel-decreet naar de slavenkampen werden afgevoerd. Meer dan de helft van hen overleefden het niet, of keerden total gebroken naar huis terug waar ze korte tijd later stierven.
