Het Antwerpse atheneum was in die tijd een broeihaard van flaminganten die zich voornamelijk verenigden in de Vlaamsche Bond waar ondermeer de latere activist en schrijver Paul van Ostaijen (1896-1928) lid van was. Borms leert er ondermeer de flamingante prefect en leraar Pol de Mont (1857-1931) kennen die zijn bewondering voor de Duitse cultuur niet wegsteekt. Pol de Mont maakt deel uit van de pan-Germaanse stroming in de Vlaamse beweging die nauwe banden onderhoud met de Alldeutscher Verband die de vrijwillige of gedwongen aansluiting bepleiten van Vlaanderen en Nederland bij het Germaanse Rijk. Zijn talrijke spreekbeurten over de Vlaamse Beweging hebben hem niet alleen in het binnenland maar ook in het buitenland een grote faam bezorgd. Zo was hij succesvol in Noord-Nederland, waar hij vaak ging spreken over Vlaamse literatuur.
Ook Duitsland was vaak het terrein van De Monts optreden, wat alles te maken had met zijn pan-Germaanse overtuiging. In 1896 hield hij in verschillende Duitse steden onder meer een reeks voordrachten voor de Alldeutscher Verband, terwijl zijn redevoering over de Vlaamse Beweging in Dresden in 1905 ´grote opschudding´ veroorzaakte. Een vlijtige leerling van de Mont is bv de schrijver Willem Elsschot (1882-1960) die onder zijn invloed flamingant werd en zich veel later (in 1947 na de executie van Borms) zal laten opmerken met zijn beruchte Bormsgedicht.
Borms gooit vanaf zijn terugkeer uit Peru zijn volle gewicht in de strijd voor Vlaamse ontvoogding die volgens hem vooral kan bereikt worden in een eigen Vlaamse universiteit in Gent. Hij reist het hele Vlaamse land af om er te spreken en ontpopt zich alras tot een vurig en talentvaardig redenaar wat hem de bijnaam 'Klok van Vlaanderen' oplevert. Samen met Hilaire Allaeys en Cyriel Rousseeu richt hij in 1911 Pro Weslandia op, is tevens vice-voorzitter van het Davidsfonds, en in verschillende steden worden Groeningerwachten opgericht, voorzitter van Merksem is alweer Borms en de schrijver Ernest Claes wordt de voorzitter van de Groeningerwacht van Antwerpen. Borms reist ook de grenzen over naar Frans-Vlaanderen en Nederland om zijn Groot-Nederlandse idealen te verkondigen.
Borms wordt ook actief in de Vereniging voor beschaafde Nederlandsche Uitspraak die op 14 juni 1913 in Antwerpen werd opgericht. De franse taal was in Vlaanderen de facto de enige officiële landstaal en het Nederlands dat verzwakt was door de vele honderden dialecten, werd tot dan gedoemd als tuin, huis- en keukentaal en in de folkloristische en religieuze sfeer. Om het Nederlands als officiële taal er door te krijgen moesten de Vlamingen eerst beschaafd Nederlands leren spreken. Borms zet zich verder in voor de toepassing van de taalwetten (de zgn wet-Cooremans van 1883) over het taalgebruik in het officiële middelbaar onderwijs, maar die in de praktijk zelden werden nageleefd.
De ganse Vlaamse strijd krijgt plots een hele andere wending wanneer in augustus 1914 de Eerste Wereldoorlog uitbreekt en na de Duitse inval in België op 4 augustus 1914 het Vlaamse kamp zal verdeeld worden in pascifisten en activisten.
