In de loop van 1943 begonnen berichten over moordpartijen in concentratiekampen in het oosten, de westerse wereld behoorlijk te verontrusten. De geallieerden hadden zich tot dan toe officieel maar weinig om het lot van de Europese joden bekommerd, hulp- en reddingsacties van vele organisaties en ontelbare opmerkelijke individuele heroïsche daden niet te na gesproken. Na het debâcle in Stalingrad in februari 1943 was het Duitse leger aan het Oostfront nagenoeg tot stilstand gebracht. Het Sovjetleger herstelde zich en begon het Duitse leger moeizaam terug te drijven.
Het werd de Duitsers stilaan duidelijk dat de oorlog tegen Rusland niet meer gewonnen kon worden en dat mogelijk een nog grotere catastrofe dreigde voor de nazi's namelijk dat Duitsland wel eens totaal overwonnen zou worden. De SS van Heinrich Himmler had echter haar eigen plan, de vernietiging van het Europese jodendom, en winst of verlies maakte voor hen helemaal niks uit, het bevel van de Führer moest hoedanook uitgevoerd worden: de crematoria braakten tot aan de laatste dagen, uren en minuten van de oorlog onophoudelijk roet en as uit.
In de loop van 1943 begon het protesten tegen de judeocide door de nazi's te regenen. Om tijd te winnen om hun moorddadig plan uit te voeren 'tot de laatste jood werd uitgemoord' begon bij de SS het plan te rijpen om Theresienstadt als demonstratie-getto te gebruiken. In mei 1943 was de Duitse pers al in het getto opgedaagd en hadden niets verontrustends geschreven. Eichmann meende dat het de goede kant opging en nodigde het Duitse Rode kruis uit om het getto te inspecteren. Op 28 juni 1943 leidde hij persoonlijk twee vertegenwoordigers van het Duitse Rode Kruis, Walter Hartmann en Dieter Neuhaus, het getto rond en hoopte dat deze inspectieronde de Zweedse en Zwitserse collega's van het Rode Kruis zouden geruststellen. Hartmann en Neuhaus waren echter zo ontzet door de toestanden die zij in het 'modelkamp' aantroffen en brachten verslag uit bij het Internationale Rode Kruis dat even later ook Reigner, de voorzitter van het Joodse Wereldcongres bereikte.
Naast het neutrale Zweden begonnen ook de Denen zich te roeren want er zaten op dat ogenblik bijna 500 Deense joden in Theresienstadt opgesloten die niet hadden kunnen ontkomen naar Zweden tijdens de spectaculaire reddingsactie van de Deense joden van 30 sep-1 okt 1943. De Denen, o.l.v. koning Christian en het Deense Rode Kruis drongen aan op een bezoek aan het getto. Eichmann stemde op 4 november 1943 -zeer tegen zijn zin- om spoedig een delegatie in het getto toe te laten. Dat zou er pas een half jaar later aankomen want eerst moest het getto weer toonbaar gemaakt worden.
In juli 1943 was de SS'r Anton Burger de vorige commandant Siegfried Seidl opgevolgd en die kreeg de taak om verfraaiingwerken 'Stadtverschönerung' in Theresienstadt te organiseren en het kamp voor te bereiden op het aanstaande bezoek van de afvaardiging van het Internationale Rode Kruis. Murmelstein, de directeur van het Technisch departement van de Raad van Ouderlingen (Judenältesten), werd met de opdracht belast om de gevangenen aan het werk te krijgen. Onder SS'r Anton Burger wilde het werk maar niet vlotten en Gestapo-chef Hans Günther zond Burger terug naar Berlijn en verving hem op 8 februari 1944 door de Oostenrijkse SS'r Karl Rahm, die de derde en laatste kampcommandant zal zijn tot aan de bevrijding van het getto in mei 1945.
Het werd een hele klus voor de nazi's om de wereld te laten zien en overtuigen 'hoe goed dat de Joden werden behandeld' in de kampen en getto's van het Derde Rijk. Op dat ogenblik, ondanks de vele tussentijdse deportaties, was het getto nog duidelijk zichtbaar overbevolkt en bevonden er zich nog ruim 35 000 gevangenen in het getto. De nazi's besloten tot nieuwe deportaties naar Auschwitz om het bevolkingsaantal terug te brengen. Tussen 15 en 18 mei 1944 werden op bevel van de kampcommandant opnieuw ongeveer 7 500 joden naar KZ Auschwitz-Birkenau gedeporteerd.
Rahm zag er persoonlijk op toe dat er vooral bejaarden, zieken, kinderen en ouderloze gezinnen werden uit geselecteerd. De meest gezonde gevangenen moesten als figuranten nog defileren voor de Rode Kruis delegatie. Rahm nam zelf aan de selecties deel. Toen hij tijdens één van zijn selectierondes op straat een dwerg zag lopen schreeuwde hij hem toe: "Jij daar. Je bederft de verfraaiing. Meld je aan bij de Raad van Ouderlingen voor deportatie!"
