De allereerste order om ovens te bouwen voor concentratiekampen kwam van KZ Dachau, het kamp dat de reputatie had het eerste te zijn dat op 22 maart 1933 werd geopend door de nazi's. Doordat in een aantal kampen tyfusepidemieën en andere besmettelijke ziekten waren uitgebroken was ook het gevaar voor besmetting van hun kampersoneel ernstig toegenomen en de beste oplossing voor de SS was zich zo snel mogelijk te ontdoen van de kadavers. Om snel aan de vraag van hun nieuwe klanten te kunnen voldoen, ontwerpt Topf & Zonen in allerijl mobiele ovens die met weinig energie lijken tot asse kon verbranden.

De SS was tevreden over het resultaat en gaf Topf & Zn. opdracht om nieuwe vaste ovens te ontwikkelen in de concentratiekampen van Dachau en Buchenwald. In 1939 kreeg hij eindelijk de kans in KZ Dachau zijn allereerste KZ-oven te bouwen. In december '39 volgde KZ Buchenwald dat niet ver van de fabriek Topf & Zonen werd opgetrokken.

Bij het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog werd het bedrijf Topf & Zonen door de SS benaderd om verbrandingsovens te ontwerpen voor andere concentratiekampen en vanaf 1942 voor hun vernietigingskampen in het Generaal-Goevernement in de bezette Oostelijke delen van Polen en Rusland. Topf bouwde ovens voor de concentratiekampen Mauthausen, Sachsenhausen, Stutthof, Flossenburg, Ravensbrück en het beruchte vernietigingskamp Majdanek.

De ovens die door Topf & Zonen speciaal voor de kampen werden ontworpen, verschilden wezenlijk van de crematoria ovens die voor de oorlog voor burgerlijke doeleinden werden gebruikt. De overledene moest niet meer in een aparte lijkkist worden gelegd en apart worden verbrand van de anderen. Ook moest de asse niet meer gescheiden worden van de rest. Voordien leverde Topf & Zn. de asse van de overledene aan de familie af in een urne die voorzien was van hun in klei gebakken naamplaatje. Dat was voor de SS allemaal overbodig geworden en kon er aldus aanzienlijk op de productie- en werkingskosten worden bespaard.