Elders op deze website werd al uitvoerig aandacht besteed aan de Protocollen van de Wijzen van Sion. De Vrijmetselarij werd door Sergei Aleksandrovich Nilus (1862-1929) gelinkt aan de zogeheten judeo-maçonnieke samenzwering in de 2de editie de door hem uitgebrachte Protocollen van Sion. In deze editie van 1905 beweerde Nilus dat de vergaderingen van de Wijzen van Sion plaatsvonden ergens tussen 1902 en 1903. Weer later zal hij verklaren dat hij al in 1901 de Protocollen in zijn bezit kreeg.
In de inleiding van de editie van 1911 schrijft Nilus: "In 1901 kreeg ik via een goede kennis van me een manuscript in handen dat met een ongewone perfectie en helderheid de ontwikkeling van een judeo-maçonniek complot aan het licht bracht, dat het onvermijdelijke einde van onze onstabiele wereld zou betekenen. De persoon die mij dit manuscript overhandigde garandeerde mij de getrouwe vertaling van de originele documenten die gestolen werden van de echtgenote van één van de belangrijkste en meest invloedrijke leiders van de Vrijmetselarij. Die geheime vergaderingen vonden plaats in Frankrijk, de meest geliefde verblijfplaats van de maçonnieke samenzweerders."
Nilus blijft zich ook later verder tegenspreken. In zijn herdruk van 1917 beweerde hij dat de Protocollen werden voorgesteld door de Zionist Theodor Herzl op het eerste Zionistische congres dat in 1897 te Bazel (Zwitserland) in "Circular 18" werd gehouden. Tegenstrijdig met al zijn vorige verklaringen, zou dit congres met open deuren hebben plaatsgevonden en werden bijgewoond de christelijke clerus, politieke figuren en verslaggevers.
Het bestaan van "Circular 18" werd nooit aangetoond en Nilus gaf ook nooit uitleg omtrent de vele tegenstrijdige verklaringen die hij gaf in de voorbije jaren omtrent de oorsprong van de Protocollen. Nilus vond uiteraard ook dat de bronnen van dit document niet belangrijk waren. Tenslotte geloven de mensen toch maar enkel wat ze willen, en daar is geen kruid tegen gewassen. Of om het met de woorden van Dr. A.J. van der Leeuw te zeggen: "Hun dwaze irrationele ontkenning [van de werkelijke feiten], die nota bene voor een groot deel op al even irrationeel antisemitisme [antimaçonnisme] berust, laat zich niet met rationele argumenten bestrijden. Wij moeten er mee [leren] leven, dat sommigen hun verstand al dan niet bewust uitschakelen."
Aan het einde van de 19de begin 20ste eeuw, veroorzaakte de publicatie van de Protocollen in Rusland wel een kleine aardverschuiving. Het zijn dan ook de Protocollen die het meeste geloof in judeo-maçonnieke samenzweringstheoriëen bijdroegen. Deze Protocollen leverden namelijk het onweerlegbare 'bewijs' dat joden en vrijmetselaars samenspanden. De uitvoering van de vierentwintig Protocollen zou de stichting van deze joodse Wereldrepubliek tot gevolg hebben.
Al vrij snel bogen wetenschappers zich over de Protocollen om hun authenticiteit na te gaan. Het Britisch Museum schafte zich in 1906 een exemplaar aan en kwam tot de vaststelling dat ze met het werk van de Tsaristische Geheime Dienst -de beruchte Okhrana een vroege voorloper van de KGB- te maken hadden. Wellicht werden de valse Protocollen opgesteld om pogroms in Rusland tegen de joden te kunnen verrechtvaardigen.
Dat de Protocollen vervalste documenten waren en allesbehalve authentieke informatie bevatte, bleef niemand beletten om de Protocollen telkens opnieuw als hèt ultieme bewijs boven water te halen als het er op aan kwam om joden en vrijmetselaars te vervolgen. Op 29 oktober 1934 werd in Bern een belangrijk proces gehouden omtrent te Protocollen. De deskundigen Dr. J. Dreyfus-Brodsky, Dr. Marcus Cohen, en Dr. Marcus Ehrenpreis waren het unaniem eens dat het om een vervalsing ging.
Op 14 mei 1935 verklaarde het Kantonale Gerecht van Bern de Protocollen als vervalsingen, plagiaat en lasterlijk. In november 1937 deed het Hof van Beroep andermaal uitspraak in deze zaak en verwierp het vonnis maar bevestigde wel dat de Protocollen gefabriceerd werden. Lees verder over het ontstaan van de Protocollen op deze site: Protocollen van de Wijzen van Sion, brandstof voor antisemieten
Ondanks het feit dat de Protocollen op verscheidene processen telkens weer vals werden bevonden, kende het boek een hernieuwde en zelfs massale belangstelling vna de Eerste Wereldoorlog, en dan vooral in Duitsland. Tijdens de nazi-periode kreeg het boek een haast mythisch statuut. In de Protocollen vonden de nazi's hun belangrijkste argumenten om joden en vrijmetselaars te vervolgen.
