Dit boek van een Amerikaanse historica van etnisch-duitse afkomst - haar voorouders zijn als mennonieten naar de Oekraïne getrokken - geeft een indringend beeld van die Duitse ‘christenen’ die het christelijk geloof wilden verbinden met een radicale keus voor ras, bloed en bodem, en dan ook voor Hitler. De Nazi’s moesten hen uiteindelijk niet, omdat die beseften dat de combinatie eenvoudig onmogelijk was. De Belijdende Kerk verweet hen aanpassing en vervalsing van het christelijk belijden.
In hun ijver om het Derde Rijk theologisch te ondersteunen pleitten zij voor afschaffing of herschrijving van het Oude Testament en ondernamen zij pogingen het Nieuwe Testament langs wetenschappelijke weg te ‘zuiveren’ van ‘joodse smetten’. Men ging zelfs zover dat men afstand wilde nemen van de leer van zonde en genade omdat dat typisch-joods zou zijn (169)! Gaandeweg besefte men zelf dat dat niet zou lukken, omdat ook het Nieuwe Testament tot in de kern een joods boek is. Inderdaad - Hitler had gelijk: wanneer men meent het Oude Testament en het volk van het Oude Testament niet in zijn midden te kunnen dulden, is er uiteindelijk ook voor het Nieuwe Testament en de kerk geen plaats. Daarom waren de plannen van de Nazi’s er ook op gericht om na de eindoverwinning af te rekenen met de kerk.
Het is een onthullend en onthutsend boek, waarin het nodige uit brieven en archieven naar boven wordt gehaald. Wat was er gebeurd dat een kerk zo kritiekloos het heidendom kon omhelzen? Kon dat alleen toen?
