Doodgeslagen Doodgezwegen brengt recent onderzoek in beeld naar de vervolging van homoseksuelen door het
nazi-regime in Duitsland en en bezette gebieden zoals Nederland. Aan de hand van persoonlijke getuigenissen, justitiële strafdossiers
en uniek beeldmateriaal wordt een beklemmend beeld geschetst van de gevolgen van het natioonaal-socialisme voor homseksuele mannen en vrouwen.
Voor het eerst worden de anonieme slachtoffers zichtbaar als individu. Het boek toont de mechanismes van een totalitaire
maatschappij die zijn onderdanen tot in de intiemste onderdelen van hun leven controleerde.
In de bruisende jaren twintig kende de Duitse Weimarrepubliek een openlijk homoseksuele cultuur. Hieraan kwam een abrupt einde
in 1933. In de nazi-tijd was een vermoeden van homoseksualiteit al voldoende reden voor arrestatie. Buren, collega’s of passanten
op straat deden maar al te gretig aangifte. Naar schatting 100.000 mannen werden gearresteerd; de helft hiervan belandde in de
gevangenis. 10.000 tot 15.000 van deze mannen werden na tuchthuisstraf gedeporteerd naar concentratiekampen.
Tot hun grote teleurstelling werden homoseksuele vervolgden na 1945 niet erkend als slachtoffers van het nazi-regime. In
West-Duitsland bleef de nazistische wetgeving tegen homoseksualiteit van kracht tot eind jaren zestig. Nog altijd komt de
nazi-vervolging van homoseksuelen nauwelijks aan bod in schoolboeken, standaardwerken en herinneringscentra van vroegere
nazi-kampen.
De analyse van de nazi-houding tegenover homoseksualiteit hoort echter onlosmakelijk deel uit te maken van onderzoek naar het totalitaire karakter van het nationaal-socialisme.
Sexuele moraal en ethiek in het Derde Rijk
In de bruisende jaren twintig kende de Duitse Weimarrepubliek een openlijk homoseksuele cultuur. Hieraan kwam een abrupt einde
in 1933. In de nazi-tijd was een vermoeden van homoseksualiteit al voldoende reden voor arrestatie. Buren, collega’s of passanten
op straat deden maar al te gretig aangifte. Naar schatting 100.000 mannen werden gearresteerd; de helft hiervan belandde in de
gevangenis. 10.000 tot 15.000 van deze mannen werden na tuchthuisstraf gedeporteerd naar concentratiekampen.
