Op 20 januari 1942 vond in een Villa aan een groot binnenmeer, de Wannsee nabij Berlijn, een vergadering plaats tussen vijftien van de hoogste gedragsdragers en/of hun afgevaardigden van het Derde Rijk. Deze vergadering werd belegd door Reinhard Heydrich en Adolf Eichmann om alle ministeries die betrokken waren bij de uitroeiing van het Joodse volk van Europa, op één lijn te brengen en zich te verzekeren van hun medewerking en medeplichtigheid bij de Endlösung. Dat alles onder het commando van de SS (SchutzStaffel) van Heinrich Himmler en zijn trouwste paladijn Reinhard Heydrich.
Op deze beruchte Conferentie van Wannsee werd een groot deel van de vergadering besteed aan het probleem van de 'mishlingen'. Zoals uit de notulen van de conferentie blijkt dat de nazi's zich aanvankelijk niet goed raad wisten met de vele duizenden joden die door hun hoge maatschappelijke positie en/of bekendheid men niet 'zomaar kon laten verdwijnen'. Onder hen vele geleerden, politiekers, rechters, uitvinders, academici, dichters, schilders, filosofen, kunstenaars en musici, oorlogsveteranen uit de Eerste Wereldoorlog, halfbloedige of kwartbloedige joden, joden die met Ariërs waren gehuwd, kinderen uit gemengde huwelijken, tot het christendom bekeerde joden enz. Het ganse joodse volk uitroeien bleek in de praktijk geen eenvoudige zaak te zullen worden voor de SS.
Na de conferentie kon Operatie Reinhard van start gaan en werden in het voorjaar van 1942 in de Oostelijke bezette gebieden -en belangrijk ver weg van de bewoonde wereld en ongewenste pottenkijkers- in het zogeheten Generaal-Goevernement vier vernietigingskampen gebouwd die op enkele maanden tijd honderdduizenden mensen, voornamelijk joden en zigeuners ombrachten. Naast de vernietigingskampen Belzec, Sobibor, Treblinka en Chelmno, namen die nog steeds klinken als een gong, werden ook de concentratiekampen Auschwitz-Birkenau en Majdanek in de loop van 1942 omgebouwd tot vernietigingskampen. Berichten over wat er zich allemaal afspeelde in die kampen druppelden met mondjesmaat naar buiten, maar de SS werd er toch behoorlijk door verveeld.
In de zomer van 1942 verschenen er in de Duitse pers de eerste berichten dat de Führer de joden een complete stad ten geschenke aanbood. Het getto van Theresienstadt zou een modelgetto worden waarin de joden zelfbestuur kregen en de oorlog zouden kunnen overleven. De SS noemde het zelfs 'Theresienbad' omdat zich in die streek vele gekende Tsjechische kuuroorden bevonden zoals Carlsbad en Marienbad.
De bedoeling van de SS was duidelijk: Theresienstadt moest de façade worden om de buitenwereld te laten zien 'hoe goed de joden het wel hadden' zodat de SS achter de schermen en ongestoord haar moordprogramma kon uitvoeren. Als er 'lastige' vragen werden gesteld konden ze altijd naar Theresienstadt verwijzen. De list werkte en niets vermoedend stonden vele joden bijna te dringen om naar Theresienstadt te mogen gedeporteerd worden omdat ze meenden dat ze daar veilig het einde van de oorlog konden afwachten.
