De Rooms-katholieke Kerk heeft altijd al erg jaloers haar zelfbenoemde alleenrecht als spirituele en wereldlijke autoriteit bewaakt. Zij heeft nooit het recht op een eigen overtuiging of geloof aanvaard of zelfs overwogen als een natuurlijk recht van alle mensen. De opeenvolgende Pausen in het Vaticaan zullen zich dan ook eeuwenlang uitsloven om alles wat afwijkt van de katholieke leer te veroordelen, in de ban te slaan, te excommuniceren en te stigmatiseren als zijnde het werk van Baphomet, Lucifer, de Satan. Het Vaticaan zal tussen 1738 en 1884 zes pauselijke bullen afkondigen, speciaal gericht tegen de Vrijmetselarij, in het Latijn Francs Massons genoemd.
Naast de gekende zondebokken van het Vaticaan, de joden en de heidenen, voegt het daar in het begin van de 18de eeuw ook de Vrijmetselarij aan toe. De Vrijmetselarij kende na haar stichting in Engeland in 1717 een hoge vlucht in West-Europa en de Kerk haastte zich om deze lastige concurrent op 'de waarheid' te veroordelen. Paus Clement XII deed dit uitvoerig in de pauselijke bul In Eminenti van 28 april 1738. Zijn belangrijkste ergernis was dat lidmaatschap van de Vrijmetselarij openstond voor aanhangers van welke godsdienst of overtuiging dan ook. Andere gronden om de maçonnerie te veroordelen waren de verplichte eed, af te leggen op de bijbel, waarbij gruwelijke straffen werden uitgeroepen op overtreders van die geheimhoudingsplicht.
Nagenoeg in dezelfde geest en bewoordingen zullen latere pausen dat nog verschillende keren overdoen: Paus Benedictus XIV met de bul 'Providas' in 1751, Pius VII met 'Ecclesiam' in 1821, Leo XII met 'Quo Graviora' in 1825, Pius VII met de encycliek 'Traditi Humilitati' in 1829 en Gregorius XVI met de encycliek 'Mirari Vos' in 1832.
Paus Pius IX (Pio Nono) werd vooral beroemd door een aantal beslissende dogma's en encyclieken af te kondigen die het aangezicht van de Rooms-katholieke Kerk voorgoed zullen veranderen: in 1854 het dogma van de ‘onbevlekte ontvangenis’ van 'Maria, de Eeuwige Maagd en Moeder van Jezus', in 1856 veroordeelde Pio Nono in de encycliek ‘Quanta cura’ het pantheïsme, het naturalisme, het rationalisme, het indifferentisme, het socialisme, het communisme enz.; in 1864 brengt hij, geformuleerd in 80 stellingen, zijn Lijst der Dwalingen uit 'Syllabus Errorum' waarin het socialisme, de vrijmetselarij en het rationalisme krachtig worden veroordeeld; op 18 juli 1870 kondigde Pius IX één van zijn -en dat tot op de dag van vandaag- meest omstreden dogma's af, namelijk dat van de pauselijke onfeilbaarheid.
Voor de Belgische Vrijmetselarij had deze door het Vaticaan gestuurde antimaçonnieke hetze belangrijke gevolgen. In 1837 had het Belgische Episcopaat een brief uitgevaardigd waarin de parochiepriesters werden opgeroepen om krachtdadig tegen de Vrijmetselarij op te treden. Onder de toenemende spanningen besloot het Het Grootoosten van België (G.O.B) in 1872 om het principe van de Opperbouwmeester van het Heelal uit haar statuten te schrappen, omdat het begrip al te zeer aan het christendom refereerde. Haar voorbeeld werd in 1887 gevolgd door het Le Grand Orient de France (GODF) van Frankrijk. Hiermee braken deze beide obediënties met de universele Vrijmetselarij.
