Uit Polen, Rusland en Roemenië emigreerden in de twintiger jaren heel wat joden naar onze streken. Wat later, vanaf 1933, volgden Duitse en Oostenrijkse joden in hun vlucht voor het nazisme.

De auteur gaat in dit boek na hoe de overheid reageerde op deze nieuwkomers. Een strikt vreemdelingenbeleid poogde deze immigratie af te stemmen op locale economische belangen. Vluchtelingen werden hiervan vrijgesteld maar wie al dan niet vluchteling was bleek niet zo éénduidig. Bepaalde groepen bespeelden het thema van deze uitsluiting doelbewust en agiteerden scherp rond deze nieuwkomers.

De Joodse migranten werden tenslotte aan het eind van de dertiger jaren, door allerlei politieke beslissingen, in een keurslijf gedwongen dat hen aan de rand van de samenleving bracht.