In augustus 1944 begon het proces tegen de samenzweerders van 20 juli 1944, de mislukte aanslag op Adolf Hitler. Voor Freisler breekt hier het mooiste uur aan van zijn carrière. Het ganse proces werd op film vastgelegd. Om de verdachten belachelijk te maken tijdens het proces liet Freisler hun bretels, riemen en stropdassen wegnemen en hun een te grote broek aantrekken zodat zij tijdens de behandeling van hun zaak hun broek met hun handen vast moesten houden. Zo verschijnt de beklaagde Generaal Höpner in een gebreit truitje en zonder kunstgebit vermits de nazi's dit hem opzettelijk hadden afgenomen.
Tisa Schulenberg, zuster van een veroordeelde samenzweerder van 20 juli: "Freisler was de belichaming van het kwaad. In een nogal zuivere gedaante. Hij kon zich immers uitleven. Anderen mochten misschien hun slechtheid niet zo de vrije loop laten." Freisler voerde het hele proces zowat op zijn eentje, hij was tegelijk aanklager en oordeler. Schreeuwend en scheldend vernederde hij elke verdachte toe. Op een bepaalde ogenblik vroeg Freisler aan een verdachte wat de beweegredenen van zijn verraderlijke activiteiten waren. De verdachte, trillend van de zenuwen stamelde: "Weil im Namen des Nationalsozialismus viele Morde began..." ("Omdat uit naam van het nationaal-socialisme vele moorden zijn gepleegd..") onderbrak Freisler hem abrupt en snauwde hem gemeen toe: "Mörden?! Sie sind ein schäbiger Lump!" ("Moorden?! U bent een gemene schurk!")
Direct na de aanslag van 20 juli 1944 had Hitler bevolen dat degenen die betrokken waren in de aanslag zouden opgehangen worden als kadavers ("Ich will, daß sie gehängt werden, aufgehängt wie Schlachtvie!") In de eerste jaren van het nazi-regime bestond de doodstraf meestal uit onthoofding met een bijl. In verschillende deelstaten werd al de guilliotine gebruikt, en dat werd later de standaard over het gehele rijk. De enorme groei van het aantal executies noopten tot goedkopere middelen en de dood door ophanging werd snel algemeen, naast de reguliere terechtstellingen met de dood door de kogel door executiepelotons.
Op bevel van Hitler werden zij inderdaad opgehangen als kadavers. In de executiekamer in Plötzensee werden vleeshaken aan een balk in het plafond bevestigd. Hitler had bevolen de executies te fotograferen en te filmen. Het ophangen van de terdoodveroordeelden met pianosnaren aan de vleeshaken gebeurde binnen de 20 seconden nadat ze de executieruimte betraden. De dood kwam echter niet onmiddellijk. Soms gebeurde het snel maar in andere gevallen duurde de doodstrijd lang -soms meer dan twintig minuten.
De foto's en de afschuwelijke film van de executies werden naar het hoofdkwartier van de Führer gebracht en Speer verklaarde later dat hij een stapel van zulke foto's had zien liggen op Hitlers kaartentafel toen hij op 18 augustus '44 de Wolfsschanze bezocht. De film werd herhaaldelijk vertoond aan SS-mensen in de bioscoop. Een vrijspraak betekende niet dat de beklaagde ook werkelijk vrij was en/of op de genade van de nazi's kon rekenen. De vrijgesprokenen werden na het proces direct opgepakt en naar een concentratiekamp afgevoerd.
