Verzet.org - Extreem-rechts en de Staat (Walter De Bock, Capelle, Graindorge, Maesschalck, Etienne Verhoeyen e.a.

Hoe gevaarlijk is extreemrechts?

Afbeelding hiernaast van 18 november 1986 - van L naar R - Oud-premier Paul Van den Boeynants, Baron Benoît de Bonvoisin, alias de «Zwarte Baron» genoemd en ook in verband werd gebracht met de beruchte Bende van Nijvel; rechts Thierry Le Luron

Wordt onze democratie bedreigd door groepjes als het Front de la Jeunesse en de V.M.O.? De rechtse pers stelt de jongens die met runetekens en met Keltische kruisen zeulen graag voor als folkloristische marginalen die uit de tijd zijn en met het verleden dwepen. Maar een journalistieke analyse van de feiten toont aan dat deze para-militaire groepen over degelijke connecties beschikken in de traditionele politieke partijen, in het leger en in de Rijkswacht.

We willen nog niet de doodsklok luiden over onze duurbevochten democratie, maar het is wel hoog tijd dat we de werkelijke stand van zaken onder ogen zien. Daarom komt dit boek precies op tijd. Het handelt in essentie over Belgisch extreem-rechts na de Tweede Wereldoorlog en geeft de steunpunten aan waarop fascistische milities kunnen rekenen voor hun gedroomde opmars naar de macht.

Als illustratief voorbeeld voor het feit dat die dromen op een akelige manier de realiteit benaderen, wordt een uitstapje gemaakt naar 1936, toen ons land niet zo ver afstond van een Nieuwe Orde, gevestigd door REX, in broederlijke samenwerking met een deel van de Rijkswacht. Natuurlijk ontbreken het verhaal en de achtergrond over de recente schandalen - denk maar aan de CEPIC en Baron de Bonvoisin - in dit boek niet. Dit boek is het resultaat van jarenlang opzoekingswerk en kan dan ook gelden als een echte 'who is who' van extreem-rechts in België [dwz anno 1981, HVM]

«Extreemrechts en de staat» is een kollektief werk dat eind september 1981 op de markt werd gebracht door de uitgeverij EPO. Het brengt schokkende onthullingen over de reeds lang bestaande maar allerminst demokratische samenwerking tussen de staat en extreemrechtse groeperingen in ons land. Het zijn bladzijden waarmee heel wat mensen erg verveeld gaan zitten. Het boek werd samengesteld door verschillende auteurs rond Walter De Bock, journalist van het socialistische dagblad «De Morgen», en gekoordineerd door Dirk Cantillon.

Cantillon : "Het gaat om een probleem van macht. In crisistijd zijn bepaalde groepen geneigd meer macht naar zich toe te trekken of de macht terug te grijpen en dit met de hulp van extreemrechtse groepen. Het kwam er voor ons dus op aan om de relatie tussen deze groeperingen en het staatsapparaat duidelijk te maken. De lichte straffen die de VMO toebedeeld kreeg bijvoorbeeld, kunnen slechts verklaard worden door sympathieën in kringen van magistraten en in politieke kringen zoals de CVP (thans CD&V) of zelfs de PSC. Ons boek toont ook duidelijk de relatie aan tussen de ideologie van de CEPIC en van extreemrechts. Bij nauwlettend onderzoek blijkt hier alleen een verschil in terminologie te bestaan."

Capelle : van de Belgische Liga voor de Mensenrechten maakt de historiek van de Vlaamse extreemrechtse bewegingen en hun toenemende machtspositie. Hij vertrekt van de eerste akties voor amnestie in de jaren 50 met als voortrekkers enkele prominenten van de CVP. Hij beschrijft ook de rol van het Vatikaan in de vlucht van nazimisdadigers naar Zuid-Amerika. Vandaar schetst hij de evolutie in de zestiger jaren met dekolonisatie die de kapitalistische wereld heel wat angst bezorgde en die de rechtsextremistische partijen gelegenheid gaf vaste voet te krijgen. In de jaren zeventig en tot begin jaren tachtig hebben zij hun invloed steeds weten te vergroten.

Voor de franstalige zijde geeft Serge Dumon een uitgebreid relaas van de relaties tussen de CEPIC en het Front de la Jeunesse en hun financieringsmethodes. Hij nam als vertrekpunt de zaak Bonvoisin.

Anne Maesschalk analyseert de verschillende elementen van de processen tegen VMO en tegen het Front de la Jeunesse en brengt een heleboel minder gekende aktiviteiten van deze organisaties aan het licht. Deze thema's lijken misschien tot vervelens toe besproken te worden in alle soorten media, maar dit boek brengt zoveel ongekende feiten en verrassende relaties aan het licht, dat het wellicht in de nabije toekomst voor heel wat gloeiende diskussies kan zorgen. Dit boek wil op de eerste plaats aantonen dat de rechtsextremistische groeperingen, buiten hun folkloristische aspekten, heel sterke bindingen vertonen met de hardste krachten in het staatssysteem en dat hun rol essentieel is in strijd tegen de demokratie.

Walter De Bock van zijn kant belicht de historische banden tussen de fascistische groeperingen, de repressieve krachten, de rijkswacht en de staat zelf. Een van zijn mooiste revelaties is het relaas van een poging tot staatsgrecp in oktober 1936 tegen de regering Van Zeeland-Spaak. Het is de eerste keer dat deze zaak in een boek opgerakeld wordt. Zij werd tot nu toe altijd zeer grondig weggemoffeld.

Walter De Bock (Wilrijk, 26 februari 1946 - Leuven, 20 november 2007) was een monument van de onderzoeksjournalistiek, die zijn inzet en talent ontwikkelde bij Knack en vooral bij De Morgen. Walter begon zijn journalistieke 'leven' in de bladen van de studentenbeweging tijdens de studentenrevolte van mei '68, waar hij een van de studentenleiders was. Hij vormde mee de kleine ploeg die eind zeventiger jaren het weekblad Vrijdag enkele weken maakte. Vrijdag speelde een rol als platform voor de Vrijdagstakingen die een regering Tindemans ten val brachten. Sinds 1979 werkte hij als journalist bij het Vlaamse dagblad De Morgen en was van 1993 tot 1995 tevens hoofdredacteur. Hij heeft onderzoek verricht naar regeringscorruptie, onwettelijke wapenhandel, uiterst-rechts ideologisch extremisme en de georganiseerde misdaad in beide Belgische landsgedeelten nam hij op de korrel, met reeksen over het CEPIC (het studiecentrum van de rechtervleugel van de toenmalige PSC) en baron de Bonvoisin..

In 1988 verscheen het boek Des Armes pour l'Iran: L'Irangate (Wapens voor Iran: De Irangate) met Walter De Bock als mede-auteur. Dit boek onthult het voortzetten van wapen- en munitieleveringen aan Iran door West-Europese wapenfabrikanten, niettegenstaande het internationaal afgekondigde embargo. Hij schreef eveneens twee boeken over uiterst-rechts ideologisch extremisme in Europa. Tijdens het gerechtelijk onderzoek naar de in 1991 vermoorde André Cools, voormalig vice-premier van een Belgische regering, onthulde Walter de Bock dat de moord vermoedelijk werd gepleegd in opdracht van één of meer politieke tegenstrevers. In 1995 werden De Bock's kantoor en privé-woning door de Belgische politiediensten doorzocht naar informatie over zijn onderzoekswerk dat een mogelijk verband legde tussen de Vlaamse Socialistische Partij en een regeringsaankoop van 46 Italiaanse Agusta-helicopters.

Hoogtepunten van zijn journalistiek vormen zijn onderzoek en de bijdragen over de moord op Andre Cools en over de Agusta-affaire (smeergeld voor wapenaankopen). Een van zijn laatste bijdragen vormde een onderzoek naar de bedenkelijke praktijken van Tractebel in de republiek Khazakstan in van Centraal Azië. Hij werd auteur met boeken zoals Suikerbossie. België en Zuidelijk Afrika (Manteau 1978); Extreem-Rechts en de Staat (EPO, 1981); De mooiste jaren van een generatie - De Nieuwe Orde voor, tijdens en na WOII (EPO 1982) en Wapens voor Iran. De Irangate. Sinds 2002 worstelde hij met het begin van de ziekte van Alzheimer, een gevecht dat hij 5 jaar vol hield. Tijdens de laatste jaren van zijn leven verzamelde en verwerkte hij zijn omvangrijk werk en zijn archief en schonk het aan een stichting van de KU-Leuven. Walter De Bock overleed onlangs te Leuven op 20 november 2007.