Generaal Erich Ludendorff (1865-1937) leidde tijdens de Eerste Wereldoorlog vanaf 1914 een regiment dat ook in België slag leverde. Zo slaagden de soldaten van Ludendorff er in augustus 1914 om de als onneembaar geldende Citadel van Luik toch te veroveren. In 1916 wordt Maarschalk Paul von Hindenburg (1847-1934) de nieuwe bevelhebber van het Duitse leger en hij benoemde Ludendorff als zijn plaatsvervanger. Paul von Hindenburg had in augustus 1914 in Pruisen de Russen succesvol verslagen in de Slag bij Tannenberg en werd aldus een levende mythe van het Duitse volk en die mythe werd ook later verder gecultiveerd door Adolf Hitler en zijn nationaalsocialisten.

Eind oktober 1918 braken, nadat in de havenstad Kiel muiterijen hadden plaatsgevonden, door heel Duitsland opstanden uit. Arbeiders en soldaten vormden revolutionaire raden en eisten sociale en politieke hervormingen van leger en industrie. Op 9 november 1918 deed Keizer Wilhelm II afstand van zijn troon en vluchtte naar Nederland. Op 11 november 1918 werd de Wapenstilstand in een treinwagon te Versailles betekend. Het werd een moeilijk te verteren nederlaag.

In conservatieve en nationalistische kringen werden de opstanden van 1918 voorgesteld als de oorzaak van de Duitse nederlaag. Door een dolkstoot in de rug van het 'in het veld ongeslagen' Duitse leger zouden de revolutionaire arbeiders het lot van Duitsland bezegeld hebben. Deze redenering kwam bekend te staan als de dolkstootlegende. De verantwoordelijkheid voor de Duitse nederlaag werd aldus afgeschoven op de burgerregering. Veel conservatieven konden zich dan ook niet verenigen met de Weimar-republiek, die na de verkiezingen van 19 januari 1919 de eerste democratische regering van Duitsland hadden gevormd. De eerste democratie in de geschiedenis van Duitsland zal slechts tot 30 januari 1933 standhouden.

De democratische Weimarer Koalition, die onder de leiding stond van de socialistische SPD-er en Rijkspresident Friedrich Ebert (1871-1925), probeerde snel de orde te herstellen. Ebert riep daarbij de hulp in van het bestaande ambtenarenapparaat en het leger. Op 5 januari 1919 vond in Berlijn de communistische Spartakus-opstand plaats. Karl Liebknecht en Rosa Luxemburg, de bekendste leiders van de Spartakusbund, werden op 15 januari door leden van rechts-nationalistische Freikorpsen vermoord en de opstand werd neergeslagen.

Op 7 april 1919 wordt in München (Beieren) door de Duitse communisten o.l.v. Kurt Eisner de Radenrepubliek uitgeroepen die maar een kort leven beschoren bleek en al op 3 mei 1919 bloedig onderdrukt werd.

Deze naoorlogse chaos in Duitsland bleek een ideale voedingsbodem voor rechstsextremistische partijen en organisaties. Door het hele land werden uit onderdelen van het losgeslagen Duitse leger, de zogeheten Freikorpsen, opgericht die door gans Duitsland rondzwierven. Daarnaast had ook en vooral het Verdrag van Versailles van 28 juni 1919 kwaad bloed gezet bij rechts extreme nationalisten. Door dat verdrag verloor Duitsland een zevende deel van zijn grondgebied, raakte een tiende deel van zijn bevolking kwijt, moest het leger worden afgeslankt tot 100.000 eenheden en werd Duitsland verplicht tot zware herstelbetalingen aan de geallieerden ten belope van 132 miljard goudmark.

Ook in het roerige jaar 1919 had Adolf Hitler, de korporaal uit WOI die nog in België had gevochten, de DAP vervoegd en omgevormd naar de NSDAP. In 1920 vervoegde ook Generaal Ludendorff de NSDAP van Hitler. De bezetting van het Roergebied door Franse en Belgische eenheden begin januari 1923, was voor de nationaal-socialisten de zoveelste vernedering.

Op 9 november 1923 pleegde Adolf Hitler samen met ondermeer Generaal Ludendorff en een negentienjarige toen nog onbekende Heinrich Himmler een mislukte militaire staatsgreep, de zgn Bierkellerputsch van München. Hitler belandde achter de tralies en tot grote frustratie van zichzelf werd Erich Ludendorf vrijgesproken. Hitler wordt voor 13 maanden opgesloten in de gevangenis van Landsberg en richt na zijn vrijlating opnieuw de NSDAP op. Ernst Röhm had inmiddels de SA (Sturmabteilungen) gereorganiseerd en had tienduizenden ex-soldaten die na de oorlog in de Freikorpsen waren verzeild, gerecruteerd en opgenomen in zijn SA.