Aan het front werden de soldaten van de Joodse Brigade spoedig geconfronteerd met de overlevenden van de holocaust. De Brigadisten bleef geen andere keuze dan zich het lot van deze overlevenden aan te trekken en organiseerden illegale ontsnappingsroutes -de Alliyah Bet- naar Palestina voor hen die zich geen toekomst meer wisten in het naoorlogse Europa. De toestand waarin de joodse overlevenden zo kort na de oorlog moesten overleven was ronduit rampzalig. Ze waren ook veelal helemaal niet meer welkom in hun landen van herkomst en -uitzonderingen niet te na gesproken- wachtte hen in het beste geval een koele ontvangst. In Polen vond al de eerste naoorlogse pogrom plaats op 4 juli 1946 in Kielce waarbij 42 teruggekeerde joden op straat met bijlen werden afgemaakt. Ook het schandaal van het schip Exodus, waarbij in 1947 meer dan 4500 joodse overlevenden werden gegijzeld door de Britten, droeg onmiskenbaar bij tot het ontstaan van Israël en de daaropvolgende onafhankelijkheidsoorlog van 1948-1949 met de arabische buurlanden, waarin de soldaten en officieren van de Joodse Brigade een belangrijk aandeel hadden in de overwinning van het Israëlische leger.

De soldaten en officieren van de Joodse Brigade waren echter vastbesloten om zich niet te storen aan regeringen, wetten, rapporten en decreten en traden in actie om de joodse overlevenden van de holocaust uit hun benarde naoorlogse situatie te redden en de Bricha (het hebreeuws voor 'ontsnapping') te organiseren.

Bricha was de georganizeerde illegale immigratie beweging, die de joden vanuit Oost-europa doorheen de bezette zones naar Israël moest brengen. Het was wellicht de grootste georganizeerde clandestiene bevolkings overdracht in de geschiedenis. Het doel bestond erin om de havens aan de kusten te bereiken, van waaruit clandestiene schepen, die gearrangeerd werden door de Aliyah Bet organisatie, de overtocht over zee maakten en zo de joden naar Palestina brachten. Aliyah Bet werd gesticht door de joodse partizaan Abba Kovner samen met andere overlevende partizanen van Vilna, en startte haar clandestiene operaties in juli 1945.

In juli 1945 arriveerde Abba Kovner (1918-1987) in Taravisio (Italië) waar de Joodse Brigade was gestationeerd en trachtte hen in een speech te recruteren voor zijn activiteiten van de Nakam (=wraak), die tot doel had de verantwoordelijken voor de holocaust op het joodse volk te wreken. Tijdens een beveiligde bijeenkomst in een boerderij in Camperosso vertelde hij de Brigadisten over zijn nieuwe plan. Hij wilde de Duitse waterbronnen vergiftigen, München, H&amburg en Neurenberg zouden de eerste doelwitten worden. Zijn streven was 'zes miljoen voor zes miljoen'. Zijn ideeën werden door de soldaten van de Brigade maar koel onthaald maar zouden later toch in beperkte en selectieve mate opgevolgd worden (zie verder).

Korte tijd na die bijeenkomst reisde Kovner naar Israël om daar ook steun te zoeken voor zijn 'Nakam'. Op de weg terug naar Europa echter werd Kovner opgepakt, terug naar Israël gedeporteerd maar even later weer vrijgelaten. Hij werd actief in de ondergrondse beweging — Vitka Kampner — en trok zich met enkele partizanen terug in de kibboets Ein Hahoresh. Tijdens de Israëlische onafhankelijkheidsoorlog van 1948-1949 was Kovner een officier die zich met culturele activiteiten inliet in de beruchte Givati Brigade. Na die oorlog trok hij zich terug in de kibboets en bracht zijn tijd voor de rest van zijn leven door met het schrijven van boeken.

Er werd een ondergronds netwerk opgezet dat de joodse overlevenden doorheen Polen naar de Amerikaanse bezettingszones in Duitsland moest brengen. Zowel de Amerikaanse zone-commandanten alsook de Tsjecho-Slowaakse regering lieten deze infiltratie oogluikend toe. Soldaten van de Joodse Brigade en het ondergrondse joodse leger in Palestina, de Hagannah, leidden de ganse operatie en fondsen werden overal te wereld ingezameld door het JDC (Jewish Defense Commitee). De begeleiders van Bricha die de vluchtelingen escorteerden waren dikwijls zelf overlevenden van de kampen.

Uit alle hoeken van Europa reisden joodse overlevenden naar het westen. Ze liepen door dichte bossen, sukkelden moeizaam besneeuwde bergpassen over of reisden mee in overvolle treincoupé's. Geen obstakel kon deze mensen stoppen om ooit terug te leven zoals ze voorheen geleefd hadden: temidden van hun families, vrouwen en kinderen. Deze joden hadden niet de oorlog en de kampen overleefd om nu ten onder te gaan aan die naoorlogse zogeheten 'vrede'.

De Joodse Brigade, die aanvankelijk werd opgericht als strijdmacht binnen het 8ste Britse Leger, veranderde ter plekke haar doelstellingen. De Brigade zou de Bricha leiden als een militaire operatie. Ze had een goed getrainde organisatie ter plaatse en was ruim uitgerust met een schat aan voorzieningen zoals voedsel, vrachtwagens en kleding. Ze stonden organisatorisch helemaal paraat om duizenden mensen doorheen gans Europa te loodsen en hen naar de havens aan de Middellandse Zee te transporteren. De transportuitgaven werden gedekt door het American Jewish Joint Distribution Committee, dat ook voorzag in opvangplaatsen en voedsel onderweg op de Bricha routes. In het algemeen lieten de Sovjet-autoriteiten oogluikend de gang van zaken toe, de Britten zaten politiek helemaal klem en de Amerikanen accepteerden de situatie doordat ze geen geweld durfden te gebruiken om de vlucht een halt toe te roepen.

De joden hadden met de hulp van de partizanen van Abba Kovner tevergeefs getracht te ontsnappen via Roemenië maar werden voortaan doorgezonden naar Italië, waar de Joodse Brigade haar vaste standplaats had. Het netwerk van de Bricha had zich aldus helemaal uitgebreid over gans Oost- en West-Europa. Tussen augustus 1945 en het einde van juni 1946 had de Bricha de ontsnapping van 48.106 joodse vluchtelingen uit Polen bewerkstelligd.

De eerste echte grote golf van de Bricha (ontsnapping) gebeurde in de twee volgende maanden na de pogrom van 4 juli 1946 in Kielce (Polen) waarbij 42 teruggekeerde joden op straat werden vermoord (bron: The Kielce Pogrom). Als gevolg van deze Poolse pogrom raakten meer dan 90.000 holocaust overlevenden in paniek en trachtten zo snel weg te raken van hun Poolse vervolgers met als het directe gevolg dat de Bricha-organisatie de toevloed van vluchtelingen nauwelijks meer aankon. Tussen juli 1945 en mei 1948 (wanneer Israël onafhankelijk werd) zullen om en rond de 250.000 joodse overlevenden via de Bricha route veilig naar Palestina ontsnappen.

Mede als gevolg van deze illegale activiteiten van de Joodse Brigade, besloot de Britse regering in de zomer van 1946 er toe om de Brigade te ontbinden en dit betekende de facto het officiële einde van de Joodse Brigade. De soldaten en officieren van de Brigade hadden zich intussen volledig geconcentreerd op de Bricha die nog tot aan de Israëlische onafhankelijkheid zal blijven voortduren.