Na afloop van de achttiendaagse veldtocht hebben de Duitsers getracht de Belgische nieuwsmedia zo vlug mogelijk onder hun controle te plaatsen. Zij beschouwden de dagbladpers als een machtig propagandamiddel om de publieke opinie voor zich te winnen en zij hebben er naar gestreefd het Belgische dagbladwezen, dat na 10 mei 1940 volledig was stilgelegd, weer snel op gang te brengen.

Het is merkwaardig dat zij in dit opzet grotendeels geslaagd zijn. In oktober 1940 kwamen er reeds 23 bladen van de pers waarvan de globale oplage die van de vooroorlogse pers bijna evenaarde!

Deze studie reveleert dat de snelle heropbloei van de Belgische pers niet enkel het resultaat was van Duitse inmenging maar tevens de ruime bereidheid tot collaboratie -weliwaar op basis van vaak zeer uiteenlopende motieven- vanwege de Belgische journalisten.

Els de Bens [blz. 22 ]: "De opdracht van de pers was niet meer in de eerste plaats het brengen van informatie, maar het dienen van de nationaal-socialistische propaganda. Elke regel in de krant zowel het politieke, culturele, economische en regionale nieuws, de sportverslagen en zelfs de annoncen moesten doordrenkt zijn van propaganda. De journalist werd gedegradeerd tot propagandist. In zijn Inaugural-Dissertation `Die Zeitungssprache' (1937) schreef Kiener onomwonden: 'We der Dichter mit dem Konig zu gehen hat, so muss der Journalist mit dem Fuhrer marschieren'

De positie van de journalist was minderwaardig en menig journalist nam zich zelf niet meer au serieux. Velen hadden het reeds lang verleerd nog over hun onwaardige positie na te denken, die er in bestond te schrijven wat anderen dicteerden. Goebbels heeft blijkbaar de vernederende situatie waarin de journalist zich bevond, ten volle beseft! Op 14 april 1943 lezen wij in zijn dagboek volgende merkwaardige overweging: 'Ten behoorlijk journalist die nog enig eergevoel bezit, kan onmogelijk met de praktijken van de persafdeling der Rijksregering akkoord gaan. De journalisten worden er als kwajongens behandeld. Voor de toekomst van de journalistiek moet dat op den duur zeer ernstige gevolgen hebben. Een man, die niet alle eergevoel verloren heeft, zal zich er wel voor wachten, journalist te worden.'"