Verzet.org - De Yom Kippoeroorlog (A.J. Barker)

In de zes jaren na de oorlog van 1967 (lees ook boekbespreking 'Israël vuurt' van Yael Dayan), ontstond er een onzekere patstelling. Israël hield onverbiddellijk vast aan de gebieden die het veroverd had in 1967 zoals de Golanhoogte op Syrië en de Sinaïwoestijn op Egypte, terwijl de Arabieren weigerden te onderhandelen en de guerilla-activiteit in hevigheid toenamen. Zolang het vuur enkel wat smeulde, hield het Westen zich betrekkelijk afzijdig. Maar de Sovjet-Unie voerde duizenden uiterst verfijnde wapens samen met technische deskundigen aan. En onvermijdelijk laaide het vuur op.

Op 6 oktober 1973 vielen Egypte en Syrië Israël aan. De aanval kwam op de joodse feestdag Yom Kippoer en was een complete verrassing voor Israël. Zowel Egypte, die een veel grotere militaire mankracht had dan Israël, als Syrië, die door de Russen voorzien waren van tanks en moderne wapens, boekten veel terreinwinst op het verraste Israël. Het leek er even op dat Israël deze oorlog zou gaan verliezen, maar al snel wisten de Israëli's de overhand te krijgen. Door de felle strijd van de Israëli, konden de Egyptenaren al snel worden teruggedrongen richting het Suezkanaal en de Syriërs werden teruggedrongen tot vlakbij Damascus.

Op 22 oktober vaardigde de Veiligheidsraad resolutie 338 uit om een einde van de oorlog af te dwingen. Na de vredesonderhandelingen in Geneve kreeg Syrië een deel terug van de Golanhoogte en trok het Israëlische leger zich terug tot op 20 kilometer van het Suezkanaal.