Henri Deneubourg als Marguerite Bervoets, die beiden bekend staan om hun temperament, engageren zich met zoveel overgave en hartstocht voor 'de goede zaak', dat zij dreigden een gevaar voor zichzelf en de andere leden van de groep te worden. Met het resultaat dat ze minder opdrachten krijgen toegespeeld. Dit was zeer tegen hun zin en ze wilden de verzetsleiding bewijzen dat zij tot veel meer dingen in staat waren.

Marguerite besluit dan maar zelf om tot de actie over te gaan. Ze geeft zichzelf de opdracht om de Duitse manoevres op het vliegveld van Chièvres te fotograferen en de foto's door te spelen naar de Verzetsleiding. Op 9 augustus 1942, vertrekt ze met een ander vrouwelijk lid van het Doornikse verzet, de thuisverpleegster Cécile Detournay, naar het militaire vliegveld van Chièvres. Op het ogenblik dat ze foto's maken van het vliegveld, worden ze opgemerkt door een Duitse bewaker. De beide vrouwen worden opgeleid en in hechtenis genomen.

Beide vrouwen worden overgebracht van Aat naar Doornik waar ze voor een eerste maal voor een Duitse rechter verschijnen in het 'Hôtel de la Cathédrale'. Op de vraag van officier Müller van de Geheime Feldpolizei: "Moest men U met de kogel terechtstellen, wat zou men te Doornik zeggen?", antwoordde Marguerite zonder te verpinken: "Men kan over mij denken wat men ook van Gabrielle Petit dacht, en van U, wat men nog steeds denkt van Duitse officieren die haar hebben doen terechtstellen." Na die eerste ondervraging worden de vrouwen opgesloten in de gevangenis van Mons.

De Duitsers laten een huiszoeking uitvoeren, vinden niets bij Cécile Detournay maar in het appartement van Marguerite worden enkele wapens in beslag genomen, wapens die zij kennelijk bewaarde voor andere verzetsleden. Nog diezelfde avond wordt haar kompaan Henri Deneubourg aangehouden en de daaropvolgende maandag nog een twintigtal andere verzetsleden, waaronder ook de leider Edouard Sourdeau. Zes van hen worden weggevoerd naar Duitsland en slechts één van hen zal levend terugkeren.

Wat de leden van de verzetsgroep waartoe ook Marguerite behoorde niet wisten was, dat deze reeds lang werden geschaduwd door de Geheime Feldpolizei. De groep werd bijna onmiddellijk verklikt door de verraadster 'Bichette', die later tijdens de verhoren, waaronder ook dat van Marguerite Bervoets, als getuige ten laste optrad. Dit feit werd pas bekend na het einde van de oorlog. Tot zolang werden zowel Marguerite als haar lotgenote Cécile, ervan verdacht de groep te hebben verraden aan de Duitsers, maar de waarheid was reeds door Edouard Sourdeau onthuld aan een medegevangene die dit na de Bevrijding geschreven heeft aan de nabestaanden van Edouard.

Vader en moeder Bervoets worden eveneens door de Geheime Feldpolizei opgepakt. Haar vader komt al na twee dagen vrij maar haar moeder, die in het bezit werd gevonden van de kwijtschriften van Marguerite (geld dat ze van haar had geleend voor haar verzetsactiviteiten), zal nog vijf weken lang verhoord worden vooraleer ze weer vrijkwam. Uit de gevangenis van Mons weet een kloosterzuster het laatste gedicht, Orphée van Marguerite Bervoets naar buiten te smokkelen. Haar laatste gedicht uit het voorjaar van 1943 Sans Titre werd later door haar mede-verzetslid Cécile Detournay vrijgegeven.

Op 13 juni 1943 worden Cécile en Marguerite naar de gevangenis van Sint-Gillis Brussel overgebracht en even later als Nacht und Nebel gevangenen gedeporteerd naar Duitsland. Ze worden voor zes maanden opgesloten in de gevangenis van Essen tot deze ingevolge de geallieerde luchtaanvallen in januari 1944 werd ontruimd. Marguerite en Cécile worden gedeporteerd naar het kamp van Mesum nabij Münster. Op 15 maart 1944 worden beide verzetsvriendinnen naar de gevangenis van Leer vervoerd om er berecht te worden. Op 22 maart 1944 moeten Cécile Detournay en Marguerite Bervoets voor de Volksrechtbank van Leer verschijnen. Het arrest valt al na een half uur beraadslaging: Cécile Detournay: 8 jaar dwangarbeid; Marguerite Bervoets: doodstraf door de valbijl. Ook Henri Deneubourg en Edouard Sourdeau worden diezelfde dag ter dood veroordeeld.

Na het verdict worden de Marguerite en Cécile voorgoed van elkaar gescheiden. In de gevangenis leert ze dan een andere ter dood veroordeelde jonge vrouw kennen, de communistische verzetstrijdster Fernande Volral, afkomstig uit Charleroi. Beide vrouwen worden van de ene strafinrichting naar de andere gedeporteerd.

Via Bremen gaat het naar Braunschweig en vandaar weer naar de beruchte gevangenis van Wolfenbüttel. Tijdens de late namiddag van 7 augustus 1944 worden de jonge vrouwen uit hun cel gehaald en beiden met de guillotine onthoofd. Haar beulen noteren in het logboek het tijdstip van haar dood: Marguerite Bervoets om 18u34.

Hun lichamen worden als NN-gevangenen begraven op de kleine katholieke begraafplaats. Pas in 1947 zal het Belgische Rode Kruis hun lichamen naar België repatriëren. Marguerite wordt naar Mons overgebracht en Fernande Volral naar Charleroi. Ook Henri Deneubourg en Edouard Sourdeau werden helaas terechtgesteld en dat op 1 juli 1944 te Wolgenbüttel.

Cécile Detournay, die acht jaar gevangenis kreeg, wordt naar Hoog-Silezië gedeporteerd. Op het ogenblik dat het Rode Leger nadert, bevindt Cécile zich in Polen, niet ver van het fort van Jauer. Ze wordt op 25 januari 1945 samen met alle andere gevangenen in hartje winter gedwongen te voet doorheen Polen richting Duitsland te trekken. Vele gevangenen komen om tijdens deze martelgang doorheen de Poolse sneeuw- en ijsvlaktes. Op 22 februari 1945 bereikt Cécile Regensburg en wordt opgesloten in de gevangenis van Aïchach. Op 29 april 1945 wordt zij bevrijd door eenheden van het 7de Amerikaanse Leger.